அக்நிபுராணம்

துஃகஜ்ஞாநமயோऽதர்மஃ ப்ரக்ரு'தேஃ ஸ து நாத்மநஃ । ஜலஸ்ய நாக்நிநா ஸங்கஃ ஸ்தாலீஸங்கத்ததாபி ஹி ।। ௩௭௯.

துயரமும் அறியாமையும் கொண்ட அதர்மம், இயற்கைக்கு உரியது, ஆத்மாவுக்கு அல்ல; நீர் எப்போதும் நெருப்புடன் கலக்காதது போல, பாத்திரத்திலும் அது நிகழாது.

ஶப்தாஸ்தே காதிகா தர்மாஸ்தத் க்ரு'தா வை மஹாமுநே । ததாத்மா ப்ரக்ரு'தௌ ஸங்காதஹம்மாநாதிபூஷிதஃ ।। ௩௭௯.

'க' முதலிய எழுத்துகள், அவை தர்மங்கள், பெரிய முனிவரே; அதுபோல், அகம்பாவும் மற்றவற்றும் அலங்கரித்த ஆத்மா, இயற்கையுடன் சேர்ந்து பந்தத்துக்குள்ளாகிறான்.

பஜதே ப்ராக்ரு'தாந்தர்மாந் அந்யஸ்தேப்யோ ஹி ஸோऽவ்யயஃ । பந்தாய விஷயாஸங்கம் மநோ நிர்விஷயம் தியே ।। ௩௭௯.

அவன் இயற்கைத் தன்மைகளை நாடுகிறான்; ஆனால் அவற்றைத் தவிர, அவன் அழியாதவன்; பொருள்களோடு மனம் பற்றிக்கொண்டால் பந்தம், பொருள்களைத் தவிர்ந்த மனம் ஞானம்.

விஷயாத்தத்ஸமாக்ரு'ஷ்ய ப்ரஹ்மபூதம் ஹரிம் ஸ்மரேத் । ஆத்மபாவம் நயத்யேநம் தத்‌ப்ரஹ்மத்யாயிநம் முநே ।। ௩௭௯.

புலன்களின் மீது செல்லும் மனதை விலக்கி, பரமபிரம்மமான ஹரியை நினைவு கூர வேண்டும்; இதனால் தியானம் செய்பவன் தன்னை ஆத்மாவின் நிலைக்கு அழைத்துச் செல்கிறான், முனிவரே.

விசார்ய்ய ஸ்வாத்மநஃ ஶக்த்யா லௌஹமாகர்ஷகோ யதா । ஆத்பப்ரயத்நஸாபேஜ்ஞா விஶிஷ்டா யா மநோகதிஃ ।। ௩௭௯.

ஒரு காந்தம் இரும்பை அதன் சக்தியால் இழுக்கும் போல், ஆத்மாவின் முயற்சி மற்றும் அதன் வழிகளை அறிந்தால், மனத்தின் ஓட்டமும் தெளிவாகும்.

தஸ்யா ப்ரஹ்‌மணி ஸம்யோகோ யோக இத்யபிதீயதே । விநிஷ்பந்தஃ ஸமாதிஸ்தஃ பரம் ப்ரஹ்மாதிகச்சதி ।। ௩௭௯.

அந்த மனம் பரம்பொருளுடன் ஒன்றாகும் போது அதையே யோகம் என்கிறார்கள்; அசைவுகள் நிற்கும் சமாதியில் நிலைத்து இருப்பவன் பரம்பிரம்மத்தை அடைகிறான்.

யமைஃ ஸந்நியமைஃ ஸ்தித்யா ப்ரத்யாஹ்ரு'த்யா மருஜ்ஜயைஃ । ப்ராணாயாமேந பவநைஃ ப்ரத்யாஹாரேண சேந்த்ரியைஃ ।। ௩௭௯.

யமம், நியமம், நிலை, புலன்களை அடக்குவது, வாயுவை வெல்வது, சுவாசத்தை ஒழுங்குபடுத்துவது, புலன்களை உட்கொள்ளுதல் ஆகியவற்றால் முன்னேறலாம்.

