அக்நிபுராணம்

அம்பரீ ஷமிவாபாதி த்ரைலோக்யாமகிலம் ததா । ததஸ்தாபபரீதாஸ்து லோகத்வயநிவாஸிநஃ ।। ௩௬௮.

வானம் வெறுமையாக ஒளிர்கிறது; அப்படியே மூன்று உலகங்களும்; பின்னர் அந்த இரண்டு உலகங்களில் வாழ்பவர்கள் வெப்பத்தால் துன்புறுகின்றனர்.

கச்சந்தி தே மஹர்லோகம் மஹர்லோகாஜ்ஜநம் ததஃ । ருத்ரரூபீ ஜகத்தக்த்வா முகநிஶ்வாஸதோ ஹரேஃ ।। ௩௬௮.

அவர்கள் மகர்லோகம் சென்று, அங்கிருந்து ஜனலோகம் செல்கின்றனர்; ருத்ரன் உலகத்தை எரித்தபின், ஹரியின் வாய்மூச்சால் புதிதாக தோன்றுகிறது.

உத்திஷ்டந்தி ததோ மேகா நாநாரூபாஃ ஸவித்யுதஃ । ஶதம் வம்ர்ஷாணி வர்ஷந்தஃ ஶமயந்த்யக்நிமுத்திதம் ।। ௩௬௮.

பிறகு, பல வடிவங்களுடன் மின்னலோடு மேகங்கள் எழுகின்றன; நூறு ஆண்டுகள் மழை பொழிந்து, எழுந்துள்ள அக்கினியை அணைக்கின்றன.

ஸப்தர்ஷிஸ்தாநமாக்ரம்ய ஸ்திதேऽம்பஸி ஶதம் மருத் । முகநிஶ்வாஸதோ விஷ்ணோர்நாஶம் நயதி தாந் கநாந் ।। ௩௬௮.

ஏழு முனிவர்களின் இடத்தை அடைந்து, நூறு ஆண்டுகள் நீர் நிலைத்து, விஷ்ணுவின் வாய்மூச்சால் எழும் காற்று அந்த மேகங்களை அழிக்கிறது.

வாயும் பீத்வா ஹரிஃ ஶேஷே ஶேதே சைகார்ணவே ப்ரமுஃ । ப்ரஹ்மரூபதறஃ ஸித்தைர்ஜலகைர்முநிபிஸ்துதஃ ।। ௩௬௮.

அந்த காற்றை உள்வாங்கி, ஹரி ஒரே பெருங்கடலில் சேஷன் மீது படுத்து Brahmā வடிவம் எடுத்து, சித்தர்கள், நீரிலுள்ளவர்கள், முனிவர்கள் ஆகியோரால் போற்றப்படுகிறான்.

ஆத்மமாயாமயீம் திவ்யாம் யோகநித்ராம் ஸமாஸ்திதஃ । ஆத்மாநம் வாஸுதேவாக்யாம் சிந்தயந்மதுஸூதநஃ ।। ௩௬௮.

தன் மாயையால் ஆன தெய்வீகமான யோகநித்ரையில் அமர்ந்து, வாசுதேவன், மதுசூதனன் என்று தன்னைத் தானே தியானிக்கிறான்.

கல்பம் ஶேதே ப்ரபுத்தோऽத ப்ரஹ்மரூபீ ஸ்ரு'ஜத்யऽஸௌ । த்விபரார்தந்ததோ வ்யக்தம் ப்ரக்ரு'தௌ லீயதே த்விஜ ।। ௩௬௮.

ஒரு கல்பம் தூங்கிக் கொண்டு, பின்னர் விழித்து, பிரம்மா வடிவம் எடுத்து படைக்கிறான்; இரண்டு பரார்த்த காலம் கடந்தபின், உருவானவை அனைத்தும் இயற்கையில் லயிக்கின்றன, இருமுறை பிறந்தவரே.

