அக்நிபுராணம்

அப்ரவீத்ராவணம் க்ருத்தா ந த்வம் ராஜா ந ரக்ஷகஃ। கராதிஹந்தூ ராமஸ்ய ஸீதாம் பார்யாம் ஹரஸ்வ ச

கோபத்துடன் அவள் ராவணனை நோக்கி: 'நீ அரசனும் பாதுகாப்பாளனும் அல்ல; இங்கே வந்து ராமனை கொன்று, அவன் மனைவி சீதையை பிடி' என்று சொன்னாள்.

ராமலக்ஷ்மணரக்தஸ்ய பாநாஜ்ஜீவாமி நாந்யதா। ததேத்யாஹ ச தச்ச்ருத்வா மாரீசம் ப்ராஹ வை வ்ரஜ

'ராமன், லக்ஷ்மணனின் இரத்தத்தை குடித்தால் தான் நான் உயிரோடிருப்பேன், இல்லையெனில் இல்லை' என்று சொன்னாள். அதை கேட்ட ராவணன் 'அப்படியே' என்று சொல்லி, மாரீசனை நோக்கி, 'போ' என்று உத்தரவிட்டான்.

ஸ்வர்ணசித்ரம்ரு'கோ பூத்வா ராமலக்ஷ்மணகர்ஷகஃ। ஸீதாக்ரே தாம் ஹரிஷ்யாமி அந்யதா மரணம் தவ

'பொன்னிறம் கொண்ட புள்ளி மான் ஆகி, ராமன், லக்ஷ்மணனை விலக்கி அழைத்துச் செல்; சீதையின் முன்னிலையில் நான் அவளைப் பிடிப்பேன், இல்லையெனில் உனக்கு மரணம் நிச்சயம்' என்று சொன்னான்.

மாரீசோ ராவணம் ப்ராஹ ராமோ ம்ரு'த்யுர்தநுர்தரஃ। ராவணாதபி மர்த்தவ்யம் மர்த்தவ்யம் ராகவாதபி

மாரீசன் ராவணனை நோக்கி: 'வில் ஏந்தும் ராமன் மரணமே; ராவணனிடம் சாகும் விட ராகவனிடம் சாவதே சிறந்தது' என்று சொன்னான்.

அவஶ்யம் யதி மர்த்தவ்யம் வரம் ராமோ ந ராவணஃ। இதி மத்வா ம்ரு'கோ பூத்வா ஸீதாக்ரே வ்யசரந்முஹுஃ

'நிச்சயமாக சாக வேண்டும் என்றால், ராமனிடம் சாவதே மேல், ராவணனிடம் அல்ல' என்று எண்ணி, மான் ஆகி மீண்டும் மீண்டும் சீதையின் முன் திரிந்தான்.

ஸீதயா ப்ரேரிதோ ராமஃ ஶரேணாதாவதீச்ச தம்। ம்ரியமாணோ ம்ரு'கஃ ப்ராஹ ஹா ஸீதே லக்ஷ்மணேதி ச

சீதையின் வேண்டுகோளால் ராமர் அம்பால் அவனை கொன்றார்; இறக்கும் போது அந்த மான், 'அம்மா சீதே! லக்ஷ்மணா!' என்று அழைத்தான்.

ஸௌமித்ரிஃ ஸீதயோக்தோऽத விருத்தம் ராமமாகதஃ। ராவணோऽப்யஹரத் ஸீதாம் ஹத்வா க்ரு'த்ரம் ஜடாயுஷம்

பின்னர் சௌமித்ரி, சீதையின் வார்த்தைக்கு ஏற்ப, துயரத்தில் இருந்த ராமரை நாடி சென்றான்; அப்போது ராவணன், கழுகு ஜடாயுவை கொன்று, சீதையைப் பிடித்துச் சென்றான்.

ஜடாயுஷா ஸ பிந்நாங்கஃ அங்கேநாதாய ஜாநகீம்। கதோ லங்காமஶோகாக்யே தாரயாமாஸ சாப்ரவீத்

ஜடாயுவால் உடல் காயமடைந்தும், ஜனகியைத் தன் மடியில் ஏற்றிக் கொண்டு, இலங்கையில் அசோக வனத்திற்கு சென்று, அவளை அங்கு வைத்துப் பேசினான்.

பவ பார்ய்யா மமாக்ர்யா த்வம் ராக்ஷஸ்யோ ரக்ஷ்யதாமியம் । ராமோ ஹத்வா து மாரீசம் த்ரு'ஷ்ட்வா லக்ஷ்மணமப்ரவீத்

'நீ என் முதன்மை மனைவியாக வா; இந்த ராட்சசியை உன்னை காக்கச் செய்கிறேன்' என்று சொன்னான். ராமர் மாரீசனை கொன்றபின், லக்ஷ்மணனைப் பார்த்து பேசினார்.

மாயாம்ரு'கோऽஸௌ ஸௌமித்ரே யதா த்வமிஹ சாகதஃ । ததா ஸீதா ஹ்ரு'தா நூநம் நாபஶ்யத் ஸ கதோऽத தாம்

சௌமித்ரி, அது மாயைமான் தான். நீ இங்கே வந்தது போலவே, சீதை உண்மையில் பறிக்கப்பட்டாள். அவன் போனபோது அவளை அவன் காணவில்லை.