வஶீக்ரு'தைஸ்ததஃ குர்ய்யாத் ஸ்திதம் சேதஃ ஶுபாஶ்ரயே । ஆஶ்ரயஶ்சேதஸோ ப்ரஹ்ம மூர்த்தஞ்சாமூர்தகம் த்விதா ।। ௩௭௯.

இவற்றை எல்லாம் அடக்கி, மனதை நல்ல இடத்தில் நிலைநிறுத்த வேண்டும்; மனத்தின் ஆதாரம் பிரம்மம், அது உருவத்துடனும், உருவமில்லாததாகவும் இருவகையாகும்.

ஹிரண்யகர்பாதிஷு ச ஜ்ஞாநகர்மாத்மிகா த்விதா । த்ரிவிதா பாவநா ப்ரோக்தா விஶ்வம் ப்ரஹ்ம உபாஸ்யதே ।। ௩௭௯.

ஹிரண்யகர்பன் முதலானவர்களில் ஞானமும் செயலும் இருவகை; தியானம் மூன்று விதம் என்று கூறப்பட்டுள்ளது; இந்த உலகமெல்லாம் பிரம்மமாக வணங்கப்படுகிறது.

ஹிரண்யகர்பாதிஷு ச ஜ்ஞாநகர்மாத்மிகா த்விதா । த்ரிவிதா பாவநா ப்ரோக்தா விஶ்வம் ப்ரஹ்ம உபாஸ்யதே ।। ௩௭௯.

ஹிரண்யகர்பன் முதலானவர்களில் ஞானமும் செயலும் இருவகை; தியானம் மூன்று விதம் என்று கூறப்பட்டுள்ளது; இந்த உலகமெல்லாம் பிரம்மமாக வணங்கப்படுகிறது.

ப்ரத்யஸ்தமிதபேதம் யத் ஸத்தாமாத்ரமகோசரம் । வசஸாமாத்மஸம்வேத்யம் தஜ்ஜ்ஞாநம் ப்ரஹ்ம ஸம்ஜ்ஞிதம் ।। ௩௭௯.

எல்லா வேறுபாடுகளும் நீங்கிய, தூய இருப்பாக மட்டும் உணரப்படும், சொற்களாலும் ஆத்மாவாலும் உள்ளுணரப்படும் அதுவே பிரம்ம ஞானம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

தச்ச விஷ்ணோஃ பரம் ருபமருபஸ்யாஜமக்ஷரம் । அஶக்யம் ப்ரதமம் த்யாதுமதோ மூர்த்தாதி சிதந்யேத் ।। ௩௭௯.

அதுவே விஷ்ணுவின் பரம ரூபம்; அது உருவமில்லாதது, பிறப்பற்றது, அழிவில்லாதது; அதை முதலில் தியானிக்க முடியாது, ஆகவே உருவம் முதலியவற்றை மனதில் கொண்டு தியானிக்க வேண்டும்.

ஸத்பாவபாவமாபந்நஸ்ததோऽஸௌ பரமாத்மநா । பவத்யபேதீ பேதஶ்ச தஸ்யாஜ்ஞாநக்ரு'தோ பவேத் ।। ௩௭௯.

உண்மையான இருப்பை அடைந்தவுடன், அவன் பரமாத்மாவுடன் ஒன்றாகிறான்; வேறுபாடு என்பது அறியாமையால் மட்டுமே தோன்றுகிறது.

அக்நிருவாச அத்வைதப்ரஹ்மவிஜ்ஞாநம் வக்ஷ்யே யத்பவதோऽகதத் । ஶாலக்ராமே தபஶ்சக்ரே வாஸுதேவார்சநாதிக்ரு'த் ।। ௩௮௦.

அக்னி கூறினான்: நீங்கள் கேட்ட அத்வைத பிரம்ம ஞானத்தை நான் விளக்குகிறேன்; சாளகிராமத்தில் அவர் தவம் செய்து வாசுதேவனை வழிபட்டார்.

ம்ரு'கஸங்காந்ம்ரு'கோ பூத்வா ஹ்யந்தகாலே ஸ்மரந் ம்ரு'கம் । ஜாதிஸ்மரோ ம்ரு'கஸ்த்யக்த்வா தேஹம் யோகாத்ஸ்வதோऽபவத் ।। ௩௮௦.

