அக்நிபுராணம்

ஸ்தோகால்பக்ஷுல்லகாஃ ஸூக்ஷ்மம் ஶ்லக்ஷ்ணம் தப்ரம் க்ரு'ஶந்தநு । மாத்ராகுடீலவகணா பூயிஷ்டம் புருஹம் புரு ।। ௩௬௭.

ஸ்தோகம், அற்பகம், க்ஷுல்லகம் என்பவை சிறியது; ஸூக்ஷ்மம் என்பது நுண்ணியது; ஶ்லக்ஷ்ணம் என்பது மென்மையானது; தப்ரம் என்பது மிகக் குறைவானது; க்ருஶம், தனு என்பவை ஒல்லியானது; மாத்ரா, குடிலம், வகணம் என்பவை மிகச் சிறியது; பூயிஷ்டம், புரு என்பவை அதிகம்.

அகண்டம் பூர்ணஸகலமுபகண்டாந்திகாபிதஃ । ஸமீபே ஸந்நிதாப்யாஸௌ நேதிஷ்டம் ஸுஸமீபகம் ।। ௩௬௭.

அகண்டம் என்பது உடைந்ததல்லாதது; பூர்ணம் என்பது முழுமையானது; ஸகலம் என்பது அனைத்தும் உள்ளது; உபகண்டம், அந்திகம், அபிதம் என்பவை அருகில்; சமீபம், ஸன்னிதி, அப்யாஸம் என்பவை அருகாமை; நெடிஷ்டம் என்பது மிகவும் அருகில்; ஸுசமீபகம் என்பது மிக அருகாமை.

ஸுதூரே து தவிஷ்டம் ஸ்யாத்‌வ்ரு'த்தம் நிஸ்தலவர்துலே । உச்சப்ராம்ஶூந்நதோதக்ரா த்ருவோ நித்யஃ ஸநாதநஃ ।। ௩௬௭.

சுதூரம் என்பது மிகவும் தூரம்; தவிஷ்டம் என்பது எல்லாம் தூரம்; வ்ருத்தம் என்பது வட்டம்; நிஸ்தலம், வர்துலம் என்பவை வட்ட வடிவம்; உச்சம், ப்ராஞ்ஷு, உன்னதம், உத்க்ரம் என்பவை உயரமானவை; த்ருவம் என்பது நிலையானது; நித்யம் என்பது எப்போதும் இருப்பது; ஸனாதனம் என்பது சாச்வதமானது.

ஆவித்தம் குடிலம் புக்நம் வேல்லிதம் வக்ரமித்யபி । சஞ்சலம் சரலஞ்சைவ கடோரம் ஜடரம் த்ரு'ஃட³ம் ।। ௩௬௭.

ஆவித்தம் என்பது துளையிட்டது; குடிலம் என்பது வளைந்தது; புக்னம் என்பது சுருண்டது; வெல்லிதம் என்பது சுழன்றது; வக்கரம் என்பது வளைந்தது; சஞ்சலம், சரலம் என்பவை நிலை இல்லாதது; கடோரம் என்பது கடினமானது; ஜடரம் என்பது உறுதியானது; த்ருடம் என்பது பலமானது.

ப்ரத்யக்ரோऽபிநவோ நவ்யோ நவீநோ நூதநோ நவஃ । ஏகதாநோऽந்ந்யவ்ரு'த்திருச்சண்டமவிலம்பிதம் ।। ௩௬௭.

ப்ரத்யக்ரம், அபிநவம், நவ்யம், நவீனம், நூதனம், நவம் என்பவை புதியது; ஏகதானம் என்பது ஒரே மாதிரி; அன்னியவ்ருத்தி என்பது வேறு வகை; உச்சண்டம் என்பது மிகக் கொடுமையானது; அவிலம்பிதம் என்பது தாமதமில்லாதது.

உச்சாவசம் நைகபேதம் ஸம்பாதகலிலம் ததா । திமிதம் ஸ்திமிதம் க்லிந்நமபியோகஸ்த்வபிக்ரஹஃ ।। ௩௬௭.

உச்சாவசம் என்பது உயரமும் தாழ்வும்; நைகபேதம் என்பது பலவகை; சம்பாதம், கலிலம் என்பவை கூட்டம் அல்லது குழப்பம்; திமிதம், ஸ்திமிதம் என்பவை மங்கியது; கிளின்னம் என்பது ஈரமானது; அபியோகம் என்பது குற்றச்சாட்டு; அபிக்ரஹம் என்பது பிடித்தல்.

