அக்நிபுராணம்

ஸம்மர்தேதி ததா பர்த்தா ப்காரோऽர்தத்வயாந்விதஃ । நேதா கமயிதா ஸ்ரஷ்டா ககாரோऽயம் மஹாமுநே ।। ௩௭௯.

'சம்மர்த்தா' என்றும் 'பர்த்தா' என்றும், 'ப' என்ற எழுத்து இரண்டு அர்த்தங்களை உடையது; 'நேதா', 'நடத்துபவர்', 'உருவாக்குபவர்'—இவை 'க' என்ற எழுத்தால் குறிக்கப்படுகின்றன, பெரிய முனிவரே.

ஐஶ்வர்ய்யஸ்ய ஸமக்ரஸ்ய வீர்ய்யஸ்ய யஶஸஃ ஶ்ரஇயஃ । ஜ்ஞாநவைராக்யயோஶ்சைவ ஷண்ணம் பக இதீங்கநா ।। ௩௭௯.

முழுமையான ஐஸ்வரியம், வலிமை, புகழ், செல்வம், ஞானம், வைராக்கியம்—இந்த ஆறு 'பக' என்று அழைக்கப்படுகின்றன, அருமைத் தாயே.

வஸந்தி விஷ்ணௌ பூதாநி ஸ ச தாதுஸ்த்ரிதாத்மகஃ । ஏவம் ஹரௌ ஹி பகவாந் ஶப்தோऽந்யத்ரோபசாரதஃ ।। ௩௭௯.

அனைத்து உயிர்களும் விஷ்ணுவில் வாசிக்கின்றன; அவர் மூன்று வகை இயல்புடைய ஆதாரமாக இருக்கிறார்; இவ்வாறு ஹரிக்கு 'பகவான்' என்ற சொல் பொருளோடு பயன்படுத்தப்படுகிறது, மற்ற இடங்களில் உபசாரமாக மட்டுமே.

உத்பத்திம் ப்ரலயஞ்சைவ பூதாநாமகதிம் கதிம் । வேத்தி வித்யாமவித்யாஞ்ச ஸ வாச்யோ பகவாநிதி ।। ௩௭௯.

உருவாக்கமும், அழிவும், உயிர்களின் வருகையும் போக்கமும், அறிவும் அறியாமையும் அறிந்தவர்—அவர் உண்மையில் 'பகவான்' என்று அழைக்கப்படுகிறார்.

ஜ்ஞாநஶக்திஃ பரைஶ்வர்ய்யம் வீர்ய்யம் தேஜாம்ஸ்யஶேஷதஃ । பகவச்சப்தவாச்யாநி விநா ஹேயைர்குணாதிபிஃ ।। ௩௭௯.

ஞான சக்தி, உயர்ந்த ஐஸ்வரியம், வலிமை, எல்லா ஒளியும்—இவை 'பகவத்' என்ற சொல்லால் குறிக்கப்படுகின்றன; எந்தக் குறைபாடுகளும் இல்லாமல்.

காண்டிக்யஜநகாயாஹ யோகம் கேஶித்வஜஃ புரா । அநாத்மந்யாத்மபுத்திர்யா ஆத்மஸ்வமிதி யா மதிஃ ।। ௩௭௯.

காண்டிக்யரின் மகளுக்கு, கேசித்வஜன் முன்பு யோகம் கற்றுத்தந்தார்; ஆத்மா அல்லாதவற்றில் ஆத்மாவை காணும் எண்ணமும், 'இது எனது' என்று கருதும் மனமும் அதுவே.

அவித்யாபவஸம்பூதிர்வீஜமேதத்‌த்விதா ஸ்திதம் । பஞ்சபூதாத்மகே தேஹே தேஹீ மோஹதமாஶ்ரிதஃ ।। ௩௭௯.

அறிவின்மையும், பிறப்பும் எனும் இருவகை விதைகள், ஐம்பூதங்களால் ஆன உடலில் இருக்கின்றன; உடலோடு இருப்பவன் மாயையின் இருளில் மூடப்பட்டு இருக்கிறான்.

