அக்நிபுராணம்

ஸ்புரச்சீகரஸம்ஸ்பர்ஶப்ரபூதே ஹிமகாமிபிஃ । தாராபிரகிலம் விஶ்வமாபூர்ய்ய புவி சிந்தயேத் ।। ௩௭௫.

பனிக்குடி நீரின் தொடுதலால் நிரம்பிய பெருகும் ஓடைகள் பூமியில் முழு உலகையும் நிரப்புவதை மனதில் கொண்டு தியானிக்க வேண்டும்.

ப்ரஹ்மரந்த்ராச்ச ஸம்க்ஷோபாத்யாவதாதாரமண்டலம் । ஸுஷும்நாந்தர்கதோ பூத்வா ஸம்பூர்ணேந்துக்ரு'தாலயம் ।। ௩௭௫.

பிரம்மரந்த்ரத்திலிருந்து கீழே ஆதார மண்டலத்துவரை, சுஷும்னையில் புகுந்து, முழு சந்திரனால் ஆன இல்லத்தை நிரப்ப வேண்டும்.

ஸம்ப்லாவ்ய ஹிமஸம்ஸ்பர்ஶ தோயேநாம்ரு'தமூர்த்திநா । க்ஷுத் பிபாஸாக்ரமப்ராயஸந்தாபபரிபீஃட²ிதஃ ।। ௩௭௫.

பனிக்குடி நீரால், அமுதம் போன்ற உருவத்தால் முழுமையாக மூழ்க வைத்து, பசி, தாகம் மற்றும் கடும் துயரால் வருந்தினாலும் அதை தாங்க வேண்டும்.

தாரயேத்வாருணீம் மந்த்ரீ துஷ்ட்யர்தம் சாப்யதந்த்ரிதஃ । வாருணீ தாரணா ப்ரோக்தா ஐஶாநீதாரணாம் ஶ்ர்ரு'ஷு ।। ௩௭௫.

வாருணி என்ற அமுதத்தை மந்திரத்தால், திருப்திக்காகவும் மனம் சிதறாமல் தாங்க வேண்டும்; வாருணி தாரணை சொல்லப்பட்டது, இப்போது ஐசானி தாரணையை கேள்.

வ்யோக்நி ப்ரஹ்மமயே பத்மே ப்ராணாபணே க்ஷயங்கதே । ப்ரஸாதம் சிந்தயேத் விஷ்ணோர்யாவச்சிந்தா க்ஷயம் கதா ।। ௩௭௫.

பிரம்மம் ஆன தாமரையில், உயிரும் அபானமும் அமைதியானபோது, விஷ்ணுவின் அருளை எல்லா சிந்தனையும் தீரும் வரை தியானிக்க வேண்டும்.

மஹாபாவஞ்சபேத் ஸர்வ்வம் ததோ வ்யாபக ஈஶ்வரஃ । அர்த்தேந்தும் பரமம் ஶாந்தம் நிராபாஸந்நிரஞ்ஜநம் ।। ௩௭௫.

பெரும் நிலையை உணர்ந்து, அதன் பின் அனைத்திலும் நிறைந்த இறைவனை, அரைச்சந்திரத்தை, உயர்ந்த அமைதியை, உருவமில்லாத தூய்மையை தியானிக்க வேண்டும்.

அஸத்யம் ஸத்யமாபாதி தாவத்ஸர்வம் சராசரம் । யாவத் ஸ்வஸ்யந்தரூபந்து ந த்ரு'ஷ்டம் குருவக்த்ரதஃ ।। ௩௭௫.

ஆசிரியரின் வாயிலாக தன் சொந்த இயல்பில் எல்லா உயிரும் அசைவும் காணப்படாத வரை, பொய் உண்மையாகத் தோன்றும்.

த்ரு'ஷ்டே தஸ்மிந் பரே தத்த்வே ஆப்ரஹ்ம ஸசராசரம் । ப்ரமாத்ரு'மாநமேயஞ்ச த்யாநஹ்ரு'த்பத்மகல்பநம் ।। ௩௭௫.

