அக்நிபுராணம்

ப்ரத்யஸ்தமிதபேதம் யத் ஸத்தாமாத்ரமகோசரம் । வசஸாமாத்மஸம்வேத்யம் தஜ்ஜ்ஞாநம் ப்ரஹ்ம ஸம்ஜ்ஞிதம் ।। ௩௭௯.

எல்லா வேறுபாடுகளும் நீங்கிய, தூய இருப்பாக மட்டும் உணரப்படும், சொற்களாலும் ஆத்மாவாலும் உள்ளுணரப்படும் அதுவே பிரம்ம ஞானம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

தச்ச விஷ்ணோஃ பரம் ருபமருபஸ்யாஜமக்ஷரம் । அஶக்யம் ப்ரதமம் த்யாதுமதோ மூர்த்தாதி சிதந்யேத் ।। ௩௭௯.

அதுவே விஷ்ணுவின் பரம ரூபம்; அது உருவமில்லாதது, பிறப்பற்றது, அழிவில்லாதது; அதை முதலில் தியானிக்க முடியாது, ஆகவே உருவம் முதலியவற்றை மனதில் கொண்டு தியானிக்க வேண்டும்.

ஸத்பாவபாவமாபந்நஸ்ததோऽஸௌ பரமாத்மநா । பவத்யபேதீ பேதஶ்ச தஸ்யாஜ்ஞாநக்ரு'தோ பவேத் ।। ௩௭௯.

உண்மையான இருப்பை அடைந்தவுடன், அவன் பரமாத்மாவுடன் ஒன்றாகிறான்; வேறுபாடு என்பது அறியாமையால் மட்டுமே தோன்றுகிறது.

அக்நிருவாச அத்வைதப்ரஹ்மவிஜ்ஞாநம் வக்ஷ்யே யத்பவதோऽகதத் । ஶாலக்ராமே தபஶ்சக்ரே வாஸுதேவார்சநாதிக்ரு'த் ।। ௩௮௦.

அக்னி கூறினான்: நீங்கள் கேட்ட அத்வைத பிரம்ம ஞானத்தை நான் விளக்குகிறேன்; சாளகிராமத்தில் அவர் தவம் செய்து வாசுதேவனை வழிபட்டார்.

ம்ரு'கஸங்காந்ம்ரு'கோ பூத்வா ஹ்யந்தகாலே ஸ்மரந் ம்ரு'கம் । ஜாதிஸ்மரோ ம்ரு'கஸ்த்யக்த்வா தேஹம் யோகாத்ஸ்வதோऽபவத் ।। ௩௮௦.

மான் கூட்டத்தில் கலந்து, மானாக மாறி, இறுதியில் மானை நினைத்து, பிறவிகளை நினைவுடன் கொண்ட மானாக பிறந்து, யோகத்தால் தானே உடலை விட்டு விட்டான்.

அத்வைதப்ரஹ்மபூதஶ்ச ஜடவல்லோகமாசரத் । க்ஷத்தாऽஸௌ வீரராஜஸ்ய விஷ்டியோகமமந்யத ।। ௩௮௦.

அத்வைத பிரம்ம நிலையில் நிலைத்து, உலகில் உயிரற்றவனாகச் சுற்றினார்; வீரராஜாவின் சேவகராக இருந்து, அந்த பணியை யோகமாக எண்ணினார்.

உவாஹ ஶிவிகாமஸ்ய க்ஷத்துர்வசநசோதிதஃ । க்ரு'ஹீதோ விஷ்டிநா ஜ்ஞாநீ உவாஹாத்மக்ஷயாய தம் ।। ௩௮௦.

அவன் சேவகரின் கட்டளையால் அரசனின் பல்லக்கை சுமந்தான்; ஞானி, சேவகரால் பிடிக்கப்பட்டு, தன் ஆத்மாவை அழிக்கவே அதை சுமந்தான்.

யயௌ ஜஃட²கதிஃ பஶ்சாத் யே த்வந்யே த்வரிதம் யயுஃ । ஶீக்ராந் ஶீக்ரகதீந் த்ரு'ஷ்ட்வா அஶீக்ரம் தம் ந்ரு'போऽவ்ரவீத் ।। ௩௮௦.