அஹமேததிதீத்யுச்சைஃ குருதே குமதிர்மதிம் । இத்தஞ்ச புத்ரபௌத்ரேஷு தத்தேஹோத்பாதிதேஷு ச ।। ௩௭௯.

தவறான மனம் கொண்டவன், 'நான் இதுவே' என்று பெருமையாக கூறுகிறான்; அதுபோல், மகன்கள், பேரன்கள் ஆகியோரின் உடல்கள் அழிந்தபோதும், அதே எண்ணம்.

கரோதி பண்டிதஃ ஸாம்யமநாத்மநி கலேவரே । ஸர்வதேஹோபகாராய குருதே கர்ம்ம மாநவஃ ।। ௩௭௯.

பொறுமை உடையவன், ஆத்மா அல்லாத உடலை சமமாகக் காண்கிறான்; எல்லா உடல்களுக்கும் நன்மை செய்ய மனிதன் செயல்படுகிறான்.

தேஹஶ்சாந்யோ யதா பும்ஸஸ்ததா பந்தாய தத்பரம் । நிர்வாணமத ஏவாயமாத்மா ஜ்ஞாநமயோऽமலஃ ।। ௩௭௯.

உடல் தனிப்பட்டதாகப் பார்க்கப்படும் போது, அது பந்தத்திற்கு காரணமாகிறது; ஆனால் ஞானம் நிறைந்த தூய ஆத்மா, அதுவே விடுதலியாகிறது.

துஃகஜ்ஞாநமயோऽதர்மஃ ப்ரக்ரு'தேஃ ஸ து நாத்மநஃ । ஜலஸ்ய நாக்நிநா ஸங்கஃ ஸ்தாலீஸங்கத்ததாபி ஹி ।। ௩௭௯.

துயரமும் அறியாமையும் கொண்ட அதர்மம், இயற்கைக்கு உரியது, ஆத்மாவுக்கு அல்ல; நீர் எப்போதும் நெருப்புடன் கலக்காதது போல, பாத்திரத்திலும் அது நிகழாது.

ஶப்தாஸ்தே காதிகா தர்மாஸ்தத் க்ரு'தா வை மஹாமுநே । ததாத்மா ப்ரக்ரு'தௌ ஸங்காதஹம்மாநாதிபூஷிதஃ ।। ௩௭௯.

'க' முதலிய எழுத்துகள், அவை தர்மங்கள், பெரிய முனிவரே; அதுபோல், அகம்பாவும் மற்றவற்றும் அலங்கரித்த ஆத்மா, இயற்கையுடன் சேர்ந்து பந்தத்துக்குள்ளாகிறான்.

பஜதே ப்ராக்ரு'தாந்தர்மாந் அந்யஸ்தேப்யோ ஹி ஸோऽவ்யயஃ । பந்தாய விஷயாஸங்கம் மநோ நிர்விஷயம் தியே ।। ௩௭௯.

அவன் இயற்கைத் தன்மைகளை நாடுகிறான்; ஆனால் அவற்றைத் தவிர, அவன் அழியாதவன்; பொருள்களோடு மனம் பற்றிக்கொண்டால் பந்தம், பொருள்களைத் தவிர்ந்த மனம் ஞானம்.

விஷயாத்தத்ஸமாக்ரு'ஷ்ய ப்ரஹ்மபூதம் ஹரிம் ஸ்மரேத் । ஆத்மபாவம் நயத்யேநம் தத்‌ப்ரஹ்மத்யாயிநம் முநே ।। ௩௭௯.

புலன்களின் மீது செல்லும் மனதை விலக்கி, பரமபிரம்மமான ஹரியை நினைவு கூர வேண்டும்; இதனால் தியானம் செய்பவன் தன்னை ஆத்மாவின் நிலைக்கு அழைத்துச் செல்கிறான், முனிவரே.

விசார்ய்ய ஸ்வாத்மநஃ ஶக்த்யா லௌஹமாகர்ஷகோ யதா । ஆத்பப்ரயத்நஸாபேஜ்ஞா விஶிஷ்டா யா மநோகதிஃ ।। ௩௭௯.

