அக்நிபுராணம்

சதுர்யகஸஹஸ்த்ராந்தே ப்ராக்ரு'தஃ ப்ராக்ரு'தோ லயஃ லய ஆத்யந்திகோ ஜ்ஞாநாதாத்மநஃ பரமாத்மநி ।। ௩௬௮.

நான்கு ஆயிரம் யுகங்கள் முடிவில் இயற்கை கரைவு வருகிறது; ஆன்மா அறிவால் பரமாத்மாவில் கரையும் போது, அது மிக உயர்ந்த கரைவு.

நைமித்திகஸ்ய கல்பாந்தே வக்ஷ்யே ரூபம் லயஸ்ய தே । சதுர்யுகஸஹஸ்நாந்தே க்ஷீணப்ராயே மஹீதலே ।। ௩௬௮.

ஒரு கல்பம் முடிவில், நான்கு ஆயிரம் யுகங்கள் முடிவில், பூமி சோர்ந்து போனபோது, அவ்வப்போது நிகழும் கரைவின் நிலையை நான் உனக்கு சொல்கிறேன்.

அநாவ்ரு'ஷ்டிரதீவோக்ரா ஜாயதே ஶதவார்ஷிகீ । ததஃ ஸத்த்வக்ஷயஃ ஸ்யாச்ச ததோ விஷ்ணுர்ஜகத்பதிஃ ।। ௩௬௮.

அப்போது நூறு ஆண்டுகள் நீடிக்கும் கடும் வறட்சி ஏற்படுகிறது; அதன் பின் உயிர்ச்சத்து குறைகிறது; அதன் பின் உலகத்துறைவி விஷ்ணு செயலில் இறங்குகிறார்.

ஸ்திதோ ஜலாநி பிவதி பாநோஃ ஸப்தஸு ரஶ்மிஷு । பூபார்தாலஸமுத்ராதிதோயம் நயதி ஸம்க்ஷயம் ।। ௩௬௮.

அவர் நிலைபெற்று, சூரியனின் ஏழு கதிர்கள் மூலம் நீரை குடிக்கிறார்; பூமி, ஏரிகள், கடல்கள் ஆகியவற்றின் நீர் அழிவை அடைகிறது.

ததஸ்தஸ்யாநுபாவேந தோயாஹாரோபப்ரு'ம்ஹிதாஃ । த ஏவ ரஶ்மயஃ ஸப்த ஜாயந்தே ஸப்த பாஸ்கராஃ ।। ௩௬௮.

அவரது சக்தியால், நீரை உறிஞ்சிய அந்த ஏழு கதிர்கள் வலிமை பெற்று, அவைதாமே ஏழு சூரியர்களாக மாறுகின்றன.

தஹந்த்யऽஶேஷம் த்ரைலோக்யம் ஸபாதாலதலம் த்விஜ। ஸூர்ம்மப்ரு'ஷ்டஸமா பூஃ ஸ்யாத்ததஃ காலாக்நிருத்ரகஃ ।। ௩௬௮.

அவை மூன்று உலகங்களையும், பாதாளத்தையும் முழுவதும் எரிக்கின்றன, இரு பிறப்பாளனே; பூமி அலை மேற்பரப்பைப் போல் ஆகிறது; அதன் பின் காலாக்னி ரூபமான ருத்ரன் எழுகின்றான்.

ஶேஷாஹிஶ்வாஸஸம்பாதாத் பாதாலாநி தஹத்யதஃ । பாதாலேப்யோ புவம் விஷ்ணுர்புவஃ ஸ்வர்கம் தஹத்யதஃ ।। ௩௬௮.

சேஷன் எனும் பாம்பின் மூச்சால் பாதாளங்கள் கீழே எரிகின்றன; பாதாளத்திலிருந்து விஷ்ணு பூமியை எரிக்கிறார்; பூமியிலிருந்து சுவர்க்கமும் எரிகிறது.

அம்பரீ ஷமிவாபாதி த்ரைலோக்யாமகிலம் ததா । ததஸ்தாபபரீதாஸ்து லோகத்வயநிவாஸிநஃ ।। ௩௬௮.

