అగ్నిపురాణమ్

ఒకసారి, ప్రాచీన కాలంలో ధర్మశాస్త్రాలు ప్రజలకు న్యాయాన్ని, క్రమాన్ని బోధించేవి. అగ్నిపురాణంలోని కొన్ని ముఖ్యమైన న్యాయ నియమాలు ఇలా ఉన్నాయి. ఎవరైనా దాడి చేస్తే, అతడు రెండింతల జరిమానాను చెల్లించాలి. కానీ, ముందే “నేను జరిమానా చెల్లిస్తాను” అని ప్రకటించి దాడి చేస్తే, నాలుగు రెట్లు జరిమానా విధించాలి. ఒకవేళ, ఎవరో మహాజనులను దుర్భాషణం చేయడం, అన్నయ్య భార్యను కొట్టడం, ఇవ్వాల్సినదాన్ని ఇవ్వకుండా ఉండడం, సముద్రం పక్కన ఉన్న ఇంటిలోకి చొరబడడం వంటి చర్యలు చేస్తే, వారికి నిశ్చితమైన జరిమానా యాభై పణాలు. స్థానిక నాయకులను, కార్మికులను హాని చేయడం, వంటివి చేస్తే కూడా యాభై పణాల జరిమానా విధించబడుతుంది. ఒకడు వితంతువును ఆమె ఇష్టంతో సమీపిస్తే, లేదా పెద్దగా పిలిచినా రాకపోతే, ఇదీ యాభై పణాల జరిమానా. శూద్రులు యతుల ఆహారం తినడం, దేవతలకు లేదా పితృలకు జరిపే యాగాల్లో భోజనం చేయడం, అబద్ధంగా ప్రమాణం చేయడం, తగని పనులు చేయడం—ఇవి కూడా న్యాయ విరుద్ధం. ఎవరైనా ఎద్దులు లేదా చిన్న జంతువులను నపుంసకులుగా చేయడం, సామూహిక వస్తువులను తిరస్కరించడం, దాసి గర్భాన్ని నాశనం చేయడం—ఇవి కూడా న్యాయ విరుద్ధమైన చర్యలు. తండ్రి, కుమారుడు, సోదరుడు, సోదరి, భార్య, భర్త, గురువు, శిష్యుడు—ఈ బంధాలను నిర్దిష్ట కారణం లేకుండా విడిచిపెడితే, వంద పణాల జరిమానా విధించాలి. ఇతరుల దుస్తులు ధరించేవారికి మూడు పణాలు, అప్పుగా తీసుకున్న దుస్తులు తిరిగి ఇవ్వకపోతే, లేదా కొనుగోలు, అమ్మకం, డిపాజిట్, అప్పు విషయంలో దోపిడి చేస్తే, పది పణాల జరిమానా. బరువులు, కొలతలు, నాణేలు లో మోసం చేసే వారు, లేదా మోసపూరిత వ్యాపారం చేసే వారు అత్యధిక జరిమానా చెల్లించాలి. నిజమైన నాణెను నకిలీగా, నకిలీ నాణెను నిజమైనదిగా చెప్పేవారు, లేదా నాణెను తప్పుగా పరీక్షించే వారు, దాడికి సంబంధించిన మొదటి స్థాయి జరిమానా చెల్లించాలి. వైద్యుడు తప్పుగా పనిచేస్తే, జంతువులకు సంబంధించిన కనిష్ఠ జరిమానా, మానవులకు మధ్యస్థ, రాజకీయం వారికి అత్యధిక జరిమానా చెల్లించాలి. అనధికారంగా బంధించేవారు, బంధితులను విడిపించేవారు, అనుమతి లేకుండా న్యాయపోరాటం చేసే వారు, అత్యధిక జరిమానా చెల్లించాలి. బరువు లేదా కొలత ద్వారా ఎనిమిది వంతు భాగాన్ని తీసుకుంటే, ఇరవై రెండు పణాల జరిమానా, తగిన మార్పు కలిపి విధించాలి. మందులు, నూనె, ఉప్పు, సుగంధ ద్రవ్యాలు, ధాన్యాలు మొదలైన వాటిని కల్తీ చేయేవారు పదహారు పణాల జరిమానా చెల్లించాలి. కార్మికులు, వృత్తిదారులు కలిసి ధరలు నిర్ణయించి, వ్యాపారాన్ని పరిమితం చేస్తే, విలువలో నష్టం లేదా లాభం కలిగిస్తే, వెయ్యి పణాల జరిమానా విధించాలి. రాజు ప్రతిరోజూ నిర్ణయించే ధరే అమ్మకానికి, కొనుగోలుకు వర్తించాలి; వ్యాపారులు దాని మించి లాభం చేసుకుంటే, అది న్యాయ విరుద్ధం. స్థానిక వస్తువులకు వందలో అయిదు, విదేశీ వస్తువులకు వందలో పది లాభం తీసుకోవాలి, వెంటనే కొనుగోలు, అమ్మకం జరిగితే. వస్తువుల ఖర్చును ధరలో కలిపి, కొనుగోలుదారుని, అమ్మకదారుని న్యాయమైన లాభం కలిగించాలి. ఎవరైనా డబ్బు తీసుకుని వస్తువులు ఇవ్వకపోతే, వడ్డీతో తిరిగి చెల్లించాలి; కొనుగోలుదారు ఇతర ప్రాంతానికి చెందినవాడు అయితే, దూరం వల్ల కలిగే నష్టాన్ని చెల్లించాలి. వస్తువులు అమ్మిన తర్వాత, కొనుగోలుదారు స్వాధీనం చేసుకోకపోతే, మళ్లీ అమ్మవచ్చు; కానీ, కొనుగోలుదారు