அக்நிபுராணம்

நித்யாஶுத்தபுத்தமுக்தம் ஸத்யமாநந்தமத்வயம் । ப்ரஹ்மாஹமஸ்ம்யஹம் ப்ரஹ்ம ஸவிஜ்ஞாநம் விமுக்த ஓம் ௩௭௮.

என்றென்றும் தூய்மையும் விழிப்பும் விடுதலையும் கொண்டவன், உண்மை, ஆனந்தம், இரண்டில்லாத தன்மை கொண்டவன் பரம்பொருள். அந்த பரம்பொருள் நானே; அறிவும் விடுதலையும் பெற்றவன் நான் பரம்பொருள்.

அக்நிருவாச யஜ்ஞைஶ்ச தேவாநாப்நோதி வைராஜம் தபஸா பதம் । ப்ரஹ்மணஃ கர்மஸந்நயாஸாத்வைராக்யாத் ப்ரக்ரு'தௌ லயம் ।। ௩௭௯.

அக்னி சொன்னார்: யாகங்கள் மூலம் தேவர்களை அடையலாம்; தவம் மூலம் வைராஜ்ய நிலையை அடையலாம்; பல செயல்களை சேர்த்து செய்வதால் பரம்பொருளை அடையலாம்; பற்றின்மையால் இயற்கையில் ஒன்றாகக் கலக்கலாம்.

ஜ்ஞாநாத் ப்நாப்நோதி கைவல்யம் பஞ்சைதா கதயஃ ஸ்ம்ரு'தா । ப்ரீதிதாபவிஷாதாதேர்விநிவ்ரு'த்திர்விரக்ததா ।। ௩௭௯.

அறிவால் ஒருவன் முழுமையான விடுதலையை அடைகிறான் — இந்த ஐந்து வழிகளும் நினைவில் கொள்ளப்பட்டவை. இன்பம், துன்பம், சோகங்கள் முதலியவற்றிலிருந்து விலகுவது பற்றின்மை.

ஸந்ந்யாஸஃ கர்மணாந்த்யாகஃ க்ரு'தாநாமக்ரு'தைஃ ஸஹ । அவ்யக்தாதௌ விஶேஷாந்தே விகாரோऽஸ்மிந்நிவிர்த்ததே ।। ௩௭௯.

செயல்களை, செய்தவையும் செய்யாதவையும், விட்டுவிடுவது தான் துறவு. வெளிப்படாததிலிருந்து ஆரம்பித்து, குறிப்பிட்டவற்றை முடிவில் சேரும் வரை, மாற்றங்கள் இதில் நிற்கின்றன.

சேதநாசேதநாந்யத்வஜ்ஞாநேந ஜ்ஞாநமுச்யதே । பரமாத்மா ச ஸர்வேஷாமாதாரஃ பரமேஶ்வரஃ ।। ௩௭௯.

உயிருள்ளதும் உயிரில்லாததும் வேறுபடுவதை அறிதல் தான் அறிவாகும். எல்லாவற்றிற்கும் ஆதாரமாக இருப்பவன் பரமாத்மா, அந்த பரமேஸ்வரன்.

விஷ்ணுநாம்நா ச தேவேஷு வேதாந்தேஷு ச கீயதே । யஜ்ஞேஶ்வரோ யஜ்ஞபுமாந் ப்ரவ்ரு'த்தேரிஜ்யதே ஹ்யஸௌ ।। ௩௭௯.

தேவர்கள் இடையேவும், வேதாந்தங்களில் கூடவும், விஷ்ணு என்ற பெயரில் அவர் பாடப்படுகிறார்; யாகத்தின் ஆண்டவனாகவும், யாகம் எனும் ஆளாகவும், செய்கைகளால் அவர் வழிபடப்படுகிறார்.

நிவ்ரு'த்தைர்ஜ்ஞாநயோகேந ஜ்ஞாநமூர்த்திஃ ஸ சேக்ஷ்யதே । ஹ்ரஸ்வதீர்கப்லுதாத்யந்து வசஸ்தத்புருஷோத்தமஃ ।। ௩௭௯.