அவன் மெதுவாக நடந்தான், மற்றவர்கள் விரைவாக சென்றார்கள்; வேகமாக செல்வோரை பார்த்து, அரசன் அந்த மெதுவானவனை நோக்கி பேசினான்.

ராஜோவாச கிம் ஶ்ராந்தோऽஸ்யல்பமத்வாநம் த்வயோஃட³ா ஶிவிகா மம । கிமாயாஸஸஹோ ந த்வம் பீவாநஸி நிரீக்ஷ்யஸே ।। ௩௮௦.

அரசன் கூறினான்: இவ்வளவு சிறிய தூரம் நடந்தும் நீயே என் பல்லக்கை சுமக்கிறாய், சோர்வாக இருக்கிறாயா? உனக்கு சுமை தாங்க முடியவில்லையா? நீ பலமானவனாகத் தெரிகிறாய்.

ப்ராஹ்மண உவாச நாஹம் பீவாந்ந வைஷோஃட³ா ஶிவிகா பவதோ மயா । ந ஶ்ராந்தோऽஸ்மி ந வாயாஸோ வோடவ்யோऽஸி மஹீபதே ।। ௩௮௦.

பிராமணன் கூறினான்: நான் பலமானவனும் இல்லை, உங்கள் பல்லக்கை சுமப்பதும் இல்லை; நான் சோர்வும் இல்லை, சுமை தாங்குவதும் இல்லை; அரசே, நீங்கள் சுமக்கப்பட வேண்டியவர்.

பூமௌ பாதயுகந்தஸ்தௌ ஜங்‌கே பாதத்வயே ஸ்திதே । உரூ ஜங்காத்வயாவஸ்தௌ ததாதாரம் ததோதரம் ।। ௩௮௦.

இரண்டு கால்கள் பூமியில் நின்றுள்ளன; கால்களில் சங்கு நிலை கொண்டுள்ளன; சங்கு இரண்டு கால்களிலும் தங்கி, தொடைகள் சங்குகளால் தாங்கப்பட்டுள்ளன; அதுபோல் வயிறும் தாங்கப்படுகிறது.

வக்ஷஃஸ்தலம் ததா வாஹூ ஸ்கந்தௌ சோதரஸம்ஸ்திதௌ । ஸ்கந்தஸ்திதேயம் ஶிவிகா மம பாவோऽத்ர கிம் க்ரு'தஃ ।। ௩௮௦.

மார்பும், கைபிடிகளும், தோள்களும், வயிற்றிலும் இருக்கின்றவை — இந்த பல்லக்கை தோள்களில் வைத்திருக்கிறார்கள்; இங்கே எனக்கு என்ன பங்கு உள்ளது?

ஶிவிகாயாம் ஸ்திதஞ்சேதம் தேஹம் த்வதுபலக்ஷிதம் । தத்ர த்வமஹமப்யத்ர ப்ரோச்யதே சேதமந்யதா ।। ௩௮௦.

இந்த உடலை நீ பார்த்து, அது பல்லக்கில் இருக்கிறது என்றால், அப்போது நீயும் நானும் இருவரும் இங்கே குறிப்பிடப்படுகிறோம்; இல்லையெனில், வேறு விதமாகும்.

அஹம் த்வஞ்ச ததாந்யம் ச பூதைருஹ்யாம பார்திவ । குணப்ரவாஹபதிதோ குணவர்கோ ஹி யாத்யயம் ।। ௩௮௦.

நானும், நீயும், இன்னொருவரும், மன்னா, எல்லாம் பஞ்சபூதங்களால் ஏற்றப்படுகிறோம்; குணங்கள் ஓட ஓடி, அந்த குணங்களின் கூட்டம் போய் விடுகிறது.

கர்ம்மவஶ்யா குணாஶ்சைதே ஸத்வாத்யாஃ ப்ரு'திவீபதே । அவித்யாஸஞ்சிதம் கர்ம தச்சாஶேஷேஷு ஜந்துஷு ।। ௩௮௦.