அந்த பரமார்த்தத்தை பார்த்தபோது, பிரம்மா முதல் எல்லா உயிரும் அசைவும், அறிவிப்பவர், அளவிடுவது, பொருள், மற்றும் இதய தாமரையின் தியானம் ஆகியவை எல்லாம் கற்பனையாகும்.

மாத்ரு'மோதகவத்ஸர்வம் ஜபஹோமார்சநாதிகம் । விஷ்ணுமந்த்ரேண வா குர்ய்யாதம்ரு'தாம் தாரணாம் வதே ।। ௩௭௫.

தாய் இனிப்பு கொடுப்பதைப் போல, ஜபம், ஹோமம், பூஜை போன்ற அனைத்தையும் விஷ்ணு மந்திரத்துடன் செய்ய வேண்டும்; நான் அமுத தாரணையை அறிவிக்கிறேன்.

ஸம்பூர்ணேந்துநிபம் த்யாயேத் கமலம் தந்த்ரிமுஷ்டிகம் । ஶிரஃஸ்தம் சிந்தயேத் யத்நாச்சஶாங்காயுதவர்சஸம் ।। ௩௭௫.

முழு சந்திரத்தைப் போல ஒளிரும் தாமரையை விரல்களால் பிடித்து, அதை தலைக்கு மேலே, சந்திர ஒளி வீசும் வகையில் கவனமாக தியானிக்க வேண்டும்.

ஸம்பூர்ணமண்டலம் வ்யோம்நி ஶிவகல்லோலபூர்ணிதம் । ததா ஹ்ரு'த்‌கமலே த்யாயேத்தந்மத்யே ஸ்வதநும் ஸ்மரேத் ௩௭௫.

வானில் முழு வட்டத்தை, சிவனின் அலைகளால் நிரம்பியதை தியானிக்க வேண்டும்; அதுபோல் இதய தாமரையில் நடுவில் தன் உருவத்தை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

அக்நிருவாச யதாத்மமாத்ரம் நிர்பாஸம் ஸ்திமிதோததிவத் ஸ்திதம் । சைதந்யரூபவத்த்யாநம் தத் ஸமாதிரிஹோச்யதே ।। ௩௭௬.

அக்னி சொன்னார்: ஆத்மா மட்டும் அமைதியான கடலைப் போல ஒளிரும் போது, அந்த சைதன்ய ரூபமான தியானமே இங்கு சமாதி என்று கூறப்படுகிறது.

த்யாயந்மநஃ ஸந்நிவேஶ்ய யஸ்திஷ்டேதசலஸ்திரஃ । நிர்வாதாநலவத்யோகீ ஸமாதிஸ்தஃ ப்ரகீர்த்திதஃ ।। ௩௭௬.

மனம் தியானத்தில் நிலைத்து, அசையாமல், அசராமல், காற்றில்லா நெருப்பைப் போல அமைந்து இருப்பவர், சமாதியில் நிலைத்த யோகி என அழைக்கப்படுகிறார்.

ந ஶ்ர்ரு'ணோதி ந சாக்ராதி ந பஶ்யதி ந வம்யதி । ந ச ஸபர்ஶம் விஜாநாதி ந ஸங்கல்பயதே மநஃ ।। ௩௭௬.

அவர் கேட்கவும் செய்யார், மணமும் அறியார், காணவும் பேசவும் செய்யார்; தொடுதலும் உணரார், மனதில் எண்ணமும் எழாது.

ந சாபிமந்யதே கிஞ்சிந்ந ச புத்யதி காஷ்டவத் । ஏவமீஶ்வரஸம்லீநஃ ஸமாதிஸ்தஃ ஸ கீயதே ।। ௩௭௬.

எதையும் தன் என நினைப்பதும் இல்லை, மரக்கட்டையைப் போல விழிப்பதும் இல்லை; இப்படியாக இறைவனுடன் ஒன்றாகி இருப்பவரே சமாதியில் நிலைத்தவர் எனப்படுகிறார்.

