ఉత్తిష్ఠన్తి తతో మేఘా నానారూపాః సవిద్యుతః । శతం వంర్షాణి వర్షన్తః శమయన్త్యగ్నిముత్థితమ్ ।। ౩౬౮.
ఆ తరువాత, మెరుపులతో కూడిన అనేక రూపాల మేఘాలు ఆకాశంలో ఎగసి వస్తాయి. అవి వంద వానలు కురిపించి, ఉద్భవించిన అగ్నిని శాంతపరుస్తాయి.
సప్తర్షిస్థానమాక్రమ్య స్థితేఽమ్భసి శతం మరుత్ । ముఖనిశ్వాసతో విష్ణోర్నాశం నయతి తాన్ ఘనాన్ ।। ౩౬౮.
సప్తర్షుల స్థలానికి చేరిన తరువాత, నీటిలో నిలిచిన వంద గాలులు, విష్ణువు నోటిలోంచి వచ్చిన ఊపిరితో ఆ మేఘాలను చెదరగొడతాయి.
వాయుం పీత్వా హరిః శేషే శేతే చైకార్ణవే ప్రముః । బ్రహ్మరూపధఱః సిద్ధైర్జలగైర్మునిభిస్తుతః ।। ౩౬౮.
గాలి పీల్చుకున్న హరి, ఒక్క సముద్రంలో విశ్రాంతిగా పడుకుని, బ్రహ్మ రూపాన్ని ధరించి, సిద్ధులు, జలజీవులు, మునులు స్తుతిస్తూ ఉంటారు.
ఆత్మమాయామయీం దివ్యాం యోగనిద్రాం సమాస్థితః । ఆత్మానం వాసుదేవాఖ్యాం చిన్తయన్మధుసూదనః ।। ౩౬౮.
తన మాయతో కూడిన దివ్యమైన యోగనిద్రలో స్థిరంగా ఉండి, మధుసూదనుడు వాసుదేవుడనే తనను తానే ధ్యానిస్తాడు.
కల్పం శేతే ప్రబుద్ధోఽథ బ్రహ్మరూపీ సృజత్యఽసౌ । ద్విపరార్ధన్తతో వ్యక్తం ప్రకృతౌ లీయతే ద్విజ ।। ౩౬౮.
ఒక కల్పం పాటు ఆయన నిద్రిస్తాడు. తరువాత మేలుకుని, బ్రహ్మ రూపంలో సృష్టిని ఆరంభిస్తాడు. రెండు పరార్ధాలు పూర్తయిన తరువాత, ప్రాకృతికంగా ఏర్పడినది అంతా ప్రకృతిలో లీనమవుతుంది, ఓ ద్విజ.
స్థానాత్ స్థానం దశగుణమేకస్మాద్ గుణ్యతే స్థలే । తతోఽష్టాదశమే భాగే పరార్ద్ధమభిధీయతే ।। ౩౬౮.
ఒక స్థలంలోనుంచి మరొకదానికి వెళ్లినప్పుడు, ప్రతి దానికీ ముందు దానికంటే పది రెట్లు ఎక్కువగా ఉంటుంది. ఇలా పదహారవ భాగంలో పరార్ధం అని పిలుస్తారు.
పరార్ధం ద్విగుణం యత్తు ప్రాకృతః ప్రలయః స్మృతః । అనావృష్ట్యాఽగ్నిసమ్పర్కాత్ కృతే సంజ్వలనే ద్విజ ।। ౩౬౮.
పరార్ధానికి రెండింతలు అయినది ప్రాకృత ప్రళయం అని అంటారు. అది వర్షాభావం, అగ్నితో కలిసినప్పుడు సంభవిస్తుంది, ఓ ద్విజ.
మహదాదేర్వికారస్య విశేషాన్తస్య సంక్షయే । కృష్ణేచ్ఛాకారితే తస్మిన్ సమ్ప్రాప్తే ప్రతిసఞ్చరే ।। ౩౬౮.
మహత్ మొదలైన వాటి ప్రత్యేక రూపం నశించినప్పుడు, కృష్ణుని సంకల్పంతో ప్రతిసంచారం జరుగుతుంది.
ఆపో గ్రసన్తి వై పూర్బ్వం భూమేర్గన్ధాదికం గుణం । ఆత్మగన్ధాత్తతో భూమిః ప్రలయత్వాయ కల్పతే ।। ౩౬౮.
నీళ్లు ముందుగా భూమి యొక్క వాసన మొదలైన గుణాలను గ్రహిస్తాయి. ఆ తరువాత, భూమి తన వాసనతో ప్రళయానికి సిద్ధమవుతుంది.
రసాత్మికాశ్చ తిష్ఠన్తి హ్యాపస్తాసాం రసో గుణః । పీయతే జ్యోతిషా తాసు నష్టాస్వగ్నిశ్చ దీప్య్తే ।। ౩౬౮.
నీళ్లు రుచి స్వరూపంగా ఉంటాయి. వాటి గుణం రుచి. ఆ నీళ్లు అగ్నిచేత పీల్చబడినప్పుడు, అవి నశిస్తే, అగ్ని ఉగ్రంగా మండుతుంది.