ஸ்பதிர்வ்ரு'த்தௌ ப்ரதா க்யாதௌ ஸமாஹாரஃ ஸமுச்சயஃ । அபஹாரஸ்த்வபசயோ விஹாரஸ்து பரிக்ரமஃ ।। ௩௬௭.

ஸ்பதி என்பது வளர்ச்சி; வ்ருத்தி என்பது பெருக்கம்; ப்ரதா என்பது புகழ்; க்யாதி என்பது நற்பெயர்; சமாஹாரம், சமுச்சயம் என்பவை சேர்க்கை; அபஹாரம் என்பது அகற்றுதல்; அபசயம் என்பது குறைவு; விஹாரம் என்பது உல்லாசம்; பரிக்ரமம் என்பது சுற்றி நடப்பது.

ப்ரத்யாஹார உபாதாநம் நிர்த்தாரோऽப்யவகர்ஷணம் । விக்நோऽந்தராயஃ ப்ரத்யூஹஃ ஸ்யாதாஸ்யா த்வாஸநா ஸ்திதிஃ ।। ௩௬௭.

பிரத்யாஹாரம் என்பது வாஞ்சல்; உபாதானம் என்பது எடுத்துக்கொள்வது; நிர்த்தாரம் என்பது தீர்மானம்; அவ்யவகர்ஷணம் என்பது வாஞ்சல் இல்லாதது; விக்னம், அந்தராயம், பிரத்யூஹம் என்பவை தடைகள்; ஆச்யம் என்பது வாய்; ஆசனம் என்பது இருக்கை; ஸ்திதி என்பது நிலை.

ஸந்நிதிஃ ஸந்நிகர்ஷஃ ஸ்யாத்ஸம்க்ரமோ துர்கஸஞ்சரஃ । உபலம்பஸ்த்வநுபவஃ ப்ரத்யாதேஶோ நிராக்ரு'திஃ ।। ௩௬௭.

ஸன்னிதி, ஸன்னிகர்ஷம் என்பவை அருகாமை; சங்க்ரமம் என்பது மாற்றம்; துர்கசஞ்சாரம் என்பது கடினமான வழி; உபலம்பம் என்பது உணர்வு; அனுபவம் என்பது அனுபவம்; பிரத்யாதேசம் என்பது எதிர்பார்ப்பு; நிராக்ருதி என்பது மறுப்பு.

பரிரம்பஃ பரிஷ்வங்கஃ ஸம்ஶ்லேஷ உபகூஹநம் । அநுமா பக்ஷஹேத்வாத்யைடிம்பே ப்ரமரவிப்லவௌ ।। ௩௬௭.

பரிரம்பம், பரிஷ்வங்கம் என்பவை அணைப்பு; ஸம்ஶ்லேஷம் என்பது இணைவு; உபகூஹனம் என்பது மூடுதல்; அனுமானம் என்பது ஊகம்; பக்ஷம், ஹேது என்பவை காரணம்; ஐடிம்பம் என்பது சந்தேகம்; ப்ரமம், விப்லவம் என்பவை குழப்பம்.

அஸந்நிக்ரு'ஷ்டார்தஜ்ஞாநம் ஶப்தாத்தி ஶாப்தமீரிதம் । ஸாத்ரு'ஶ்யதர்ஶநாத்துல்யே புத்திஃ ஸ்யாதுபமாநகம் ।। ௩௬௭.

அருகில் இல்லாத பொருளை வார்த்தைகளால் அறிதல் என்பது ஶாப்தம்; ஒத்ததைப் பார்த்து அறிவது உபமானம்.

காய்ய த்ரு'ஷ்ட்வா விநா நஸ்யாதர்தாபத்திஃ பரார்ததீஃ । ப்ரதியோகிந்யऽக்ரு'ஹீதே புவி நாஸ்தீத்யபாவகஃ ௩௬௭.

காரணம் இல்லாமல் விளைவைக் காண்பது அர்த்தாபத்தி; எதிர்ப்பொருள் தெரியாதபோது இல்லாததை அறிவது அபாவம்.

அக்நிருவாச சதுர்விதஸ்து ப்ரலயோ நித்யோ யஃ ப்ராணிநாம் லயஃ । ஸதா விநாஶோ ஜாதாநாம் ப்ராஹ்மோ நைமித்திகோ லயஃ ।। ௩௬௮.

அக்னி சொன்னார்: நான்கு வகை லயம் உள்ளது; எப்போதும் உயிர்கள் அழியும் நிலை என்பது நித்ய லயம்; பிறந்தவர்களுக்கு எப்போதும் அழிவும், பிரம்ம லயம், அவ்வப்போது நிகழும் லயமும் உள்ளன.