மான் கூட்டத்தில் கலந்து, மானாக மாறி, இறுதியில் மானை நினைத்து, பிறவிகளை நினைவுடன் கொண்ட மானாக பிறந்து, யோகத்தால் தானே உடலை விட்டு விட்டான்.

அத்வைதப்ரஹ்மபூதஶ்ச ஜடவல்லோகமாசரத் । க்ஷத்தாऽஸௌ வீரராஜஸ்ய விஷ்டியோகமமந்யத ।। ௩௮௦.

அத்வைத பிரம்ம நிலையில் நிலைத்து, உலகில் உயிரற்றவனாகச் சுற்றினார்; வீரராஜாவின் சேவகராக இருந்து, அந்த பணியை யோகமாக எண்ணினார்.

உவாஹ ஶிவிகாமஸ்ய க்ஷத்துர்வசநசோதிதஃ । க்ரு'ஹீதோ விஷ்டிநா ஜ்ஞாநீ உவாஹாத்மக்ஷயாய தம் ।। ௩௮௦.

அவன் சேவகரின் கட்டளையால் அரசனின் பல்லக்கை சுமந்தான்; ஞானி, சேவகரால் பிடிக்கப்பட்டு, தன் ஆத்மாவை அழிக்கவே அதை சுமந்தான்.

யயௌ ஜஃட²கதிஃ பஶ்சாத் யே த்வந்யே த்வரிதம் யயுஃ । ஶீக்ராந் ஶீக்ரகதீந் த்ரு'ஷ்ட்வா அஶீக்ரம் தம் ந்ரு'போऽவ்ரவீத் ।। ௩௮௦.

அவன் மெதுவாக நடந்தான், மற்றவர்கள் விரைவாக சென்றார்கள்; வேகமாக செல்வோரை பார்த்து, அரசன் அந்த மெதுவானவனை நோக்கி பேசினான்.

ராஜோவாச கிம் ஶ்ராந்தோऽஸ்யல்பமத்வாநம் த்வயோஃட³ா ஶிவிகா மம । கிமாயாஸஸஹோ ந த்வம் பீவாநஸி நிரீக்ஷ்யஸே ।। ௩௮௦.

அரசன் கூறினான்: இவ்வளவு சிறிய தூரம் நடந்தும் நீயே என் பல்லக்கை சுமக்கிறாய், சோர்வாக இருக்கிறாயா? உனக்கு சுமை தாங்க முடியவில்லையா? நீ பலமானவனாகத் தெரிகிறாய்.

ப்ராஹ்மண உவாச நாஹம் பீவாந்ந வைஷோஃட³ா ஶிவிகா பவதோ மயா । ந ஶ்ராந்தோऽஸ்மி ந வாயாஸோ வோடவ்யோऽஸி மஹீபதே ।। ௩௮௦.

பிராமணன் கூறினான்: நான் பலமானவனும் இல்லை, உங்கள் பல்லக்கை சுமப்பதும் இல்லை; நான் சோர்வும் இல்லை, சுமை தாங்குவதும் இல்லை; அரசே, நீங்கள் சுமக்கப்பட வேண்டியவர்.

பூமௌ பாதயுகந்தஸ்தௌ ஜங்‌கே பாதத்வயே ஸ்திதே । உரூ ஜங்காத்வயாவஸ்தௌ ததாதாரம் ததோதரம் ।। ௩௮௦.

இரண்டு கால்கள் பூமியில் நின்றுள்ளன; கால்களில் சங்கு நிலை கொண்டுள்ளன; சங்கு இரண்டு கால்களிலும் தங்கி, தொடைகள் சங்குகளால் தாங்கப்பட்டுள்ளன; அதுபோல் வயிறும் தாங்கப்படுகிறது.

வக்ஷஃஸ்தலம் ததா வாஹூ ஸ்கந்தௌ சோதரஸம்ஸ்திதௌ । ஸ்கந்தஸ்திதேயம் ஶிவிகா மம பாவோऽத்ர கிம் க்ரு'தஃ ।। ௩௮௦.