జ్యోతిషోఽపి గుణం రూపం వాయుర్గ్రసతి భాస్కరం । నష్టే జ్యోతిషి వాయుశ్చ బలీ దోధూయతే మహాన్ ।। ౩౬౮.
అగ్నిలోని రూప గుణాన్ని వాయువు గ్రహిస్తుంది. అగ్ని నశించిన తరువాత, బలమైన వాయువు గట్టిగా కదులుతుంది.
వాయోరపి గుణం స్పర్శమాకాశం గ్రసతే తతః । వాయౌ నష్టే తు చాకాశన్నీరవం తిష్ఠతి ద్విజ ।। ౩౬౮.
వాయువు యొక్క స్పర్శ గుణాన్ని ఆకాశం గ్రహిస్తుంది. వాయువు నశించినప్పుడు, శబ్దం లేని ఆకాశం మాత్రమే మిగిలిపోతుంది, ఓ ద్విజ.
ఆకాశస్యాథ వై శబ్దం భూతాదిర్గ్రసతే చ ఖం । అబిమానాత్మకం ఖఞ్చ భూతాది గ్రసతే మహాన్ ।। ౩౬౮.
ఆ తరువాత, భూతాది ఆకాశంలోని శబ్దాన్ని గ్రహిస్తుంది. అహంకార స్వరూపమైన ఆకాశాన్ని కూడా భూతాది గ్రహిస్తుంది. ఆ భూతాది మహత్లో లీనమవుతుంది.
భూమిర్యాతి లయఞ్చాప్సు ఆపో జ్యోతిషి తద్వ్రజేత్ । వాయౌ వాయుశ్చ ఖే ఖఞ్చ అహఙ్కారే లయం స చ ।। ౩౬౮.
భూమి నీటిలో లీనమవుతుంది, నీరు అగ్నిలో, అగ్ని వాయువులో, వాయువు ఆకాశంలో, ఆకాశం అహంకారంలో, అది మహత్లో లీనమవుతుంది.
మహత్తత్త్వే మహాన్తఞ్చ ప్రకృతిర్గ్రసతే ద్విజ । వ్యక్తాఽవ్యక్తా చ ప్రకృతిర్వ్యక్తస్యావ్యక్తకే లయః ।। ౩౬౮.
మహత్తత్త్వాన్ని ప్రకృతి తనలో లీనం చేసుకుంటుంది, ఓ ద్విజ. వ్యక్తమైనది, అవ్యక్తమైనది రెండూ ప్రకృతిలో లీనమవుతాయి. వ్యక్తమైనది అవ్యక్తంలో లీనమవుతుంది.
పుమానేకాక్షరః శుద్ధః సోఽప్యంశః పరమాత్మనః । ప్రకృతిః పురుషశచైచౌ లీయేతే పరమాత్మని ।। ౩౬౮.
పవిత్రమైన, ఒక్క అక్షరమైన పురుషుడు కూడా పరమాత్మ యొక్క భాగమే. ప్రకృతి, పురుషుడు రెండూ పరమాత్మలో లీనమవుతాయి.
న సన్తి యత్ర సర్వేశే నామజాత్యాదికల్పనాః । సత్తామాత్రాత్మకే జ్ఞేయే జ్ఞానాత్మన్యాత్మనః పరే ।। ౩౬౮.
అక్కడ, పరమేశ్వరునిలో, పేరు, జాతి మొదలైన భావనలు లేవు. అది సత్య స్వరూపమైన, జ్ఞాన స్వరూపమైన, పరమాత్మలో తెలుసుకోవలసినది.
అథ సప్తత్యధికత్రిశతతమోఽధ్యాయః శరీరావయవాః అగ్నిరువాచ శ్రోత్రం త్వక్చక్షుషీ జిహ్వా ఘ్రాణం ధీః ఖం చ భూతగమ్ । శబ్దస్పర్శరూపరసగన్ధాః ఖాదిషు తద్గుణాః
ఇప్పుడు మూడొందల డెబ్బై ఒకవ అధ్యాయం: శరీర అవయవాలు. అగ్ని వాక్యము: చెవి, చర్మం, కళ్ళు, నాలుక, ముక్కు, మనస్సు, ఆకాశం — ఇవన్నీ భూతాలతో సంబంధం కలవే అవయవాలు. శబ్దం, స్పర్శ, రూపం, రుచి, వాసన — ఇవి వాటి గుణాలు.
పాయూపస్థౌ కరౌ పాదౌ వాగ్భవేత్కర్మ ఖం తథా । ఉత్సర్గానన్దకాదానగతి వాగాదికర్మ తత్
పాయువు, ఉపస్థానం, చేతులు, కాళ్లు, మాట — ఇవే క్రియేంద్రియాలు. వీటి పనులు వరుసగా విసర్జన, ఆనందం, పట్టుకోవడం, నడక, మాట్లాడటం.