யதா தீபோ நிவாதஸ்தோ நேங்கதே ஸோபமா ஸ்ம்ரு'தா । த்யாயதோ விஷ்ணுமாத்மாநம் ஸமாதிஸ்தஸ்ய யோகிநஃ ।। ௩௭௬.

காற்று இல்லாத இடத்தில் விளக்கு அசையாமல் எரிகிறதுபோல், விஷ்ணுவை தன் ஆன்மாவாக நினைத்து தியானிக்கும் யோகிக்கு மனம் நிலையாக அமைந்துவிடும்.

உபஸர்காஃ ப்ரவர்த்தந்தே திவ்யாஃ ஸித்திப்ரஸூசகாஃ । பாதிதஃ ஶ்ராவணோ தாதுர்தஶநஸ்பாங்கவேதநாஃ ।। ௩௭௬.

தெய்வீக சக்திகள் தோன்றும் முன் சில அறிகுறிகள் உண்டாகும்: காதில் ஓசை கேட்பது, உடல் நடுக்கம், பற்கள் மற்றும் உறுப்புகளில் உணர்வு ஏற்படுவது போன்றவை.

ப்ரார்தயந்தி ச தம் தேவா போகைர்திவ்யைஶ்ச யோகிநம் । ந்ரு'பாஶ்ச ப்ரு'திவீதாநைர்தநைஸ்ச ஸுதநாதிபாஃ ।। ௩௭௬.

அந்த யோகியை தேவர்கள் தெய்வீக இன்பங்களுடன் நாடுகிறார்கள்; மன்னர்கள், பெரும் செல்வம் கொண்டவர்கள், நிலமும் பொருளும் வழங்க வருகிறார்கள்.

வேதாதிஸர்வ்வஶாஸ்த்ரஞ்ச ஸ்வயமேவ ப்ரவர்ததே । அபீஷ்டசந்தோவிஷயம் காவ்யஞ்சாஸ்ய ப்ரவர்த்ததே ।। ௩௭௬.

வேதங்கள் மற்றும் எல்லா சாஸ்திரங்களும் அவனுக்குள் தானாகவே தோன்றுகின்றன; அவன் விரும்பும் கவிதை மற்றும் மற்ற சொற்களும் தானே வெளிப்படுகின்றன.

ரஸாயநாநி திவ்யாநி திவ்யாஶ்சௌஷதயஸ்ததா । ஸமஸ்தாநி ச ஶில்பாநி கலாஃ ஸர்வாஶ்ச விந்ததி ।। ௩௭௬.

அவன் தெய்வீக அமிர்தங்கள், தெய்வீக மருந்துகள், எல்லா கலைகளும், கைதேர்ந்த தொழில்களும் அனைத்தையும் பெறுகிறான்.

ஸுரேந்த்ரகந்யா இத்யாத்யா குணாஶ்ச ப்ரதிபாதயஃ । த்ரு'ணவத்தாந்த்யஜேத் யஸ்து தஸ்ய விஷ்ணுஃ ப்ரஸீததி ।। ௩௭௬.

தேவர்களின் மகளிரின் அருள் போன்ற சிறப்புகள், மற்ற பிரகாசமான பண்புகள் — இவை அனைத்தையும் புல்லாக விட்டு வைக்கும் ஒருவர் மீது விஷ்ணு மகிழ்ச்சி கொள்கிறார்.

அணிமாதிகுணைஶ்வர்ய்யஃ ஶிஷ்யே ஜ்ஞாநம் ப்ரகாஶ்ய ச । புக்த்வா போகாந் யதேச்சாதஸ்தநூந்த்யக்த்வாலயாத்ததஃ ।। ௩௭௬.

அணிமா முதலான சக்திகள் பெற்று, தன் சீடனுக்கு அறிவை வெளிப்படுத்தி, விரும்பிய இன்பங்களை அனுபவித்து, பிறகு உடலை விட்டு பிரியுகிறான்.