சதுர்யகஸஹஸ்த்ராந்தே ப்ராக்ரு'தஃ ப்ராக்ரு'தோ லயஃ லய ஆத்யந்திகோ ஜ்ஞாநாதாத்மநஃ பரமாத்மநி ।। ௩௬௮.

நான்கு ஆயிரம் யுகங்கள் முடிவில் இயற்கைச் சுருட்டல் நிகழும்; ஆன்மா அறிவால் பரமாத்மாவுடன் ஒன்றாகும் போது, அது மிக உயர்ந்த சுருட்டலாகும்.

நைமித்திகஸ்ய கல்பாந்தே வக்ஷ்யே ரூபம் லயஸ்ய தே । சதுர்யுகஸஹஸ்நாந்தே க்ஷீணப்ராயே மஹீதலே ।। ௩௬௮.

ஒரு கல்பம் முடிவில், நான்கு ஆயிரம் யுகங்கள் கடந்தபின் பூமி வெறிகொண்டு வரும் போது, அந்த அவ்வப்போது நிகழும் சுருட்டலின் நிலையை நான் உனக்கு விளக்குகிறேன்.

அநாவ்ரு'ஷ்டிரதீவோக்ரா ஜாயதே ஶதவார்ஷிகீ । ததஃ ஸத்த்வக்ஷயஃ ஸ்யாச்ச ததோ விஷ்ணுர்ஜகத்பதிஃ ।। ௩௬௮.

அப்போது நூறு ஆண்டுகள் நீடிக்கும் கடும் வறட்சி ஏற்படும்; அதன் பின் உயிரினங்கள் அழிந்து விடும்; பின்னர் உலகத்தின் ஆண்டவன் விஷ்ணு செயல்படுகிறார்.

ஸ்திதோ ஜலாநி பிவதி பாநோஃ ஸப்தஸு ரஶ்மிஷு । பூபார்தாலஸமுத்ராதிதோயம் நயதி ஸம்க்ஷயம் ।। ௩௬௮.

அவன் சூரியனின் ஏழு கதிர்களில் நின்று, பூமி, ஏரிகள், கடல்கள் ஆகியவற்றிலுள்ள நீரை குடித்து, அனைத்தையும் வற்றச் செய்கிறான்.

ததஸ்தஸ்யாநுபாவேந தோயாஹாரோபப்ரு'ம்ஹிதாஃ । த ஏவ ரஶ்மயஃ ஸப்த ஜாயந்தே ஸப்த பாஸ்கராஃ ।। ௩௬௮.

அவனது சக்தியால், நீரை உள்வாங்கி வலிமை பெற்ற அந்த ஏழு கதிர்களே, ஏழு சூரியர்களாக மாறுகின்றன.

தஹந்த்யऽஶேஷம் த்ரைலோக்யம் ஸபாதாலதலம் த்விஜ। ஸூர்ம்மப்ரு'ஷ்டஸமா பூஃ ஸ்யாத்ததஃ காலாக்நிருத்ரகஃ ।। ௩௬௮.

அவை மூன்று உலகங்களையும், கீழ் பாதாளத்துடன் சேர்த்து எரிக்கின்றன, இருமுறை பிறந்தவரே; பூமி அலை மேற்பரப்பைப் போல ஆகி, பின்னர் காலாக்னி என்னும் ருத்ரன் எழுகின்றான்.

ஶேஷாஹிஶ்வாஸஸம்பாதாத் பாதாலாநி தஹத்யதஃ । பாதாலேப்யோ புவம் விஷ்ணுர்புவஃ ஸ்வர்கம் தஹத்யதஃ ।। ௩௬௮.

சேஷன் எனும் பாம்பின் மூச்சால் பாதாளங்கள் கீழே எரிகின்றன; அந்த பாதாளத்திலிருந்து விஷ்ணு பூமியையும், அதன் பின் சுவர்க்கத்தையும் எரிக்கின்றான்.

அம்பரீ ஷமிவாபாதி த்ரைலோக்யாமகிலம் ததா । ததஸ்தாபபரீதாஸ்து லோகத்வயநிவாஸிநஃ ।। ௩௬௮.

வானம் வெறுமையாக ஒளிர்கிறது; அப்படியே மூன்று உலகங்களும்; பின்னர் அந்த இரண்டு உலகங்களில் வாழ்பவர்கள் வெப்பத்தால் துன்புறுகின்றனர்.