ஸ்தாநாத் ஸ்தாநம் தஶகுணமேகஸ்மாத் குண்யதே ஸ்தலே । ததோऽஷ்டாதஶமே பாகே பரார்த்தமபிதீயதே ।। ௩௬௮.

ஒவ்வொரு இடமும் முன் இடத்தை விட பத்து மடங்கு பெரியதாகும்; இப்படியே பதினெட்டாவது பாகத்தில் பரார்த்தம் என அழைக்கப்படுகிறது.

பரார்தம் த்விகுணம் யத்து ப்ராக்ரு'தஃ ப்ரலயஃ ஸ்ம்ரு'தஃ । அநாவ்ரு'ஷ்ட்யாऽக்நிஸம்பர்காத் க்ரு'தே ஸம்ஜ்வலநே த்விஜ ।। ௩௬௮.

பரார்த்தத்தின் இரட்டிப்பு அளவு நேரம் கடந்தபின், அதுவே இயற்கைச் சுருட்டல் எனப்படுகிறது; வறட்சி மற்றும் அக்கினி தொடுதலால் எரிவது நிகழ்கிறது, இருமுறை பிறந்தவரே.

மஹதாதேர்விகாரஸ்ய விஶேஷாந்தஸ்ய ஸம்க்ஷயே । க்ரு'ஷ்ணேச்சாகாரிதே தஸ்மிந் ஸம்ப்ராப்தே ப்ரதிஸஞ்சரே ।। ௩௬௮.

மகத் முதலியவற்றின் சிறப்பு மாற்றங்கள் அழிந்தபோது, கிருஷ்ணனின் சித்தத்தால் அந்த மறுபடியும் திரும்பும் நிலை வருகிறது.

ஆபோ க்ரஸந்தி வை பூர்ப்வம் பூமேர்கந்தாதிகம் குணம் । ஆத்மகந்தாத்ததோ பூமிஃ ப்ரலயத்வாய கல்பதே ।। ௩௬௮.

முதலில், நீர் பூமியின் மணம் போன்ற குணங்களை உள்வாங்குகிறது; அதன் பிறகு, தன் தனிப்பட்ட மணத்தால் பூமி சுருட்டலுக்குத் தகுதியானதாகிறது.

ரஸாத்மிகாஶ்ச திஷ்டந்தி ஹ்யாபஸ்தாஸாம் ரஸோ குணஃ । பீயதே ஜ்யோதிஷா தாஸு நஷ்டாஸ்வக்நிஶ்ச தீப்ய்தே ।। ௩௬௮.

நீர் எல்லாம் சுவை நிறைந்தவை; அவற்றின் தன்மை சுவைதான். அந்த சுவை அக்கினியால் குடிக்கப்பட்டு நீங்கும்போது, அக்கினி அதிகமாக எரிகிறது.

ஜ்யோதிஷோऽபி குணம் ரூபம் வாயுர்க்ரஸதி பாஸ்கரம் । நஷ்டே ஜ்யோதிஷி வாயுஶ்ச பலீ தோதூயதே மஹாந் ।। ௩௬௮.

ஒளியின் தன்மை உருவம்; அந்த உருவத்தை வாய் எனும் காற்று விழுங்குகிறது. ஒளி அழிந்ததும், வலிமையான காற்று மிகுந்து அசைந்து வீசுகிறது.

வாயோரபி குணம் ஸ்பர்ஶமாகாஶம் க்ரஸதே ததஃ । வாயௌ நஷ்டே து சாகாஶந்நீரவம் திஷ்டதி த்விஜ ।। ௩௬௮.

காற்றின் தன்மை தொடுதல்; அதை அகம் எனும் ஆகாயம் விழுங்குகிறது. காற்று அழிந்ததும், இரு பிறப்பாளனே, ஒலி இல்லாத ஆகாயம் மட்டும் மீதமிருக்கும்.

ஆகாஶஸ்யாத வை ஶப்தம் பூதாதிர்க்ரஸதே ச கம் । அபிமாநாத்மகம் கஞ்ச பூதாதி க்ரஸதே மஹாந் ।। ௩௬௮.