வானம் பொன்னாக மின்னுகிறது; அப்படியே மூன்று உலகங்களும்; அதன் பின், இரண்டு உலகங்களில் வாழ்பவர்கள் வெப்பத்தால் துன்புற்று விலகிச் செல்கின்றனர்.

கச்சந்தி தே மஹர்லோகம் மஹர்லோகாஜ்ஜநம் ததஃ । ருத்ரரூபீ ஜகத்தக்த்வா முகநிஶ்வாஸதோ ஹரேஃ ।। ௩௬௮.

அவர்கள் மகர்லோகம் செல்கிறார்கள்; அங்கிருந்து ஜனலோகம் போகின்றனர்; ருத்ரன் உலகத்தை எரித்தபின், ஹரியின் வாய்மூச்சால் கரைவு ஏற்படுகிறது.

உத்திஷ்டந்தி ததோ மேகா நாநாரூபாஃ ஸவித்யுதஃ । ஶதம் வம்ர்ஷாணி வர்ஷந்தஃ ஶமயந்த்யக்நிமுத்திதம் ।। ௩௬௮.

அப்போது பலவகை உருவமுள்ள மேகங்கள் மின்னலுடன் எழுந்து, நூறு மழை பொழிந்து, எழுந்துள்ள தீயை அணைக்கின்றன.

ஸப்தர்ஷிஸ்தாநமாக்ரம்ய ஸ்திதேऽம்பஸி ஶதம் மருத் । முகநிஶ்வாஸதோ விஷ்ணோர்நாஶம் நயதி தாந் கநாந் ।। ௩௬௮.

ஏழு முனிவர்களின் இடத்தை அடைந்து, நீரில் நிலைக்கும் நூறு காற்றுகள், விஷ்ணுவின் வாய்வெளியில் இருந்து எழும் மூச்சால் அந்த மேகங்களை பறக்கச் செய்கின்றன.

வாயும் பீத்வா ஹரிஃ ஶேஷே ஶேதே சைகார்ணவே ப்ரமுஃ । ப்ரஹ்மரூபதறஃ ஸித்தைர்ஜலகைர்முநிபிஸ்துதஃ ।। ௩௬௮.

காற்றை உட்கொண்டு, ஹரி ஒரே பெருங்கடலில் படுத்து Brahmā உருவம் எடுத்து, சித்தர்கள், நீரின்படையினர், முனிவர்கள் புகழ்ந்து நிற்கின்றனர்.

ஆத்மமாயாமயீம் திவ்யாம் யோகநித்ராம் ஸமாஸ்திதஃ । ஆத்மாநம் வாஸுதேவாக்யாம் சிந்தயந்மதுஸூதநஃ ।। ௩௬௮.

தன் மாயையால் ஆன தெய்வீகமான யோகநித்திரையில் அமர்ந்து, மதுசூதனன் தன்னை வாசுதேவன் என்று நினைத்து தியானிக்கின்றான்.

கல்பம் ஶேதே ப்ரபுத்தோऽத ப்ரஹ்மரூபீ ஸ்ரு'ஜத்யऽஸௌ । த்விபரார்தந்ததோ வ்யக்தம் ப்ரக்ரு'தௌ லீயதே த்விஜ ।। ௩௬௮.

ஒரு கல்பம் தூங்கிக் கொண்டு, விழித்தவுடன், பிரம்மா உருவமாக உருவாக்குகின்றான்; இரண்டு பரார்த்தம் முடிந்ததும், வெளிப்பட்டவை அனைத்தும் பிரகிருதியில் கலக்கின்றன, இருமுறை பிறந்தவரே.

ஸ்தாநாத் ஸ்தாநம் தஶகுணமேகஸ்மாத் குண்யதே ஸ்தலே । ததோऽஷ்டாதஶமே பாகே பரார்த்தமபிதீயதே ।। ௩௬௮.

ஒவ்வொரு இடமும் முந்தையதைவிட பத்து மடங்கு பெரியதாகும்; இவ்வாறு பதினெட்டாவது பாகத்தில் பரார்த்தம் எனக் கணிக்கப்படுகிறது.

