அக்நிபுராணம்

லோலுபோ கர்க்லோ க்ரு'த்நுர்விநீதப்ரஶ்ரிதௌ ததா । த்ரு'ஷ்டே த்ரு'ஷ்ணுர்வியாதஶ்ச நிப்ரு'தஃ ப்ரதிபாந்விதே ।। ௩௬௭.

பெரிய ஆசை கொண்டவன், பேராசை உள்ளவன், பேராசை பிடித்தவன், பணிவானவன், அடக்கம் உடையவன், துணிச்சலுள்ளவன், தைரியசாலி, அமைதி இல்லாதவன், அமைதியானவன், புத்திசாலி.

ப்ரகல்போ பீருகோ பீருர்வந்தாருரபிவாதகே । பூஷ்ணுர்பவிஷ்ணுர்பவிதா ஜ்ஞாதா விதுரவிந்துகௌ ।। ௩௬௭.

தன்னம்பிக்கை உள்ளவன், பயப்படுகிறவன், அஞ்சும் மனம் கொண்டவன், மரியாதையுடன் வணங்குபவன், வருங்காலத்தில் இருப்பவன், வளர்கின்றவன், வளரப்போகிறவன், அறிவுள்ளவன், ஞானி, கல்வியுள்ளவன்.

மத்தஶௌண்டோத்கடக்ஷீவாஶ்சண்டஸ்த்வத்யந்தகோபநஃ । தேவாநஞ்சதி தேவத்ர்யங் விஶ்வத்ர்யங் விஶ்வகஞ்சதி ।। ௩௬௭.

மதுபானம் அருந்தும் பழக்கம் உள்ளவன், குடிகாரன், கோபமான பார்வையுள்ளவன், மிகுந்த கோபம் கொண்டவன்; தேவர்களை அணுகுபவர் தேவானஞ்சதி, ஞானிகளை அணுகுபவர் விஷ்வத்ரியன், எல்லோரையும் அணுகுபவர் விஷ்வகஞ்சதி.

யஃ ஸஹாஞ்சதி ஸ ஸத்ர்யங் ஸ திர்ய்யங் யஸ்திரோऽஞ்சதி । வாசோயுக்திஃ படுர்வாக்மீ வாவதூகஶ்ச வக்தரி ।। ௩௬௭.

ஒன்றாக சேர்ந்து செல்லுபவர் சாத்ரியன்; பக்கமாக நகருபவர் திரியன்; பேச்சில் திறமை உள்ளவன், நவநாகரிகன், அதிகம் பேசுபவன், பேச்சாளன்.

ஸ்யாஜ்ஜல்பகஸ்து வாசாலோ வாசாடோ பஹுகர்ஹ்யவாக் । அபத்வஸ்தோ திக்‌க்ரு'தஃ ஸ்யாத்‌ பத்தே கீலிதஸம்யதௌ ।। ௩௬௭.

அதிகமாக பேசுபவர் ஜல்பகன், வார்த்தை அதிகம் பேசுபவர் வாக்சாலன், நீளமான பேச்சு பேசுபவர் வாக்சாடன், அவமானப்படுத்தப்பட்ட பேச்சாளன்; அழிந்தவன், பழிக்கப்பட்டவன், கட்டப்பட்டவன், கட்டுப்பட்டவன்.

வரணஃ ஶப்தநோ நாந்தீவாதீ நாந்தீகரஃ ஸமாஃ । வ்யஸநார்த்தோபரக்தௌ த்வௌ பத்தே கீலிதஸம்யதௌ ।। ௩௬௭.

வாரணன் என்பது கதவுக்காப்பாளர்; ஷப்தனன் என்பது அறிவிப்பாளர்; நாந்திவாதி என்பது நல்ல நிகழ்ச்சியில் இசை வாசிப்பவர்; நாந்தீகரன் என்பது நாந்தி ஆரம்பிப்பவர்; சமா என்பது சமமானவர்கள்; வியசனன், ஆர்த்தன் என்பவர்கள் துன்பம் அடைந்தவர்கள்; பத்தன், கீலிதன் என்பவர்கள் கட்டப்பட்டவர்கள்.