மார்பும், கைபிடிகளும், தோள்களும், வயிற்றிலும் இருக்கின்றவை — இந்த பல்லக்கை தோள்களில் வைத்திருக்கிறார்கள்; இங்கே எனக்கு என்ன பங்கு உள்ளது?

ஶிவிகாயாம் ஸ்திதஞ்சேதம் தேஹம் த்வதுபலக்ஷிதம் । தத்ர த்வமஹமப்யத்ர ப்ரோச்யதே சேதமந்யதா ।। ௩௮௦.

இந்த உடலை நீ பார்த்து, அது பல்லக்கில் இருக்கிறது என்றால், அப்போது நீயும் நானும் இருவரும் இங்கே குறிப்பிடப்படுகிறோம்; இல்லையெனில், வேறு விதமாகும்.

அஹம் த்வஞ்ச ததாந்யம் ச பூதைருஹ்யாம பார்திவ । குணப்ரவாஹபதிதோ குணவர்கோ ஹி யாத்யயம் ।। ௩௮௦.

நானும், நீயும், இன்னொருவரும், மன்னா, எல்லாம் பஞ்சபூதங்களால் ஏற்றப்படுகிறோம்; குணங்கள் ஓட ஓடி, அந்த குணங்களின் கூட்டம் போய் விடுகிறது.

கர்ம்மவஶ்யா குணாஶ்சைதே ஸத்வாத்யாஃ ப்ரு'திவீபதே । அவித்யாஸஞ்சிதம் கர்ம தச்சாஶேஷேஷு ஜந்துஷு ।। ௩௮௦.

சத்துவம் முதலான குணங்கள் எல்லாம், மன்னா, கர்மத்தால் கட்டுப்பட்டவை; அறியாமையால் சேர்க்கப்பட்ட அந்தக் கர்மம் எல்லா உயிர்களிலும் இருக்கிறது.

ஆத்மா ஶுத்தோऽக்ஷரஃ ஶாந்தோ நிர்குணஃ ப்ரக்ரு'தேஃ பரஃ । ப்ரவ்ரு'த்த்யபசயௌ நாம்ய ஏகஸ்யாகிலஜந்துஷு ।। ௩௮௦.

ஆன்மா தூயது, அழியாதது, அமைதியானது, குணமில்லாதது, இயற்கையைத் தாண்டியது; வளர்ச்சி குறைவு என்பவை ஒரே ஆன்மாவுக்கு எல்லா உயிர்களிலும் பொருந்தாது.

யதா நோபசயஸ்தஸ்ய யதா நாபசயோ ந்ரு'ப। ததா பீவாநஸீதி த்வம் கயா யுக்த்யா த்வயேரிதம் ।। ௩௮௦.

அவனுக்கு வளர்ச்சியும் குறைவும் இல்லாதபோது, மன்னா, அவன் செழிப்பதாகவோ குறைவதாகவோ நீ எப்படிச் சொல்வாய்? எந்த காரணத்தால் சொல்வாய்?

பூஜங்காபாதகட்‌யூருஜடராதிஷு ஸம்ஸ்திதா । ஶிவிகேயம் ததா ஸ்கந்தே ததா பாவஃ ஸமஸ்த்வயா ।। ௩௮௦.

கைகள், தொடைகள், கால்கள், இடுப்பு, இடை, வயிறு ஆகிய இடங்களில் இருப்பது போல, இந்த பல்லக்கும் தோளிலும் இருக்கிறது; அப்போது அந்த நிலை உன்னால் ஏற்படுகிறது.

ததந்யஜந்துபிர்பூப ஶிவிஸோத்தாநகர்மணா । ஶைலத்ரவ்யக்ரு'ஹோத்தோபி ப்ரு'திவீஸம்பவோபி வா ।। ௩௮௦.

மற்ற உயிர்கள், மன்னா, பல்லக்கை தூக்கும் செயலால் தோன்றுகின்றன; அது மலைப் பொருளிலிருந்தோ, வீடிலிருந்தோ, நிலத்தில் இருந்து வந்ததோ இருந்தாலும்.