பரார்தம் த்விகுணம் யத்து ப்ராக்ரு'தஃ ப்ரலயஃ ஸ்ம்ரு'தஃ । அநாவ்ரு'ஷ்ட்யாऽக்நிஸம்பர்காத் க்ரு'தே ஸம்ஜ்வலநே த்விஜ ।। ௩௬௮.

பரார்த்தத்தின் இரட்டிப்பு அளவு தான் ப்ராகிருதப் பிரளயம் என அழைக்கப்படுகிறது; அது வரட்சி மற்றும் தீயின் தொடுதலால் எரிவதற்காக நிகழ்கிறது, இருமுறை பிறந்தவரே.

மஹதாதேர்விகாரஸ்ய விஶேஷாந்தஸ்ய ஸம்க்ஷயே । க்ரு'ஷ்ணேச்சாகாரிதே தஸ்மிந் ஸம்ப்ராப்தே ப்ரதிஸஞ்சரே ।। ௩௬௮.

மகத் முதலியவற்றின் சிறப்பு மாற்றங்கள் அழிந்தபோது, அந்த நேரத்தில் கிருஷ்ணனின் சித்தத்தால் மீண்டும் திரும்பும் நிகழ்வு நிகழ்கிறது.

ஆபோ க்ரஸந்தி வை பூர்ப்வம் பூமேர்கந்தாதிகம் குணம் । ஆத்மகந்தாத்ததோ பூமிஃ ப்ரலயத்வாய கல்பதே ।। ௩௬௮.

முதலில் நீர், பூமியின் மணம் போன்ற குணங்களை உறிஞ்சுகிறது; அதன் சொந்த மணத்தால் பூமி பிரளயத்திற்கு தயாராகிறது.

ரஸாத்மிகாஶ்ச திஷ்டந்தி ஹ்யாபஸ்தாஸாம் ரஸோ குணஃ । பீயதே ஜ்யோதிஷா தாஸு நஷ்டாஸ்வக்நிஶ்ச தீப்ய்தே ।। ௩௬௮.

நீர் ருசியைக் கொண்டதாக உள்ளது; அவற்றின் குணம் ருசி. அவை தீயால் குடிக்கப்படும்போது அழிந்து, அப்போது தீ வெளிப்படையாக எரிகிறது.

ஜ்யோதிஷோऽபி குணம் ரூபம் வாயுர்க்ரஸதி பாஸ்கரம் । நஷ்டே ஜ்யோதிஷி வாயுஶ்ச பலீ தோதூயதே மஹாந் ।। ௩௬௮.

தீயிலிருந்து உருவம் என்ற குணத்தை காற்று உறிஞ்சுகிறது; தீ அழிந்ததும், வலிமையான காற்று பலத்துடன் அசையத் தொடங்குகிறது.

வாயோரபி குணம் ஸ்பர்ஶமாகாஶம் க்ரஸதே ததஃ । வாயௌ நஷ்டே து சாகாஶந்நீரவம் திஷ்டதி த்விஜ ।। ௩௬௮.

பின்னர், காற்றிலிருந்து தொடுதல் என்ற குணத்தை ஆகாயம் உறிஞ்சுகிறது; காற்று அழிந்ததும், இருமுறை பிறந்தவரே, ஒலியற்ற ஆகாயமே மட்டும் மிஞ்சுகிறது.

ஆகாஶஸ்யாத வை ஶப்தம் பூதாதிர்க்ரஸதே ச கம் । அபிமாநாத்மகம் கஞ்ச பூதாதி க்ரஸதே மஹாந் ।। ௩௬௮.

பின்னர், பூதாதி ஆகாயத்தின் ஒலியையும், அகங்காரத்தால் ஆன ஆகாயத்தையும் உறிஞ்சுகிறது; அந்த பூதாதி மகத்தில் கலக்கிறது.

பூமிர்யாதி லயஞ்சாப்ஸு ஆபோ ஜ்யோதிஷி தத்‌வ்ரஜேத் । வாயௌ வாயுஶ்ச கே கஞ்ச அஹங்காரே லயம் ஸ ச ।। ௩௬௮.