ஒரு காந்தம் இரும்பை அதன் சக்தியால் இழுக்கும் போல், ஆத்மாவின் முயற்சி மற்றும் அதன் வழிகளை அறிந்தால், மனத்தின் ஓட்டமும் தெளிவாகும்.

தஸ்யா ப்ரஹ்‌மணி ஸம்யோகோ யோக இத்யபிதீயதே । விநிஷ்பந்தஃ ஸமாதிஸ்தஃ பரம் ப்ரஹ்மாதிகச்சதி ।। ௩௭௯.

அந்த மனம் பரம்பொருளுடன் ஒன்றாகும் போது அதையே யோகம் என்கிறார்கள்; அசைவுகள் நிற்கும் சமாதியில் நிலைத்து இருப்பவன் பரம்பிரம்மத்தை அடைகிறான்.

யமைஃ ஸந்நியமைஃ ஸ்தித்யா ப்ரத்யாஹ்ரு'த்யா மருஜ்ஜயைஃ । ப்ராணாயாமேந பவநைஃ ப்ரத்யாஹாரேண சேந்த்ரியைஃ ।। ௩௭௯.

யமம், நியமம், நிலை, புலன்களை அடக்குவது, வாயுவை வெல்வது, சுவாசத்தை ஒழுங்குபடுத்துவது, புலன்களை உட்கொள்ளுதல் ஆகியவற்றால் முன்னேறலாம்.

வஶீக்ரு'தைஸ்ததஃ குர்ய்யாத் ஸ்திதம் சேதஃ ஶுபாஶ்ரயே । ஆஶ்ரயஶ்சேதஸோ ப்ரஹ்ம மூர்த்தஞ்சாமூர்தகம் த்விதா ।। ௩௭௯.

இவற்றை எல்லாம் அடக்கி, மனதை நல்ல இடத்தில் நிலைநிறுத்த வேண்டும்; மனத்தின் ஆதாரம் பிரம்மம், அது உருவத்துடனும், உருவமில்லாததாகவும் இருவகையாகும்.

ஹிரண்யகர்பாதிஷு ச ஜ்ஞாநகர்மாத்மிகா த்விதா । த்ரிவிதா பாவநா ப்ரோக்தா விஶ்வம் ப்ரஹ்ம உபாஸ்யதே ।। ௩௭௯.

ஹிரண்யகர்பன் முதலானவர்களில் ஞானமும் செயலும் இருவகை; தியானம் மூன்று விதம் என்று கூறப்பட்டுள்ளது; இந்த உலகமெல்லாம் பிரம்மமாக வணங்கப்படுகிறது.

ஹிரண்யகர்பாதிஷு ச ஜ்ஞாநகர்மாத்மிகா த்விதா । த்ரிவிதா பாவநா ப்ரோக்தா விஶ்வம் ப்ரஹ்ம உபாஸ்யதே ।। ௩௭௯.

ஹிரண்யகர்பன் முதலானவர்களில் ஞானமும் செயலும் இருவகை; தியானம் மூன்று விதம் என்று கூறப்பட்டுள்ளது; இந்த உலகமெல்லாம் பிரம்மமாக வணங்கப்படுகிறது.

ப்ரத்யஸ்தமிதபேதம் யத் ஸத்தாமாத்ரமகோசரம் । வசஸாமாத்மஸம்வேத்யம் தஜ்ஜ்ஞாநம் ப்ரஹ்ம ஸம்ஜ்ஞிதம் ।। ௩௭௯.

எல்லா வேறுபாடுகளும் நீங்கிய, தூய இருப்பாக மட்டும் உணரப்படும், சொற்களாலும் ஆத்மாவாலும் உள்ளுணரப்படும் அதுவே பிரம்ம ஞானம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

தச்ச விஷ்ணோஃ பரம் ருபமருபஸ்யாஜமக்ஷரம் । அஶக்யம் ப்ரதமம் த்யாதுமதோ மூர்த்தாதி சிதந்யேத் ।। ௩௭௯.