உலகை விட்டு விலகியவர்கள் ஞான யோகத்தின் மூலம், ஞானம் வடிவாகிய அவரை காண்கிறார்கள்; அந்த பரமபுருஷனை, குறுகிய, நீண்ட, நீடித்த சொற்கள் கொண்டு விவரிக்கிறார்கள்.

தத்‌ப்ராப்திஹேதுர்ஜ்ஞாநஞ்ச கர்ம சோக்தம் மஹாமுநே । ஆகமோக்தம் விவேகாச்ச த்விதா ஜ்ஞாநம் ததோச்யதே ।। ௩௭௯.

அதை அடைவதற்கான காரணங்கள் ஞானமும் செயலும் என்று அறிவிக்கப்பட்டுள்ளன, பெரிய முனிவரே; ஆகமங்களும் vivekam-உம் படி, ஞானம் இருவகைப்படும் என்று கூறப்படுகிறது.

ஶப்தப்ரஹ்மாகமமயம் பரம் ப்ரஹ்ம ஸத்பரம் । த்வே ப்ரஹ்மணீ வேதிதவ்யே ப்ரஹ்மஶப்தபரஞ்ச யத் ।। ௩௭௯.

சொல்-பிரம்மம் மற்றும் ஆகமங்களால் ஆனது, அந்த பரம்பொருள், உயர்ந்த சத்தியம்; இரண்டு பிரம்மங்களை அறிய வேண்டும்—'பிரம்மம்' என்ற சொல்லால் குறிக்கப்படுவது, மேலும் சொல்லுக்கு அப்பாற்பட்டது.

வேதாதிவித்யா ஹ்யபரமக்ஷரம் ப்ரஹ்ம ஸத்பரம் । ததேதத்பகவத்வாச்யமுபசாரேऽர்சநேऽந்யதஃ ।। ௩௭௯.

வேதம் மற்றும் பிற அறிவுகள், அவை கீழ்ப்படிவமான, அழியாத பிரம்மம், உயர்ந்த சத்தியம்; இது 'தெய்வீகம்' என்று பூஜை முதலியவற்றில் உபசாரமாக குறிப்பிடப்படுகிறது.

ஸம்மர்தேதி ததா பர்த்தா ப்காரோऽர்தத்வயாந்விதஃ । நேதா கமயிதா ஸ்ரஷ்டா ககாரோऽயம் மஹாமுநே ।। ௩௭௯.

'சம்மர்த்தா' என்றும் 'பர்த்தா' என்றும், 'ப' என்ற எழுத்து இரண்டு அர்த்தங்களை உடையது; 'நேதா', 'நடத்துபவர்', 'உருவாக்குபவர்'—இவை 'க' என்ற எழுத்தால் குறிக்கப்படுகின்றன, பெரிய முனிவரே.

ஐஶ்வர்ய்யஸ்ய ஸமக்ரஸ்ய வீர்ய்யஸ்ய யஶஸஃ ஶ்ரஇயஃ । ஜ்ஞாநவைராக்யயோஶ்சைவ ஷண்ணம் பக இதீங்கநா ।। ௩௭௯.

முழுமையான ஐஸ்வரியம், வலிமை, புகழ், செல்வம், ஞானம், வைராக்கியம்—இந்த ஆறு 'பக' என்று அழைக்கப்படுகின்றன, அருமைத் தாயே.

வஸந்தி விஷ்ணௌ பூதாநி ஸ ச தாதுஸ்த்ரிதாத்மகஃ । ஏவம் ஹரௌ ஹி பகவாந் ஶப்தோऽந்யத்ரோபசாரதஃ ।। ௩௭௯.

அனைத்து உயிர்களும் விஷ்ணுவில் வாசிக்கின்றன; அவர் மூன்று வகை இயல்புடைய ஆதாரமாக இருக்கிறார்; இவ்வாறு ஹரிக்கு 'பகவான்' என்ற சொல் பொருளோடு பயன்படுத்தப்படுகிறது, மற்ற இடங்களில் உபசாரமாக மட்டுமே.

உத்பத்திம் ப்ரலயஞ்சைவ பூதாநாமகதிம் கதிம் । வேத்தி வித்யாமவித்யாஞ்ச ஸ வாச்யோ பகவாநிதி ।। ௩௭௯.