சத்துவம் முதலான குணங்கள் எல்லாம், மன்னா, கர்மத்தால் கட்டுப்பட்டவை; அறியாமையால் சேர்க்கப்பட்ட அந்தக் கர்மம் எல்லா உயிர்களிலும் இருக்கிறது.

ஆத்மா ஶுத்தோऽக்ஷரஃ ஶாந்தோ நிர்குணஃ ப்ரக்ரு'தேஃ பரஃ । ப்ரவ்ரு'த்த்யபசயௌ நாம்ய ஏகஸ்யாகிலஜந்துஷு ।। ௩௮௦.

ஆன்மா தூயது, அழியாதது, அமைதியானது, குணமில்லாதது, இயற்கையைத் தாண்டியது; வளர்ச்சி குறைவு என்பவை ஒரே ஆன்மாவுக்கு எல்லா உயிர்களிலும் பொருந்தாது.

யதா நோபசயஸ்தஸ்ய யதா நாபசயோ ந்ரு'ப। ததா பீவாநஸீதி த்வம் கயா யுக்த்யா த்வயேரிதம் ।। ௩௮௦.

அவனுக்கு வளர்ச்சியும் குறைவும் இல்லாதபோது, மன்னா, அவன் செழிப்பதாகவோ குறைவதாகவோ நீ எப்படிச் சொல்வாய்? எந்த காரணத்தால் சொல்வாய்?

பூஜங்காபாதகட்‌யூருஜடராதிஷு ஸம்ஸ்திதா । ஶிவிகேயம் ததா ஸ்கந்தே ததா பாவஃ ஸமஸ்த்வயா ।। ௩௮௦.

கைகள், தொடைகள், கால்கள், இடுப்பு, இடை, வயிறு ஆகிய இடங்களில் இருப்பது போல, இந்த பல்லக்கும் தோளிலும் இருக்கிறது; அப்போது அந்த நிலை உன்னால் ஏற்படுகிறது.

ததந்யஜந்துபிர்பூப ஶிவிஸோத்தாநகர்மணா । ஶைலத்ரவ்யக்ரு'ஹோத்தோபி ப்ரு'திவீஸம்பவோபி வா ।। ௩௮௦.

மற்ற உயிர்கள், மன்னா, பல்லக்கை தூக்கும் செயலால் தோன்றுகின்றன; அது மலைப் பொருளிலிருந்தோ, வீடிலிருந்தோ, நிலத்தில் இருந்து வந்ததோ இருந்தாலும்.

யதா பும்ஸஃ ப்ரு'தக்பாவஃ ப்ராக்ரு'தைஃ கரணைர்ந்ரு'ப । ஸோஃட³வ்யஃ ஸ மஹாபாரஃ கதரோ ந்ரு'பதே மயா ।। ௩௮௦.

ஒரு மனிதனின் தனித்துவம் இயற்கை உறுப்புகளால் வரும் போல, மன்னா, எது சுமக்கப்பட வேண்டும், பெரிய பாரம் எது, அதை யார் சுமக்க வேண்டும்?

யத்த்ரவ்யா ஶிவிகா சேயம் தத்‌த்ரவ்யோ பூதஸம்க்ரஹஃ । பவதோ மேऽகிலஸ்யாஸ்ய ஸமத்வேநோபப்ரு'ம்ஹிதஃ ।। ௩௮௦.

இந்த பல்லக்கின் பொருள் எதிலிருந்து வந்ததோ, அந்தப் பொருள் பூதங்களின் சேர்க்கைதான்; நீயும் நானும் இந்த அனைத்தும் அதனால் சமமாக ஆதரிக்கப்படுகிறோம்.

தச்ச்ரு த்வோவாச ராஜா தம் க்ரு'ஹீத்வாங்‌க்ரீ க்ஷமாப்ய ச । ப்ரஸாதம் குரு த்வக்த்வேமாம் ஶிவிகாம் ப்ரூஹி ஶ்ர்ரு'ண்வதே । யோ பவாந் யந்நிமித்தம் வா யதாகமநகாரணம் ।। ௩௮௦.