తప్పు వల్ల నష్టం కలిగితే, ఆ నష్టం అతనికే. రాజా అధికారంతో లేదా దురదృష్టంతో వస్తువులు నాశనం అయితే, అమ్మకదారుని నష్టం; అయితే, ప్రత్యేకంగా ఆ వస్తువులు ఆర్డర్ చేసి ఇవ్వకపోతే తప్ప. ఇతరులకు అమ్మిన వస్తువు లోపం ఉంటే, లేదా లోపంగా చూపిస్తే, అమ్మకదారు వస్తువు విలువకు రెండింతల జరిమానా చెల్లించాలి. వ్యాపారులు మోసపూరితంగా వస్తువుల విలువను తెలియకుండా కొనుగోలు చేస్తే, తప్పు లేదు; కానీ, తెలిసి చేస్తే, ఆరు వంతు జరిమానా. వ్యాపారులు కలిసి లాభం కోసం పనిచేస్తే, పెట్టుబడి ప్రకారం లాభ, నష్టం పంచుకోవాలి. ఎవరైనా అప్పుగా ఇచ్చిన వస్తువు నిర్లక్ష్యంతో పోగొట్టితే, పూర్తి విలువ చెల్లించాలి; దురదృష్టం వల్ల పోతే, పదవంతు చెల్లించాలి. ప్రకటించిన లాభంలో, రాజు ఇరవై వంతు భాగాన్ని పన్నుగా తీసుకోవాలి; నిషిద్ధ వస్తువులు లేదా రాజుకు తగినవి అమ్మితే, రాజుకే వెళ్లాలి. తప్పుగా కొలతలు ఇచ్చేవారు, పన్ను దొంగతనం చేసే వారు, మోసపూరితంగా కొనుగోలు, అమ్మకాలు చేసే వారు, ఎనిమిది రెట్లు జరిమానా చెల్లించాలి. విదేశీ ప్రాంతంలో మరణించినవారి ఆస్తిని, అక్కడ ఉన్న వారే తీసుకోవాలి; ఎవరూ లేకపోతే, రాజు తీసుకోవాలి. ప్రియులు, రైతులు, కార్మికులు—విరూపతను, దురాశను విడిచి, సూటిగా ఉండాలి; లేకపోతే, ఇతరులు ఆ పని చేయాలి. దొంగను కొనుగోలుదారులు, గడ్డితో, అడుగుల జాడతో, లేదా పునరావృత దొంగతనం, కలుషిత దుస్తులు ధరించడం ద్వారా పట్టుకోవాలి. మరెవ్వరైనా అనుమానం కలిగితే, కులం, పేరు దాచేవారు, జూదగాళ్లు, మద్యపాన దురాచారులు, ఎండిన లేదా పగిలిన గొంతు కలిగినవారు కూడా పట్టుకోవచ్చు. ఇతరుల ఇళ్లలో ప్రవేశించేవారు, ప్రశ్నించేవారు, ఇళ్లలో తిరిగేవారు, అర్థం లేకుండా తిరిగేవారు, అధికంగా ఖర్చు చేసే వారు, పోయిన వస్తువులు అమ్మేవారు కూడా అనుమానితులుగా పరిగణించాలి. దొంగతనంపై అనుమానితుడిని పట్టుకుంటే, ప్రమాణం ద్వారా నిరూపించాలి; తప్పు చేస్తే, దొంగతనమైన వస్తువును తిరిగి ఇవ్వాలి, దొంగకు విధించే శిక్షను అనుభవించాలి. దొంగతనానికి దొంగను పట్టుకుని, వివిధ శిక్షలు విధించాలి; బ్రాహ్మణుడు అయితే, తన దేశం నుంచి వెలివేయాలి. హత్య లేదా దొంగతనం జరిగితే, గ్రామాధికారి అక్కడ ఉంటే, అతనికి తప్పు; లేకపోతే, గ్రామం మొత్తానికి, లేదా సంఘటన జరిగిన చోటుకు జరిమానా. ఐదు గ్రామాల వ్యక్తి, లేదా సరిహద్దు బయట పది గ్రామాల వ్యక్తి, ప్రయాణికులను పట్టుకునేవారు, గుర్రాల దొంగలు, జింకలను దొంగిలించే వారు—ఇలా శిక్షలు విధించాలి. బలవంతంగా హత్యచేసే వారు, కట్టే దండం మీద చంపాలి; బలవంతంగా పడేయడం, కీళ్లను విరగడం, పిడకలతో చేతులకు హాని చేయడం—ఇవి కూడా శిక్షార్హం. రెండోసారి దొంగతనానికి, ఒక చేయి లేదా ఒక కాలి తొడగడం శిక్ష; ఆహారం, వసతి, అగ్ని, నీరు, యాగపరికరాలకు ఖర్చు కూడా చెల్లించాలి. దొంగ, హంతకుడికి, తప్పు తెలిసినప్పుడు, అత్యధిక శిక్ష విధించాలి; ఆయుధంతో గర్భస్రావం కలిగించేవారికి, గర్భాన్ని నాశనం చేయేవారికి కూడా అత్యధిక శిక్ష. ఎవరైనా, ఉన్నతమైనవారు అయినా, తక్కువవారు అయినా, పురుషుడు లేదా మహిళను హత్య చేస్తే, హంతకురాలిని, విషపూరిత మహిళను, రాయిని కట్టించి నీటిలో పడేయాలి. ఇలా, ధర్మశాస్త్రం ప్రతి చర్యకు తగిన న్యాయాన్ని, జరిమానాను, శిక్షను నిర్దేశించింది. ప్రజలు న్యాయబద్ధంగా, సూటిగా ఉండాలని, సమాజంలో క్రమం నిలబడాలని ఈ నియమాలు బోధించాయి.