பூமி நீரில் கலக்கிறது, நீர் தீயில், தீ காற்றில், காற்று ஆகாயத்தில், ஆகாயம் அகங்காரத்தில், அது மகத்தில் கலக்கிறது.

மஹத்தத்த்வே மஹாந்தஞ்ச ப்ரக்ரு'திர்க்ரஸதே த்விஜ । வ்யக்தாऽவ்யக்தா ச ப்ரக்ரு'திர்வ்யக்தஸ்யாவ்யக்தகே லயஃ ।। ௩௬௮.

பிரகிருதி மகத் தத்துவத்தை தன்னுள் உறிஞ்சுகிறது, இருமுறை பிறந்தவரே; வெளிப்பட்டதும் மறைந்ததும் பிரகிருதியில் கலக்கின்றன, வெளிப்பட்டவை மறைவை அடைகின்றன.

புமாநேகாக்ஷரஃ ஶுத்தஃ ஸோऽப்யம்ஶஃ பரமாத்மநஃ । ப்ரக்ரு'திஃ புருஷஶசைசௌ லீயேதே பரமாத்மநி ।। ௩௬௮.

ஒரே எழுத்தாக தூய்மையான புருஷனும் பரமாத்மாவின் ஒரு பகுதியும்; பிரகிருதியும் புருஷனும் பரமாத்மாவில் கலக்கின்றன.

ந ஸந்தி யத்ர ஸர்வேஶே நாமஜாத்யாதிகல்பநாஃ । ஸத்தாமாத்ராத்மகே ஜ்ஞேயே ஜ்ஞாநாத்மந்யாத்மநஃ பரே ।। ௩௬௮.

அங்கு, எல்லாம் ஆளும் இறைவனிடம், பெயர், வகை போன்ற எண்ணங்கள் இல்லை; அப்பரிசுத்தமான இருப்பில், அறிவு வடிவான, உயர்ந்த ஆத்மாவில் தான் அறியப்பட வேண்டியது.

அத ஸப்தத்யதிகத்ரிஶததமோऽத்யாயஃ ஶரீராவயவாஃ அக்நிருவாச ஶ்ரோத்ரம் த்வக்சக்ஷுஷீ ஜிஹ்வா க்ராணம் தீஃ கம் ச பூதகம் । ஶப்தஸ்பர்ஶரூபரஸகந்தாஃ காதிஷு தத்குணாஃ

இப்போது மூவாயிரத்து எழுபதாம் அதிகாரம்: உடல் உறுப்புகள். அக்‌னி கூறினான்: செவி, தோல், கண்கள், நாக்கு, மூக்கு, மனம், ஆகாயம் ஆகியவை பூதங்களுடன் தொடர்புடையவை; ஒலி, தொடுதல், உருவம், ருசி, மணம் ஆகியவை அவற்றின் குணங்கள் ஆகும்.

பாயூபஸ்தௌ கரௌ பாதௌ வாக்பவேத்கர்ம கம் ததா । உத்ஸர்காநந்தகாதாநகதி வாகாதிகர்ம தத்

பிராணி உடலில் பின்பகுதி, பிறப்புறுப்பு, கை, கால், பேசும் வாய் ஆகியவை செயல் உறுப்புகள். அவற்றின் செயல்கள் முறையே கழித்தல், இன்பம், பிடித்தல், நடக்குதல், பேசுதல் என்பவையாகும்.

பஞ்ச கர்மேந்த்ரியாண்யத்ர பஞ்ச புத்தீந்த்ரியாணி ச । இந்த்ரியார்தாஶ்ச பஞ்சைவ மஹாபூதா மநோதிபாஃ

இங்கு ஐந்து செயல் உறுப்புகள், ஐந்து அறிவு உறுப்புகள், ஐந்து அறிவு பொருள்கள், ஐந்து பெரிய மூலகங்கள் உள்ளன; இவை அனைத்தையும் மனம் ஆளுகிறது.