ஆகாயத்தின் தன்மை ஒலி; அதை முதன்மை tattva விழுங்குகிறது. அகம் நிறைந்த ஆகாயத்தையும் அந்த முதன்மை tattva விழுங்குகிறது.

பூமிர்யாதி லயஞ்சாப்ஸு ஆபோ ஜ்யோதிஷி தத்‌வ்ரஜேத் । வாயௌ வாயுஶ்ச கே கஞ்ச அஹங்காரே லயம் ஸ ச ।। ௩௬௮.

பூமி நீரில் கரைகிறது; நீர் ஒளியில் சேர்கிறது; காற்று ஆகாயத்தில், ஆகாயம் அகங்காரத்தில், அகங்காரம் கரைவு அடைகிறது.

மஹத்தத்த்வே மஹாந்தஞ்ச ப்ரக்ரு'திர்க்ரஸதே த்விஜ । வ்யக்தாऽவ்யக்தா ச ப்ரக்ரு'திர்வ்யக்தஸ்யாவ்யக்தகே லயஃ ।। ௩௬௮.

மகத்துவ tattva-வில் அந்த மகத்துவ tattva-வை இயற்கை விழுங்குகிறது, இரு பிறப்பாளனே. வெளிப்பட்டதும் மறைந்ததும் இயற்கையில் கரைகின்றன; வெளிப்பட்டது மறைவில் கரைகிறது.

புமாநேகாக்ஷரஃ ஶுத்தஃ ஸோऽப்யம்ஶஃ பரமாத்மநஃ । ப்ரக்ரு'திஃ புருஷஶசைசௌ லீயேதே பரமாத்மநி ।। ௩௬௮.

ஒரே எழுத்து கொண்ட தூய ஆன்மா கூட பரமாத்மாவின் ஒரு பகுதியே. இயற்கையும் ஆன்மாவும் பரமாத்மாவில் கரைகின்றன.

ந ஸந்தி யத்ர ஸர்வேஶே நாமஜாத்யாதிகல்பநாஃ । ஸத்தாமாத்ராத்மகே ஜ்ஞேயே ஜ்ஞாநாத்மந்யாத்மநஃ பரே ।। ௩௬௮.

அங்கு எல்லா பெயர், வகை முதலிய வேறுபாடுகளும் இல்லை; அங்கு இருப்பே ஆன்மா, அறிவே ஆன்மாவின் உயர்ந்த நிலை.

அக்நிருவாச சதுர்விதஸ்து ப்ரலயோ நித்யோ யஃ ப்ராணிநாம் லயஃ । ஸதா விநாஶோ ஜாதாநாம் ப்ராஹ்மோ நைமித்திகோ லயஃ ।। ௩௬௮.

அக்கினி சொன்னான்: நான்கு வகை கரைவு உண்டு; உயிர்களுக்கு எப்போதும் நடக்கும் கரைவு, பிறந்தவற்றின் அழிவு, பிரம்மா கரைவு, அவ்வப்போது நடக்கும் கரைவு.

சதுர்யகஸஹஸ்த்ராந்தே ப்ராக்ரு'தஃ ப்ராக்ரு'தோ லயஃ லய ஆத்யந்திகோ ஜ்ஞாநாதாத்மநஃ பரமாத்மநி ।। ௩௬௮.

நான்கு ஆயிரம் யுகங்கள் முடிவில் இயற்கை கரைவு வருகிறது; ஆன்மா அறிவால் பரமாத்மாவில் கரையும் போது, அது மிக உயர்ந்த கரைவு.

நைமித்திகஸ்ய கல்பாந்தே வக்ஷ்யே ரூபம் லயஸ்ய தே । சதுர்யுகஸஹஸ்நாந்தே க்ஷீணப்ராயே மஹீதலே ।। ௩௬௮.

ஒரு கல்பம் முடிவில், நான்கு ஆயிரம் யுகங்கள் முடிவில், பூமி சோர்ந்து போனபோது, அவ்வப்போது நிகழும் கரைவின் நிலையை நான் உனக்கு சொல்கிறேன்.