விஹஸ்தவ்யாகுலௌ துல்யௌ ந்ரு'ஶம்ஸக்ரூரகாதுகாஃ । பாபோ தூர்த்தோ வஞ்சகஃ ஸ்யாந்மூர்கே வைதேஹவாலிஶௌ ।। ௩௬௭.

விஹஸ்தன், வியாகுலன் என்பவர்கள் கைகள் கட்டப்பட்டு கலங்கியவர்கள்; துல்யன் என்பது சமமானவர்; ந்ருஶம்சன், க்ரூரகாதுகன் என்பவர்கள் கொடூரமான கொலைகாரர்கள்; பாபி என்பது பாவம் செய்தவர்; தூர்த்தன் என்பது வஞ்சகர்; வஞ்சகன் என்பது ஏமாற்றுபவர்; மூடன் என்பது அறிவில்லாதவன்; வைதேஹன், வாலிஷன் என்பவர்களும் அறிவில்லாதவர்கள்.

கதர்ய்யே க்ரு'பணக்ஷுத்ரௌ மார்கணோ யாசகார்திநௌ । அஹங்காரவாநஹம்யுஃ ஸ்யாச்சுபம்யுஸ்து ஶுபாந்விதஃ ।। ௩௬௭.

கதர்யன், கிருபணன், க்ஷுத்ரன் என்பவர்கள் கஞ்சர்கள்; மார்கணன், யாசகன் என்பவர்கள் யாசகர்; அகங்காரவான், அகம்யு என்பவர்கள் பெருமை கொண்டவர்கள்; சுபம்யு என்பது நல்லது; சுபான்விதன் என்பது நல்ல பண்புகள் உடையவன்.

காத்தம் மநோரமம் ருச்யம் ஹ்ரு'த்யாபீஷ்டே ஹ்யபீப்ஸிதே । அஸாரம் பல்கு ஶூந்யம் வை முக்யவர்ய்யவரேண்யகாஃ ।। ௩௬௭.

ஶ்ரேயாந் ஶ்ரேஷ்டஃ புஷ்கலஃ ஸ்யாத்ப்ராக்ர்யாக்ர்யக்ரீயமக்ரிமம் । வட்ரோரு விபுலம் பீநபீவ்நீ து ஸ்தூலபீவரே ।। ௩௬௭.

ஶ்ரேயான் என்பது மேம்பட்டது; ஶ்ரேஷ்டன் என்பது மிகச்சிறந்தது; புஷ்கலம் என்பது நிறைந்தது; ப்ராக், ஆக்ர்ய, அக்ரியம், அக்ரிமம் என்பவை முதன்மை; வட்ரன், உரு என்பவை பெரியது; விபுலம் என்பது விசாலமானது; பீனம், பீவனம் என்பது பருமனானது; ஸ்தூலம், பீவரம் என்பது தடிப்பானது.

ஸ்தோகால்பக்ஷுல்லகாஃ ஸூக்ஷ்மம் ஶ்லக்ஷ்ணம் தப்ரம் க்ரு'ஶந்தநு । மாத்ராகுடீலவகணா பூயிஷ்டம் புருஹம் புரு ।। ௩௬௭.

ஸ்தோகம், அற்பகம், க்ஷுல்லகம் என்பவை சிறியது; ஸூக்ஷ்மம் என்பது நுண்ணியது; ஶ்லக்ஷ்ணம் என்பது மென்மையானது; தப்ரம் என்பது மிகக் குறைவானது; க்ருஶம், தனு என்பவை ஒல்லியானது; மாத்ரா, குடிலம், வகணம் என்பவை மிகச் சிறியது; பூயிஷ்டம், புரு என்பவை அதிகம்.