ஶுஶோச விலலாபார்த்தோ மாம் த்யக்த்வா க்க கதாஸி வை। லக்ஷ்மணாஶ்வாஸிதோ ராமோ மார்கயாமாஸ ஜாநகீம்

அவன் மிகுந்த துயரத்தில் அழுது, 'என்னை விட்டுவிட்டு எங்கே போனாய்?' என்று புலம்பினான். லக்ஷ்மணன் ஆறுதல் கூற, இராமன் ஜனகியைத் தேட ஆரம்பித்தான்.

த்ரு'ஷ்ட்வா ஜடாயுஸ்தம் ப்ராஹ ராவணோ ஹ்ரு'தவாம்ஶ்ச தாம்। ம்ரு'தோऽத ஸம்ஸ்க்ரு'தஸ்தேந கபந்தஞ்சாவதீத்ததஃ

அவனைப் பார்த்து, ஜடாயு 'ராவணன் அவளை எடுத்துச் சென்றான்' என்று சொன்னான். பிறகு ஜடாயு இறந்து, அவனால் அந்திம கிரியைகள் செய்யப்பட்டன. அதன்பின் கபந்தனை அவன் கொன்றான்.

நாரத உவாச ராமஃ பஸ்பாஸரோ கத்வா ஶோசந் ஸ ஶர்வரீம் ததஃ। ஹநூமதா ஸ ஸூக்நீவம் மித்ரஞ்சகார ஹ

நாரதர் கூறினார்: இராமன் துயரத்துடன் அந்த இரவை கழித்தான்; பிறகு அனுமனுடன் சுக்ரீவனை நண்பனாக கொண்டான்.

ஸப்த தாலந் விநிர்பித்ய ஶரேணைகேந பஶ்யதஃ। பாதேந துந்துபேஃ காயஞ்சிக்ஷேப தஶயோஜநம்

அவன் ஒரே அம்பால் ஏழு பனைமரங்களை எல்லாரும் பார்ப்பதற்கு முன்பாகத் துளைத்தான்; காலால் துந்துபியின் உடலை பத்து யோஜனை தள்ளி எறிந்தான்.

தத்ரிபும் பாலிநம் ஹத்வா ப்ராதரம் வைரஸாரிணம்। கிஷ்கிந்தாம் கபிரஜ்யஞ்ச ருமாந்தாராம் ஸமர்பயத்

அந்த பகைவரான வாலியை, தன் எதிரியான சகோதரனை, அவன் கொன்றான். பிறகு கிஷ்கிந்தா வானர ராஜ்யத்தையும் ரூமாவையும் சுக்ரீவனிடம் ஒப்படைத்தான்.

ரு'ஷ்யமூகேஹரீஶாயகிஷ்கிந்தேஶோऽப்ரவீத்ஸச । ஸீதாம் த்வம் ப்ராஶ்யஸேயத்வத் ததா ராம கரோமிதே

ரிஷ்யமூக மலையில் வாழும் வானர ராஜா, கிஷ்கிந்தாவின் அரசன், 'நான் இராமனுக்காகச் செய்கிறபடி, நீயும் சீதையை மீண்டும் பெறுவாய்' என்று சொன்னான்.

தச்ருத்வா மால்யவத்ப்ரு'ஷ்டே சாதுர்மாஸ்யம் சகாரஸஃ। கிஷ்கிந்தாயாஞ்ச ஸுக்ரீவோ யதா நாயாதி தர்ஶநம்

இதை கேட்டவுடன், மல்யவான் மலை மீது நான்கு மாத விரதம் இருந்தான்; ஆனால் கிஷ்கிந்தாவில் சுக்ரீவன் அவனை சந்திக்க வரவில்லை.

ததாऽப்ரவீத்தம் ராமோக்தம் லக்ஷமணோ வ்ரஜ ராகவம்। ந ஸ ஸங்குசிதஃ பந்தா யேந பாலீ ஹதோ கதஃ

அப்போது இராமன் சொன்னபடி, லக்ஷ்மணன், 'ரா஘வனிடம் போ. வாலி போய் வீழ்ந்த பாதையில் இனி தடையில்லை' என்று சொன்னான்.

ஸமயே திஷ்ட ஸுக்ரீவ மா பாலிபதமந்வகஃ। ஸுக்ரீவ ஆஹ ஸம்ஸக்தோ கதம் காலம் ந புத்தவாந்

'சமயத்தைப் பின்பற்று சுக்ரீவா; வாலி நடந்த பாதையை நீயும் போகாதே' என்று சொன்னான். சுக்ரீவன், 'நான் முழுமையாக மூழ்கி இருந்ததால் காலம் போனதை கவனிக்கவில்லை' என்று பதிலளித்தான்.