திஷ்டேத் ஸ்வாத்மநி விஜ்ஞாந ஆநந்தே ப்ரஹ்மணீஶ்வரே । மலிநோ ஹி யதாதர்ஶ ஆத்மஜ்ஞாநாய ந க்ஷமஃ ।। ௩௭௬.

அவன் தன் ஆன்மாவில், அறிவிலும் ஆனந்தத்திலும், பரம பிரம்மனில் நிலைபெறுகிறான்; அழுக்குள்ள கண்ணாடி போல, தூய்மை இல்லாதவன் ஆன்மா அறிவை பெற முடியாது.

ஸர்வாஶ்ரயாந்நிஜே தேஹே தேஹீ விந்ததி வேதநாம் । யோகயுக்தஸ்து ஸர்வ்வேஷாம் யோகாந்நாப்நோதி வேதநாம் ।। ௩௭௬.

உடல் கொண்டவன் எல்லா பற்றுகளாலும் தன் உடலில் உணர்வுகளை அனுபவிக்கிறான்; ஆனால் யோகத்தில் நிலைபெற்றவன் எந்த ஒன்றாலும் வேதனை அடைவதில்லை.

ஆகாஶமேகம் ஹி யதா கடாதிஷு ப்ரு'தக் பவேத் । ததாத்மைகோ ஹ்யநேகேஷு ஜலாதாரேஷ்விவாம்ஶுமாந் ।। ௩௭௬.

ஒரே ஆகாயம் பல குடங்களில் தனித்தனியாக தோன்றுவது போல, ஒரே ஆன்மா பலரிலும், வெவ்வேறு நீர்பானைகளில் சூரியன் பிரதிபலிப்பது போல இருக்கிறது.

ப்ரஹ்மகாநிலதேஜாம்ஸி ஜலபூக்ஷிதிதாதவஃ । இமே லோகா ஏஷ சாத்மா தஸ்மாச்ச ஸசராசரம் ।। ௩௭௬.

பிரம்மம், ஆகாயம், காற்று, நெருப்பு, நீர், பூமி, மற்ற அடிப்படை பொருட்கள், இந்த உலகங்கள், இந்த ஆன்மா, நிலைமையுள்ளதும் அசையும் அனைத்தும் அதிலிருந்து தோன்றுகின்றன.

ம்ரு'த்தண்ட சக்ரஸம்யோகாத் கும்பகாரோ யதா கடம் । கரோதி த்ரு'ணம்ரு'த்காஷ்டைர்க்ரு'ஹம் வா க்ரு'ஹகாரகஃ ।। ௩௭௬.

மண், குச்சி, சக்கரம் சேர்த்து கும்பரன் பானை உருவாக்குவது போல, புல், மண், மரம் கொண்டு வீடு கட்டுபவன் வீடு அமைப்பதைப் போல்,

கரணாந்யேவமாதாய தாஸு தாஸ்விஹ யோநிஷு । ஸ்ரு'ஜத்யாத்மாநமாத்மைவ ஸம்பூய கரணாநி ச ।। ௩௭௬.

அதேபோல், பல பிறப்புகளில் கருவிகளை எடுத்து, ஆன்மா தன்னைத் தானே உருவாக்கிக் கொள்கிறது; கருவிகளையும் தானே உருவாக்குகிறது.

கர்மணாதோஷமோஹாப்யாமிச்சயைவ ஸ பத்யதே । ஜ்ஞாநாத்விமுச்யதே ஜீவோ தர்மாத் யோகீ ந ரோகபாக் ।। ௩௭௬.

காரியம், குறை, மயக்கம், ஆசை ஆகியவற்றால் மனிதன் பிணைக்கப்படுகிறான்; அறிவால் ஆன்மா விடுதலை பெறுகிறது; தர்மத்தால் யோகி நோய் அடைவதில்லை.