அகண்டம் பூர்ணஸகலமுபகண்டாந்திகாபிதஃ । ஸமீபே ஸந்நிதாப்யாஸௌ நேதிஷ்டம் ஸுஸமீபகம் ।। ௩௬௭.

அகண்டம் என்பது உடைந்ததல்லாதது; பூர்ணம் என்பது முழுமையானது; ஸகலம் என்பது அனைத்தும் உள்ளது; உபகண்டம், அந்திகம், அபிதம் என்பவை அருகில்; சமீபம், ஸன்னிதி, அப்யாஸம் என்பவை அருகாமை; நெடிஷ்டம் என்பது மிகவும் அருகில்; ஸுசமீபகம் என்பது மிக அருகாமை.

ஸுதூரே து தவிஷ்டம் ஸ்யாத்‌வ்ரு'த்தம் நிஸ்தலவர்துலே । உச்சப்ராம்ஶூந்நதோதக்ரா த்ருவோ நித்யஃ ஸநாதநஃ ।। ௩௬௭.

சுதூரம் என்பது மிகவும் தூரம்; தவிஷ்டம் என்பது எல்லாம் தூரம்; வ்ருத்தம் என்பது வட்டம்; நிஸ்தலம், வர்துலம் என்பவை வட்ட வடிவம்; உச்சம், ப்ராஞ்ஷு, உன்னதம், உத்க்ரம் என்பவை உயரமானவை; த்ருவம் என்பது நிலையானது; நித்யம் என்பது எப்போதும் இருப்பது; ஸனாதனம் என்பது சாச்வதமானது.

ஆவித்தம் குடிலம் புக்நம் வேல்லிதம் வக்ரமித்யபி । சஞ்சலம் சரலஞ்சைவ கடோரம் ஜடரம் த்ரு'ஃட³ம் ।। ௩௬௭.

ஆவித்தம் என்பது துளையிட்டது; குடிலம் என்பது வளைந்தது; புக்னம் என்பது சுருண்டது; வெல்லிதம் என்பது சுழன்றது; வக்கரம் என்பது வளைந்தது; சஞ்சலம், சரலம் என்பவை நிலை இல்லாதது; கடோரம் என்பது கடினமானது; ஜடரம் என்பது உறுதியானது; த்ருடம் என்பது பலமானது.

ப்ரத்யக்ரோऽபிநவோ நவ்யோ நவீநோ நூதநோ நவஃ । ஏகதாநோऽந்ந்யவ்ரு'த்திருச்சண்டமவிலம்பிதம் ।। ௩௬௭.

ப்ரத்யக்ரம், அபிநவம், நவ்யம், நவீனம், நூதனம், நவம் என்பவை புதியது; ஏகதானம் என்பது ஒரே மாதிரி; அன்னியவ்ருத்தி என்பது வேறு வகை; உச்சண்டம் என்பது மிகக் கொடுமையானது; அவிலம்பிதம் என்பது தாமதமில்லாதது.

உச்சாவசம் நைகபேதம் ஸம்பாதகலிலம் ததா । திமிதம் ஸ்திமிதம் க்லிந்நமபியோகஸ்த்வபிக்ரஹஃ ।। ௩௬௭.

உச்சாவசம் என்பது உயரமும் தாழ்வும்; நைகபேதம் என்பது பலவகை; சம்பாதம், கலிலம் என்பவை கூட்டம் அல்லது குழப்பம்; திமிதம், ஸ்திமிதம் என்பவை மங்கியது; கிளின்னம் என்பது ஈரமானது; அபியோகம் என்பது குற்றச்சாட்டு; அபிக்ரஹம் என்பது பிடித்தல்.

ஸ்பதிர்வ்ரு'த்தௌ ப்ரதா க்யாதௌ ஸமாஹாரஃ ஸமுச்சயஃ । அபஹாரஸ்த்வபசயோ விஹாரஸ்து பரிக்ரமஃ ।। ௩௬௭.