இத்யுக்த்வா ஸ கதோ ராமம் நத்வோவாச ஹரீஶ்வரஃ। ஆநீதா வாநராஃ ஸர்வே ஸீதாயாஶ்ச கவேஷணே

இவ்வாறு கூறி, அவன் இராமனை நோக்கி சென்று வணங்கி, வானரர்களின் தலைவனிடம், 'சீதையைத் தேட எல்லா வானரர்களும் சேர்க்கப்பட்டுள்ளனர்' என்று சொன்னான்.

த்வந்மதாத் ப்ரேஷயிஷ்யாமி விசிந்வந்து ச ஜாநகீம் । பூர்வாதௌ மாஸமாயாந்து மாஸாதூர்த்வம் நிஹந்மி தாந்

'என் கட்டளையின்படி, அவர்கள் சீதையைத் தேட அனுப்பப்படுவார்கள். அவர்கள் ஒரு மாதத்துக்குள் திரும்ப வேண்டும்; மாதம் கடந்தால் அவர்களை அழித்துவிடுவேன்' என்றான்.

இத்யுக்தா வாநராஃ பூர்வபஶ்சமோத்தரமார்ககாஃ। ஜக்மூ ராமம் ஸஸுக்ரீவமபஶயந்தஸ்து ஜாநகீம்

இவ்வாறு உத்தரவு பெற்ற வானரர்கள் கிழக்கு, மேற்கு, வடக்கு எல்லா திசைகளிலும் சென்றார்கள்; அவர்கள் இராமனும் சுக்ரீவனும் கூட இருந்தும், ஜனகியை கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.

ராமாங்குலீயம் ஸம்க்ரு'ஹ்ய ஹநூமாந் வாநரைஃ ஸஹ। தக்ஷிணே மாகயாமாஸ ஸுப்ரபாயா குஹாந்திகே

இராமனின் மோதிரத்தை எடுத்துக் கொண்டு, அனுமன் மற்ற வானரர்களுடன் தெற்கில் சுப்ரபா குகையின் அருகே தேடினான்.

மாஸாதூர்த்வஞ்ச விந்யஸ்தா அபஶ்யந்தஸ்து ஜாநகீம்। ஊசுர்வ்ரு'தாமரிஷ்யாமோ ஜடாயுர்த்தந்ய ஏவ ஸஃ

ஒரு மாதம் கடந்தும் ஜனகியை காணாததால், 'நாம் வீணாக இறந்துவிடுவோம்; ஜடாயுவே அதிர்ஷ்டசாலி' என்று அவர்கள் கூறினர்.

ஸீதார்தே யோऽத்யஜத் ப்ராணாந்ராவணேந ஹதோ ரணே। தச்ச்ரு த்வா ப்ராஹ ஸம்பாதிர்விஹாய கபிபக்ஷணம்

சீதைக்காக, யார் உயிரை விட்டாரோ, யுத்தத்தில் ராவணனால் கொல்லப்பட்டார்—இதை கேட்ட சம்பாதி, வானரர்களை உணவாகக் கருதுவதை விட்டு, பேசத் தொடங்கினான்.

ப்ராதாऽஸௌ மே ஜடாயுர்வை மயோட்டீநோऽர்கமண்டலம்। அர்க தாபாத்ரக்ஷிதோऽகாத் தக்தபக்ஷோऽஹமப்ரகஃ

'ஜடாயு என் சகோதரன்; நான் சூரிய மண்டலத்திற்கு உயர்த்தப்பட்டேன். சூரியனின் வெப்பத்திலிருந்து காப்பாற்றப்பட்டு சென்றேன்; ஆனால் என் இறக்கைகள் கருகி, நான் ஆகாயத்திலிருந்து கீழே விழுந்தேன்.'

ராமவார்த்தாஶ்ரவாத் பக்ஷௌ ஜாதௌ பூயோऽத ஜாநகீம்। பஶ்யாம்யஶோகவநிகாகதாம் லங்காகதாம் கில

இராமனின் செய்தி கேட்டதால், என் இறக்கைகள் மீண்டும் வளர்ந்தன; இப்போது நான் அசோக வனத்தில் இருக்கும் சீதையை, இலங்கையில் இருப்பதை காண்கிறேன்.

ஶதயோஜநசவிஶ்தீர்ணே லவணாப்தௌ த்ரிகூடகே। ஜ்ஞாத்வா ராமம் ஸஸுக்ரீவம் வாநராஃ கதயந்து வை

நூறு யோஜனை அகலமான உப்புக் கடலில், திரிகூடப் பாறையில், வானரர்கள் இராமனையும் சுக்ரீவனையும் அறிந்து, அவர்கள் பற்றி கூறட்டும்.

நாரத உவாச ஸம்பாதிவசநம் ஶ்ருத்வா ஹநுமாநங்கதாதயஃ। அப்திம் த்ரு'ஷ்ட்வாऽப்ருவம்ஸ்தேऽப்திம் லங்கயேத கோ நு ஜீவயேத்

நாரதர் சொன்னார்: சம்பாதியின் வார்த்தையை கேட்ட ஹனுமான், அங்கதன் மற்றும் மற்ற வானரர்கள், கடலை பார்த்து, 'இந்தக் கடலை யார் தாண்டி உயிரோடு திரும்ப முடியும்?' என்று பேசினர்.