கச்சந்தி தே மஹர்லோகம் மஹர்லோகாஜ்ஜநம் ததஃ । ருத்ரரூபீ ஜகத்தக்த்வா முகநிஶ்வாஸதோ ஹரேஃ ।। ௩௬௮.

அவர்கள் மகர்லோகம் சென்று, அங்கிருந்து ஜனலோகம் செல்கின்றனர்; ருத்ரன் உலகத்தை எரித்தபின், ஹரியின் வாய்மூச்சால் புதிதாக தோன்றுகிறது.

உத்திஷ்டந்தி ததோ மேகா நாநாரூபாஃ ஸவித்யுதஃ । ஶதம் வம்ர்ஷாணி வர்ஷந்தஃ ஶமயந்த்யக்நிமுத்திதம் ।। ௩௬௮.

பிறகு, பல வடிவங்களுடன் மின்னலோடு மேகங்கள் எழுகின்றன; நூறு ஆண்டுகள் மழை பொழிந்து, எழுந்துள்ள அக்கினியை அணைக்கின்றன.

ஸப்தர்ஷிஸ்தாநமாக்ரம்ய ஸ்திதேऽம்பஸி ஶதம் மருத் । முகநிஶ்வாஸதோ விஷ்ணோர்நாஶம் நயதி தாந் கநாந் ।। ௩௬௮.

ஏழு முனிவர்களின் இடத்தை அடைந்து, நூறு ஆண்டுகள் நீர் நிலைத்து, விஷ்ணுவின் வாய்மூச்சால் எழும் காற்று அந்த மேகங்களை அழிக்கிறது.

வாயும் பீத்வா ஹரிஃ ஶேஷே ஶேதே சைகார்ணவே ப்ரமுஃ । ப்ரஹ்மரூபதறஃ ஸித்தைர்ஜலகைர்முநிபிஸ்துதஃ ।। ௩௬௮.

அந்த காற்றை உள்வாங்கி, ஹரி ஒரே பெருங்கடலில் சேஷன் மீது படுத்து Brahmā வடிவம் எடுத்து, சித்தர்கள், நீரிலுள்ளவர்கள், முனிவர்கள் ஆகியோரால் போற்றப்படுகிறான்.

ஆத்மமாயாமயீம் திவ்யாம் யோகநித்ராம் ஸமாஸ்திதஃ । ஆத்மாநம் வாஸுதேவாக்யாம் சிந்தயந்மதுஸூதநஃ ।। ௩௬௮.

தன் மாயையால் ஆன தெய்வீகமான யோகநித்ரையில் அமர்ந்து, வாசுதேவன், மதுசூதனன் என்று தன்னைத் தானே தியானிக்கிறான்.

கல்பம் ஶேதே ப்ரபுத்தோऽத ப்ரஹ்மரூபீ ஸ்ரு'ஜத்யऽஸௌ । த்விபரார்தந்ததோ வ்யக்தம் ப்ரக்ரு'தௌ லீயதே த்விஜ ।। ௩௬௮.

ஒரு கல்பம் தூங்கிக் கொண்டு, பின்னர் விழித்து, பிரம்மா வடிவம் எடுத்து படைக்கிறான்; இரண்டு பரார்த்த காலம் கடந்தபின், உருவானவை அனைத்தும் இயற்கையில் லயிக்கின்றன, இருமுறை பிறந்தவரே.

ஸ்தாநாத் ஸ்தாநம் தஶகுணமேகஸ்மாத் குண்யதே ஸ்தலே । ததோऽஷ்டாதஶமே பாகே பரார்த்தமபிதீயதே ।। ௩௬௮.

ஒவ்வொரு இடமும் முன் இடத்தை விட பத்து மடங்கு பெரியதாகும்; இப்படியே பதினெட்டாவது பாகத்தில் பரார்த்தம் என அழைக்கப்படுகிறது.

பரார்தம் த்விகுணம் யத்து ப்ராக்ரு'தஃ ப்ரலயஃ ஸ்ம்ரு'தஃ । அநாவ்ரு'ஷ்ட்யாऽக்நிஸம்பர்காத் க்ரு'தே ஸம்ஜ்வலநே த்விஜ ।। ௩௬௮.

பரார்த்தத்தின் இரட்டிப்பு அளவு நேரம் கடந்தபின், அதுவே இயற்கைச் சுருட்டல் எனப்படுகிறது; வறட்சி மற்றும் அக்கினி தொடுதலால் எரிவது நிகழ்கிறது, இருமுறை பிறந்தவரே.