இதை கேட்ட மன்னன், அவன் கால்களைத் தொட்டு வணங்கி, 'உணர்வதற்காக தயவு செய்து இந்த பல்லக்கைப் பற்றி விளக்குங்கள்; நீங்கள் யார், எந்த காரணத்தால் வந்தீர்கள், வருவதற்கான நோக்கம் என்ன?' என்று கேட்டான்.

ஶ்ரூயதாம் கோஹமித்யேதத்வக்து நைவ ச ஶக்யதே । உபபோகநிமித்தஞ்ச ஸர்வத்ராகமநக்ரியா ।। ௩௮௦.

'நான் யார்?' என்று கேட்பதை உண்மையில் சொல்ல முடியாது; எல்லா இடங்களிலும் அனுபவிக்கவே வருதல் நிகழ்கிறது.

ஸுகதுஃகோபபோகௌ து தௌ தேஶாத்யுபபாதகௌ । தர்மாகர்மோத்பவௌ போக்தும் ஜந்துர்தேஶாதிம்ரு'ச்சதி ।। ௩௮௦.

இன்பமும் துன்பமும் அனுபவிக்கத்தக்கவை, அவை இடம் முதலான காரணங்களால் உண்டாகின்றன; புண்ணிய பாபங்களால் உருவாகி, உயிர் அவற்றை அனுபவிக்க இடம் முதலியவற்றை நாடுகிறது.

ராஜோவாச யோऽஸ்தி ஸோஹமிதி ப்ரஹ்மந் கதம் வக்தும் ந ஶக்யதே । ஆத்மந்யேஷ ந தோஷாய ஶப்கதோஹமிதி யோ த்விஜ ।। ௩௮௦.

மன்னன் சொன்னான்: 'யாராவது இருக்கிறான் என்றால், அதை சொல்ல முடியாதது எப்படி? "நான் இதுவே" என்று சொன்னால் ஆன்மாவுக்கு குற்றம் இல்லை, இருமுறை பிறந்தவரே.'

ஶப்தோஹமித்ரி தோஷாய நாத்மந்யேஷ ததைவ தத் । அநாத்மந்யாத்மவிஜ்ஞாநம் ஶப்தோ வா ப்ராந்திலக்ஷணஃ ।। ௩௮௦.

"நான் இதுவே" என்று சொல்வது தவறு, ஆன்மாவுக்கு அது பொருந்தாது; ஆன்மாவை அல்லாததில் அறிதல் அல்லது அந்த வார்த்தையே மயக்கத்தின் அடையாளம்.

யதா ஸமஸ்ததேஹேஷு புமாநேகோ வ்யவஸ்திதஃ । ததா ஹி கோ பவாந் கோஹமித்யேதத்விபலம் வசஃ ।। ௩௮௦.

ஒரே ஆன்மா எல்லா உடல்களிலும் நிலைத்திருக்கும்போது, 'நீங்கள் யார்? நான் யார்?' என்று கேட்பது பயனற்ற பேச்சாகும்.

த்வம் ராஜா ஶிவிகா சேயம் வயம் வாஹாஃ புரஃஸராஃ । அயஞ்ச பவதோ லோகோ ந ஸதேநந்ந்ரு'போச்யதே ।। ௩௮௦.

நீ மன்னன், இது பல்லக்கு, நாங்கள் முன் செல்லும் தூக்கிகள்; ஆனால், இந்த உலகம், மன்னா, உண்மையில் இப்படியில்லை.

வ்ரு'க்ஷாத்தாரு ததஶ்சேயம் ஶிவிகா த்வததிஷ்டதா । கா வ்ரு'க்ஷஸம்ஜ்ஞா ஜாதாஸ்ய தாருஸம்ஜ்ஞாத வா ந்ரு'ப ।। ௩௮௦.

மரத்திலிருந்து மரம், அதிலிருந்து மரப்பொருள், அதிலிருந்து உன்னுடைய ஆட்சி கீழ் இந்த பல்லக்கு வந்தது; இதற்கு மரம் என்ற பெயரா, மரப்பொருள் என்ற பெயரா, எது பொருந்தும், மன்னா?