పఞ్చ కర్మేన్ద్రియాణ్యత్ర పఞ్చ బుద్ధీన్ద్రియాణి చ । ఇన్ద్రియార్థాశ్చ పఞ్చైవ మహాభూతా మనోధిపాః
ఇక్కడ ఐదు క్రియేంద్రియాలు, ఐదు జ్ఞానేంద్రియాలు, ఐదు ఇంద్రియార్థాలు, మహాభూతాలు — ఇవన్నీ మనస్సు ఆధీనంలో ఉంటాయి.
ఆత్మాఽవ్యక్తశ్చతుర్వింశత్తత్త్వాని పురుషః పరః । సంయుక్తశ్చ వియుక్తశ్చ యథా మత్స్యోదకే ఉభే
ఆత్మ అనేది అవ్యక్తంగా ఉంటుంది. ఇక్కడ ఇరవై నాలుగు తత్త్వాలు ఉన్నాయి. పురుషుడు వాటన్నింటికీ అతీతుడు. ఆయన కలిసినవాడిగా, వేరైనవాడిగా ఉంటాడు — నీటిలో చేపలా.
అవ్యతమాశ్రితానీహ రజః సత్త్వతమాంసి చ । ఆన్తరః పురుషో జీవః స పరం బ్రహ్మ కారణమ్
ఇక్కడ అవ్యక్తమే రాజసం, సత్త్వం, తమస్సు ఆధారం. అంతరంగ పురుషుడు జీవుడు. పరబ్రహ్మమే కారణం.
స యాతి పరమం స్థానం యో వేత్తి పురుషం పరమ్ । సప్తాఽఽశయాః స్మృతా దేహే రుధిరస్యైక ఆశయః
పరమపురుషుడిని ఎవరెవరో తెలుసుకుంటే వారు పరమ స్థితిని పొందుతారు. శరీరంలో ఏడు ఆశయాలు ఉన్నాయి. వాటిలో ఒకటి రక్తానికి ఆశయం.
శ్లేష్మణశ్చాఽఽమపిత్తాభ్యాం పక్వాశయస్తు పఞ్చమః । వాయుమూత్రాశయః సప్త స్త్రీణాం గర్భాశయోఽష్టమః
శ్లేష్మ, అజీర్ణపిత్తం, పక్వాశయం — ఇవి ఐదవ ఆశయాలు. వాయువు, మూత్రాశయం ఆరు, ఏడు. స్త్రీలకు గర్భాశయం ఎనిమిదవది.
పిత్తాత్పక్వాశయోఽగ్నేః స్యాద్యోనిర్వికశితా ద్యుతౌ । పద్మవద్గర్భాశయః స్యాత్తత్ర ధత్తే సరక్తకమ్
పిత్తం వల్ల పక్వాశయం, అగ్ని వల్ల యోని ప్రకాశవంతమవుతుంది. గర్భాశయం పద్మంలా ఉంటుంది. అక్కడ రక్తంతో కలిసినదంతా నిల్వ ఉంటుంది.
శుక్రం స్వశుక్రతశ్చాఙ్గం కున్తలాన్యత్ర కాలతః । న్యస్తం శుక్రమతో యోనౌ నైతి గర్భాశయం మునే
శుక్రం వల్ల శరీర భాగాలు, జుట్టు కాలక్రమంలో ఏర్పడతాయి. శుక్రం యోనిలో ఉంచినా, మునీశ్వరా, అది గర్భాశయానికి చేరదు.
ఋతావపి చ యోనిశ్చేద్వాతపిత్తకఫావృతా । భవేత్తదా వికాశిత్వం నైవ తస్యాం ప్రజాయతే
ఋతుకాలంలో కూడా యోని వాయువు, పిత్తం, కఫం మూసుకుపోతే, అక్కడ వికాసం జరగదు. అప్పుడా స్త్రీకి సంతానం కలగదు.
బుక్కాత్పుక్కసకప్లీహకృతకోష్ఠాఙ్గహృద్వ్రణాః । తణ్డకశ్చ మహాభాగ నిబద్ధాన్యాశయే మతః
బుక్కా, పుక్కస, ప్లీహ, కృకట, కోష్ఠాంగ, హృదయ వ్రణాలు, మహాభాగా, తండకమూ — ఇవన్నీ ఆశయాల్లో కలిసివుంటాయి.
రసస్య పచ్యమానస్య సారాద్భవతి దేహినామ్ । ప్లీహా యకృచ్చ ధర్మజ్ఞ రక్తఫేనాచ్చ పుక్కసః
జీర్ణమైన రసం సారం వల్ల ప్లీహ, యకృత్ ఏర్పడతాయి, ధర్మజ్ఞా. రక్తపు నురుగు వల్ల పుక్కసా జనిస్తుంది.
రక్తం పిత్తం చ భవతి తథా తణ్డకసంజ్ఞకః । భేదో రక్తప్రసారాచ్చ బుక్కాయాః సంభవః స్మృతః
రక్తం, పిత్తం, అలాగే తండకమూ ఏర్పడతాయి. రక్తప్రసారం వల్ల బుక్కా జననమని గుర్తించారు.