உருவாக்கமும், அழிவும், உயிர்களின் வருகையும் போக்கமும், அறிவும் அறியாமையும் அறிந்தவர்—அவர் உண்மையில் 'பகவான்' என்று அழைக்கப்படுகிறார்.

ஜ்ஞாநஶக்திஃ பரைஶ்வர்ய்யம் வீர்ய்யம் தேஜாம்ஸ்யஶேஷதஃ । பகவச்சப்தவாச்யாநி விநா ஹேயைர்குணாதிபிஃ ।। ௩௭௯.

ஞான சக்தி, உயர்ந்த ஐஸ்வரியம், வலிமை, எல்லா ஒளியும்—இவை 'பகவத்' என்ற சொல்லால் குறிக்கப்படுகின்றன; எந்தக் குறைபாடுகளும் இல்லாமல்.

காண்டிக்யஜநகாயாஹ யோகம் கேஶித்வஜஃ புரா । அநாத்மந்யாத்மபுத்திர்யா ஆத்மஸ்வமிதி யா மதிஃ ।। ௩௭௯.

காண்டிக்யரின் மகளுக்கு, கேசித்வஜன் முன்பு யோகம் கற்றுத்தந்தார்; ஆத்மா அல்லாதவற்றில் ஆத்மாவை காணும் எண்ணமும், 'இது எனது' என்று கருதும் மனமும் அதுவே.

அவித்யாபவஸம்பூதிர்வீஜமேதத்‌த்விதா ஸ்திதம் । பஞ்சபூதாத்மகே தேஹே தேஹீ மோஹதமாஶ்ரிதஃ ।। ௩௭௯.

அறிவின்மையும், பிறப்பும் எனும் இருவகை விதைகள், ஐம்பூதங்களால் ஆன உடலில் இருக்கின்றன; உடலோடு இருப்பவன் மாயையின் இருளில் மூடப்பட்டு இருக்கிறான்.

அஹமேததிதீத்யுச்சைஃ குருதே குமதிர்மதிம் । இத்தஞ்ச புத்ரபௌத்ரேஷு தத்தேஹோத்பாதிதேஷு ச ।। ௩௭௯.

தவறான மனம் கொண்டவன், 'நான் இதுவே' என்று பெருமையாக கூறுகிறான்; அதுபோல், மகன்கள், பேரன்கள் ஆகியோரின் உடல்கள் அழிந்தபோதும், அதே எண்ணம்.

கரோதி பண்டிதஃ ஸாம்யமநாத்மநி கலேவரே । ஸர்வதேஹோபகாராய குருதே கர்ம்ம மாநவஃ ।। ௩௭௯.

பொறுமை உடையவன், ஆத்மா அல்லாத உடலை சமமாகக் காண்கிறான்; எல்லா உடல்களுக்கும் நன்மை செய்ய மனிதன் செயல்படுகிறான்.

தேஹஶ்சாந்யோ யதா பும்ஸஸ்ததா பந்தாய தத்பரம் । நிர்வாணமத ஏவாயமாத்மா ஜ்ஞாநமயோऽமலஃ ।। ௩௭௯.

உடல் தனிப்பட்டதாகப் பார்க்கப்படும் போது, அது பந்தத்திற்கு காரணமாகிறது; ஆனால் ஞானம் நிறைந்த தூய ஆத்மா, அதுவே விடுதலியாகிறது.

துஃகஜ்ஞாநமயோऽதர்மஃ ப்ரக்ரு'தேஃ ஸ து நாத்மநஃ । ஜலஸ்ய நாக்நிநா ஸங்கஃ ஸ்தாலீஸங்கத்ததாபி ஹி ।। ௩௭௯.

துயரமும் அறியாமையும் கொண்ட அதர்மம், இயற்கைக்கு உரியது, ஆத்மாவுக்கு அல்ல; நீர் எப்போதும் நெருப்புடன் கலக்காதது போல, பாத்திரத்திலும் அது நிகழாது.

ஶப்தாஸ்தே காதிகா தர்மாஸ்தத் க்ரு'தா வை மஹாமுநே । ததாத்மா ப்ரக்ரு'தௌ ஸங்காதஹம்மாநாதிபூஷிதஃ ।। ௩௭௯.