அநாவ்ரு'ஷ்டிரதீவோக்ரா ஜாயதே ஶதவார்ஷிகீ । ததஃ ஸத்த்வக்ஷயஃ ஸ்யாச்ச ததோ விஷ்ணுர்ஜகத்பதிஃ ।। ௩௬௮.

அப்போது நூறு ஆண்டுகள் நீடிக்கும் கடும் வறட்சி ஏற்படுகிறது; அதன் பின் உயிர்ச்சத்து குறைகிறது; அதன் பின் உலகத்துறைவி விஷ்ணு செயலில் இறங்குகிறார்.

ஸ்திதோ ஜலாநி பிவதி பாநோஃ ஸப்தஸு ரஶ்மிஷு । பூபார்தாலஸமுத்ராதிதோயம் நயதி ஸம்க்ஷயம் ।। ௩௬௮.

அவர் நிலைபெற்று, சூரியனின் ஏழு கதிர்கள் மூலம் நீரை குடிக்கிறார்; பூமி, ஏரிகள், கடல்கள் ஆகியவற்றின் நீர் அழிவை அடைகிறது.

ததஸ்தஸ்யாநுபாவேந தோயாஹாரோபப்ரு'ம்ஹிதாஃ । த ஏவ ரஶ்மயஃ ஸப்த ஜாயந்தே ஸப்த பாஸ்கராஃ ।। ௩௬௮.

அவரது சக்தியால், நீரை உறிஞ்சிய அந்த ஏழு கதிர்கள் வலிமை பெற்று, அவைதாமே ஏழு சூரியர்களாக மாறுகின்றன.

தஹந்த்யऽஶேஷம் த்ரைலோக்யம் ஸபாதாலதலம் த்விஜ। ஸூர்ம்மப்ரு'ஷ்டஸமா பூஃ ஸ்யாத்ததஃ காலாக்நிருத்ரகஃ ।। ௩௬௮.

அவை மூன்று உலகங்களையும், பாதாளத்தையும் முழுவதும் எரிக்கின்றன, இரு பிறப்பாளனே; பூமி அலை மேற்பரப்பைப் போல் ஆகிறது; அதன் பின் காலாக்னி ரூபமான ருத்ரன் எழுகின்றான்.

ஶேஷாஹிஶ்வாஸஸம்பாதாத் பாதாலாநி தஹத்யதஃ । பாதாலேப்யோ புவம் விஷ்ணுர்புவஃ ஸ்வர்கம் தஹத்யதஃ ।। ௩௬௮.

சேஷன் எனும் பாம்பின் மூச்சால் பாதாளங்கள் கீழே எரிகின்றன; பாதாளத்திலிருந்து விஷ்ணு பூமியை எரிக்கிறார்; பூமியிலிருந்து சுவர்க்கமும் எரிகிறது.

அம்பரீ ஷமிவாபாதி த்ரைலோக்யாமகிலம் ததா । ததஸ்தாபபரீதாஸ்து லோகத்வயநிவாஸிநஃ ।। ௩௬௮.

வானம் பொன்னாக மின்னுகிறது; அப்படியே மூன்று உலகங்களும்; அதன் பின், இரண்டு உலகங்களில் வாழ்பவர்கள் வெப்பத்தால் துன்புற்று விலகிச் செல்கின்றனர்.

கச்சந்தி தே மஹர்லோகம் மஹர்லோகாஜ்ஜநம் ததஃ । ருத்ரரூபீ ஜகத்தக்த்வா முகநிஶ்வாஸதோ ஹரேஃ ।। ௩௬௮.

அவர்கள் மகர்லோகம் செல்கிறார்கள்; அங்கிருந்து ஜனலோகம் போகின்றனர்; ருத்ரன் உலகத்தை எரித்தபின், ஹரியின் வாய்மூச்சால் கரைவு ஏற்படுகிறது.