அதுவே விஷ்ணுவின் பரம ரூபம்; அது உருவமில்லாதது, பிறப்பற்றது, அழிவில்லாதது; அதை முதலில் தியானிக்க முடியாது, ஆகவே உருவம் முதலியவற்றை மனதில் கொண்டு தியானிக்க வேண்டும்.

ஸத்பாவபாவமாபந்நஸ்ததோऽஸௌ பரமாத்மநா । பவத்யபேதீ பேதஶ்ச தஸ்யாஜ்ஞாநக்ரு'தோ பவேத் ।। ௩௭௯.

உண்மையான இருப்பை அடைந்தவுடன், அவன் பரமாத்மாவுடன் ஒன்றாகிறான்; வேறுபாடு என்பது அறியாமையால் மட்டுமே தோன்றுகிறது.

அக்நிருவாச அத்வைதப்ரஹ்மவிஜ்ஞாநம் வக்ஷ்யே யத்பவதோऽகதத் । ஶாலக்ராமே தபஶ்சக்ரே வாஸுதேவார்சநாதிக்ரு'த் ।। ௩௮௦.

அக்னி கூறினான்: நீங்கள் கேட்ட அத்வைத பிரம்ம ஞானத்தை நான் விளக்குகிறேன்; சாளகிராமத்தில் அவர் தவம் செய்து வாசுதேவனை வழிபட்டார்.

ம்ரு'கஸங்காந்ம்ரு'கோ பூத்வா ஹ்யந்தகாலே ஸ்மரந் ம்ரு'கம் । ஜாதிஸ்மரோ ம்ரு'கஸ்த்யக்த்வா தேஹம் யோகாத்ஸ்வதோऽபவத் ।। ௩௮௦.

மான் கூட்டத்தில் கலந்து, மானாக மாறி, இறுதியில் மானை நினைத்து, பிறவிகளை நினைவுடன் கொண்ட மானாக பிறந்து, யோகத்தால் தானே உடலை விட்டு விட்டான்.

அத்வைதப்ரஹ்மபூதஶ்ச ஜடவல்லோகமாசரத் । க்ஷத்தாऽஸௌ வீரராஜஸ்ய விஷ்டியோகமமந்யத ।। ௩௮௦.

அத்வைத பிரம்ம நிலையில் நிலைத்து, உலகில் உயிரற்றவனாகச் சுற்றினார்; வீரராஜாவின் சேவகராக இருந்து, அந்த பணியை யோகமாக எண்ணினார்.

உவாஹ ஶிவிகாமஸ்ய க்ஷத்துர்வசநசோதிதஃ । க்ரு'ஹீதோ விஷ்டிநா ஜ்ஞாநீ உவாஹாத்மக்ஷயாய தம் ।। ௩௮௦.

அவன் சேவகரின் கட்டளையால் அரசனின் பல்லக்கை சுமந்தான்; ஞானி, சேவகரால் பிடிக்கப்பட்டு, தன் ஆத்மாவை அழிக்கவே அதை சுமந்தான்.

யயௌ ஜஃட²கதிஃ பஶ்சாத் யே த்வந்யே த்வரிதம் யயுஃ । ஶீக்ராந் ஶீக்ரகதீந் த்ரு'ஷ்ட்வா அஶீக்ரம் தம் ந்ரு'போऽவ்ரவீத் ।। ௩௮௦.

அவன் மெதுவாக நடந்தான், மற்றவர்கள் விரைவாக சென்றார்கள்; வேகமாக செல்வோரை பார்த்து, அரசன் அந்த மெதுவானவனை நோக்கி பேசினான்.

ராஜோவாச கிம் ஶ்ராந்தோऽஸ்யல்பமத்வாநம் த்வயோஃட³ா ஶிவிகா மம । கிமாயாஸஸஹோ ந த்வம் பீவாநஸி நிரீக்ஷ்யஸே ।। ௩௮௦.

அரசன் கூறினான்: இவ்வளவு சிறிய தூரம் நடந்தும் நீயே என் பல்லக்கை சுமக்கிறாய், சோர்வாக இருக்கிறாயா? உனக்கு சுமை தாங்க முடியவில்லையா? நீ பலமானவனாகத் தெரிகிறாய்.