ஸ்பதி என்பது வளர்ச்சி; வ்ருத்தி என்பது பெருக்கம்; ப்ரதா என்பது புகழ்; க்யாதி என்பது நற்பெயர்; சமாஹாரம், சமுச்சயம் என்பவை சேர்க்கை; அபஹாரம் என்பது அகற்றுதல்; அபசயம் என்பது குறைவு; விஹாரம் என்பது உல்லாசம்; பரிக்ரமம் என்பது சுற்றி நடப்பது.

ப்ரத்யாஹார உபாதாநம் நிர்த்தாரோऽப்யவகர்ஷணம் । விக்நோऽந்தராயஃ ப்ரத்யூஹஃ ஸ்யாதாஸ்யா த்வாஸநா ஸ்திதிஃ ।। ௩௬௭.

பிரத்யாஹாரம் என்பது வாஞ்சல்; உபாதானம் என்பது எடுத்துக்கொள்வது; நிர்த்தாரம் என்பது தீர்மானம்; அவ்யவகர்ஷணம் என்பது வாஞ்சல் இல்லாதது; விக்னம், அந்தராயம், பிரத்யூஹம் என்பவை தடைகள்; ஆச்யம் என்பது வாய்; ஆசனம் என்பது இருக்கை; ஸ்திதி என்பது நிலை.

ஸந்நிதிஃ ஸந்நிகர்ஷஃ ஸ்யாத்ஸம்க்ரமோ துர்கஸஞ்சரஃ । உபலம்பஸ்த்வநுபவஃ ப்ரத்யாதேஶோ நிராக்ரு'திஃ ।। ௩௬௭.

ஸன்னிதி, ஸன்னிகர்ஷம் என்பவை அருகாமை; சங்க்ரமம் என்பது மாற்றம்; துர்கசஞ்சாரம் என்பது கடினமான வழி; உபலம்பம் என்பது உணர்வு; அனுபவம் என்பது அனுபவம்; பிரத்யாதேசம் என்பது எதிர்பார்ப்பு; நிராக்ருதி என்பது மறுப்பு.

பரிரம்பஃ பரிஷ்வங்கஃ ஸம்ஶ்லேஷ உபகூஹநம் । அநுமா பக்ஷஹேத்வாத்யைடிம்பே ப்ரமரவிப்லவௌ ।। ௩௬௭.

பரிரம்பம், பரிஷ்வங்கம் என்பவை அணைப்பு; ஸம்ஶ்லேஷம் என்பது இணைவு; உபகூஹனம் என்பது மூடுதல்; அனுமானம் என்பது ஊகம்; பக்ஷம், ஹேது என்பவை காரணம்; ஐடிம்பம் என்பது சந்தேகம்; ப்ரமம், விப்லவம் என்பவை குழப்பம்.

அஸந்நிக்ரு'ஷ்டார்தஜ்ஞாநம் ஶப்தாத்தி ஶாப்தமீரிதம் । ஸாத்ரு'ஶ்யதர்ஶநாத்துல்யே புத்திஃ ஸ்யாதுபமாநகம் ।। ௩௬௭.

அருகில் இல்லாத பொருளை வார்த்தைகளால் அறிதல் என்பது ஶாப்தம்; ஒத்ததைப் பார்த்து அறிவது உபமானம்.

காய்ய த்ரு'ஷ்ட்வா விநா நஸ்யாதர்தாபத்திஃ பரார்ததீஃ । ப்ரதியோகிந்யऽக்ரு'ஹீதே புவி நாஸ்தீத்யபாவகஃ ௩௬௭.

காரணம் இல்லாமல் விளைவைக் காண்பது அர்த்தாபத்தி; எதிர்ப்பொருள் தெரியாதபோது இல்லாததை அறிவது அபாவம்.