'க' முதலிய எழுத்துகள், அவை தர்மங்கள், பெரிய முனிவரே; அதுபோல், அகம்பாவும் மற்றவற்றும் அலங்கரித்த ஆத்மா, இயற்கையுடன் சேர்ந்து பந்தத்துக்குள்ளாகிறான்.

பஜதே ப்ராக்ரு'தாந்தர்மாந் அந்யஸ்தேப்யோ ஹி ஸோऽவ்யயஃ । பந்தாய விஷயாஸங்கம் மநோ நிர்விஷயம் தியே ।। ௩௭௯.

அவன் இயற்கைத் தன்மைகளை நாடுகிறான்; ஆனால் அவற்றைத் தவிர, அவன் அழியாதவன்; பொருள்களோடு மனம் பற்றிக்கொண்டால் பந்தம், பொருள்களைத் தவிர்ந்த மனம் ஞானம்.

விஷயாத்தத்ஸமாக்ரு'ஷ்ய ப்ரஹ்மபூதம் ஹரிம் ஸ்மரேத் । ஆத்மபாவம் நயத்யேநம் தத்‌ப்ரஹ்மத்யாயிநம் முநே ।। ௩௭௯.

புலன்களின் மீது செல்லும் மனதை விலக்கி, பரமபிரம்மமான ஹரியை நினைவு கூர வேண்டும்; இதனால் தியானம் செய்பவன் தன்னை ஆத்மாவின் நிலைக்கு அழைத்துச் செல்கிறான், முனிவரே.

விசார்ய்ய ஸ்வாத்மநஃ ஶக்த்யா லௌஹமாகர்ஷகோ யதா । ஆத்பப்ரயத்நஸாபேஜ்ஞா விஶிஷ்டா யா மநோகதிஃ ।। ௩௭௯.

ஒரு காந்தம் இரும்பை அதன் சக்தியால் இழுக்கும் போல், ஆத்மாவின் முயற்சி மற்றும் அதன் வழிகளை அறிந்தால், மனத்தின் ஓட்டமும் தெளிவாகும்.

தஸ்யா ப்ரஹ்‌மணி ஸம்யோகோ யோக இத்யபிதீயதே । விநிஷ்பந்தஃ ஸமாதிஸ்தஃ பரம் ப்ரஹ்மாதிகச்சதி ।। ௩௭௯.

அந்த மனம் பரம்பொருளுடன் ஒன்றாகும் போது அதையே யோகம் என்கிறார்கள்; அசைவுகள் நிற்கும் சமாதியில் நிலைத்து இருப்பவன் பரம்பிரம்மத்தை அடைகிறான்.

யமைஃ ஸந்நியமைஃ ஸ்தித்யா ப்ரத்யாஹ்ரு'த்யா மருஜ்ஜயைஃ । ப்ராணாயாமேந பவநைஃ ப்ரத்யாஹாரேண சேந்த்ரியைஃ ।। ௩௭௯.

யமம், நியமம், நிலை, புலன்களை அடக்குவது, வாயுவை வெல்வது, சுவாசத்தை ஒழுங்குபடுத்துவது, புலன்களை உட்கொள்ளுதல் ஆகியவற்றால் முன்னேறலாம்.

வஶீக்ரு'தைஸ்ததஃ குர்ய்யாத் ஸ்திதம் சேதஃ ஶுபாஶ்ரயே । ஆஶ்ரயஶ்சேதஸோ ப்ரஹ்ம மூர்த்தஞ்சாமூர்தகம் த்விதா ।। ௩௭௯.

இவற்றை எல்லாம் அடக்கி, மனதை நல்ல இடத்தில் நிலைநிறுத்த வேண்டும்; மனத்தின் ஆதாரம் பிரம்மம், அது உருவத்துடனும், உருவமில்லாததாகவும் இருவகையாகும்.

ஹிரண்யகர்பாதிஷு ச ஜ்ஞாநகர்மாத்மிகா த்விதா । த்ரிவிதா பாவநா ப்ரோக்தா விஶ்வம் ப்ரஹ்ம உபாஸ்யதே ।। ௩௭௯.

ஹிரண்யகர்பன் முதலானவர்களில் ஞானமும் செயலும் இருவகை; தியானம் மூன்று விதம் என்று கூறப்பட்டுள்ளது; இந்த உலகமெல்லாம் பிரம்மமாக வணங்கப்படுகிறது.