அக்நிருவாச சதுர்விதஸ்து ப்ரலயோ நித்யோ யஃ ப்ராணிநாம் லயஃ । ஸதா விநாஶோ ஜாதாநாம் ப்ராஹ்மோ நைமித்திகோ லயஃ ।। ௩௬௮.

அக்னி சொன்னார்: நான்கு வகை லயம் உள்ளது; எப்போதும் உயிர்கள் அழியும் நிலை என்பது நித்ய லயம்; பிறந்தவர்களுக்கு எப்போதும் அழிவும், பிரம்ம லயம், அவ்வப்போது நிகழும் லயமும் உள்ளன.

சதுர்யகஸஹஸ்த்ராந்தே ப்ராக்ரு'தஃ ப்ராக்ரு'தோ லயஃ லய ஆத்யந்திகோ ஜ்ஞாநாதாத்மநஃ பரமாத்மநி ।। ௩௬௮.

நான்கு ஆயிரம் யுகங்கள் முடிவில் இயற்கைச் சுருட்டல் நிகழும்; ஆன்மா அறிவால் பரமாத்மாவுடன் ஒன்றாகும் போது, அது மிக உயர்ந்த சுருட்டலாகும்.

நைமித்திகஸ்ய கல்பாந்தே வக்ஷ்யே ரூபம் லயஸ்ய தே । சதுர்யுகஸஹஸ்நாந்தே க்ஷீணப்ராயே மஹீதலே ।। ௩௬௮.

ஒரு கல்பம் முடிவில், நான்கு ஆயிரம் யுகங்கள் கடந்தபின் பூமி வெறிகொண்டு வரும் போது, அந்த அவ்வப்போது நிகழும் சுருட்டலின் நிலையை நான் உனக்கு விளக்குகிறேன்.

அநாவ்ரு'ஷ்டிரதீவோக்ரா ஜாயதே ஶதவார்ஷிகீ । ததஃ ஸத்த்வக்ஷயஃ ஸ்யாச்ச ததோ விஷ்ணுர்ஜகத்பதிஃ ।। ௩௬௮.

அப்போது நூறு ஆண்டுகள் நீடிக்கும் கடும் வறட்சி ஏற்படும்; அதன் பின் உயிரினங்கள் அழிந்து விடும்; பின்னர் உலகத்தின் ஆண்டவன் விஷ்ணு செயல்படுகிறார்.

ஸ்திதோ ஜலாநி பிவதி பாநோஃ ஸப்தஸு ரஶ்மிஷு । பூபார்தாலஸமுத்ராதிதோயம் நயதி ஸம்க்ஷயம் ।। ௩௬௮.

அவன் சூரியனின் ஏழு கதிர்களில் நின்று, பூமி, ஏரிகள், கடல்கள் ஆகியவற்றிலுள்ள நீரை குடித்து, அனைத்தையும் வற்றச் செய்கிறான்.

ததஸ்தஸ்யாநுபாவேந தோயாஹாரோபப்ரு'ம்ஹிதாஃ । த ஏவ ரஶ்மயஃ ஸப்த ஜாயந்தே ஸப்த பாஸ்கராஃ ।। ௩௬௮.

அவனது சக்தியால், நீரை உள்வாங்கி வலிமை பெற்ற அந்த ஏழு கதிர்களே, ஏழு சூரியர்களாக மாறுகின்றன.

தஹந்த்யऽஶேஷம் த்ரைலோக்யம் ஸபாதாலதலம் த்விஜ। ஸூர்ம்மப்ரு'ஷ்டஸமா பூஃ ஸ்யாத்ததஃ காலாக்நிருத்ரகஃ ।। ௩௬௮.

அவை மூன்று உலகங்களையும், கீழ் பாதாளத்துடன் சேர்த்து எரிக்கின்றன, இருமுறை பிறந்தவரே; பூமி அலை மேற்பரப்பைப் போல ஆகி, பின்னர் காலாக்னி என்னும் ருத்ரன் எழுகின்றான்.