அக்நிபுராணம்

அபாவே நஹ்யநோ நாபி மாஸ்ம மாலஞ்ச வாரணே । பக்ஷாந்தரே சேத்யதி ச தத்த்வே த்வऽத்தாऽஞ்சஸா த்வயம் ।। ௩௬௧.

அபாவே என்பது இல்லாதபோது; நஹ்யனோ, நாபி என்பவை ஒருபோதும் இல்லை; மா, மாலஞ்ச என்பவை தடைசெய்யும் போது; வாரணே என்பது தடுப்பது; பக்ஷாந்தரே என்பது வேறு சந்தர்ப்பத்தில்; சேத், யதி என்பவை 'என்றால்'; தத்த்வே என்பது உண்மையில்; த்வ, த்தா, அஞ்சஸா என்பவை நிச்சயமாக அல்லது உறுதியாக; த்வயம் என்பது இரண்டும்.

ப்ராகாஶ்யே ப்ராதுராவிஃ ஸ்யாதோமேவம் பரமம் மதே । ஸமந்ததஸ்து பரிதஃ ஸர்வதோ விஶ்வகித்யபி ।। ௩௬௧.

பிராகாஷ்யே என்பது வெளிச்சம் அல்லது தெளிவாக; பிராதுராவி என்பது வெளிப்படையாக; எவம் என்பது இப்படியாக; பரமம் மதே என்பது உயர்ந்த கருத்தில்; சமந்தத, பரித, சர்வத, விஷ்வக் என்பவை எல்லா பக்கமும் அல்லது எங்கும் என்பதைக் குறிக்கும்.

அகாமாநுமதௌ காமமஸூயோபகமேऽஸ்து ச । நநு ச ஸ்யாத்விரோதோக்தௌ க்கச்சித் காமப்ரவேதநே ।। ௩௬௧.

அகாம என்பது ஆசை இல்லாமல்; அனுமதௌ என்பது ஒப்புதலுடன்; காம என்பது ஆசை; அசூயா என்பது பொறாமை; உபகமே என்பது ஏற்கும் போது; நனு என்பது கேள்வி எழுப்பும் போது; ஸ்யாத் என்பது இருக்கலாம்; விரோதம் என்பது எதிர்ப்பு; உக்தௌ என்பது சொல்லும் போது; க்கசித் என்பது எங்காவது; காமப்ரவேதனே என்பது ஆசையை வெளிப்படுத்தும் போது.

நிஃஷமம் துஃஷமம் கர்ஹ்யே யதாஸ்வலந்து யதாயதம் । ம்ரு'ஷா மித்யா ச விததே யதார்தந்து யதாததம் ।। ௩௬௧.

நிஷ்சமம், துஷ்சமம் என்பவை தவறாக அல்லது ஒழுங்கல்லாமல்; கர்ஹ்யே என்பது பழிக்கத்தக்கது; யதாஸ்வலம், யதாயதம் என்பவை பொருத்தமாக; ம்ருஷா, மித்யா என்பவை பொய்; வித்ததே என்பது உண்மையல்லாதது; யதார்த்தம், யதாததம் என்பவை உண்மையாக அல்லது இருப்பது போல.

ஸ்யுரேவந்து புநர்வைவேத்யவதாரணவாசகாஃ । ப்ராகதீதார்தகம் நூநமவஶ்யம் நிஶ்சயே த்வயம் ।। ௩௬௧.

ஸ்யுரேவ, புனர்வை என்பவை வலியுறுத்தவும் உறுதி காட்டவும்; அவதாரணவாசகா என்பது உறுதி காட்டும் சொற்கள்; ப்ராக், அதீதம் என்பது முன்பு, கடந்தது; அர்த்தகம் என்பது பொருள்; நூனம் என்பது நிச்சயம்; அவசியம் என்பது கட்டாயம்; நிச்சயே என்பது உறுதி; த்வயம் என்பது இரண்டும்.

ஸம்வத்வர்ஷேऽவரே த்வர்வாகாமேவம் ஸ்வயமாத்மநா । அல்பே நீசைர்மஹத்யுச்சைஃ ப்ராயோபூம்ந்யऽத்ருதே ஶநைஃ ।। ௩௬௧.

சம்பத்வர்ஷே என்பது உரையாடல் ஆண்டில்; அவரே என்பது கீழ்; த்வர்வாகாமேவம் என்பது வரவிருப்பது; ஸ்வயம், ஆத்மனா என்பவை தானாகவே; அல்பே என்பது சிறிது; நீசை என்பது தாழ்வாக; மகதி, உச்சை என்பது பெரியதாக, உயரமாக; ப்ராயோ என்பது பெரும்பாலும்; பூம்னி என்பது பூமியில்; அத்ருதே என்பது ஆதரவில்லாமல்; சனை என்பது மெதுவாக.

ஸநா நித்யே வஹிர்வாஹ்யே ஸ்மாதீதேऽஸ்தமதர்ஶநே । அஸ்தி ஸச்சவே ருஷோக்தாவூமும் ப்ரஶ்நேऽநுநயே த்வயி ।। ௩௬௧.

ஹூம் தர்கே ஸ்யாதுஷா ராத்ரேகரவஸாநே நமோ நதௌ । புநரர்தேऽங்கநிந்தாயாம் துஷ்டு ஸுஷ்டு ப்ரஶம்ஸநே ।। ௩௬௧.

ஸாயம் ஸாயே ப்ரகே ப்ராதஃ ப்ரபாதே நிகஷாऽந்திகே । பருத்பரார்ய்யைஷமோऽப்தே பூர்வே பூர்வதரே யதி ।। ௩௬௧.

சாயம், சாயே என்பவை மாலை; பிரகே, ப்ராத, ப்ரபாதே என்பவை காலை அல்லது விடியல்; நிகஷா என்பது அருகில்; அந்திகே என்பது பக்கத்தில்; பருத், பரார்ய, ஐஷம என்பவை அப்பால் அல்லது மேலும்; அப்தே என்பது ஆண்டில்; பூர்வே, பூர்வதரே என்பவை முன்பு; யதி என்பது முயற்சியில்.

அத்யாத்ராஹ்ந்யऽத பூர்வலஹ்நீத்யதௌ பூர்வோத்தரா பராத் । ததாऽதராந்யாந்யதரேதராத்பூர்வ்வோதுராதயஃ ।। ௩௬௧.

இன்று, நாளை, மறுநாள்; நேற்று, காலை, பிறகு; முன்னதாகவும், பின்னதாகவும், மேலானதும், கீழானதும், அடுத்தடுத்து வருபவை; அதுபோல், முன்பும், பின்பும், தொலைவிலும், ஆரம்பத்திலும் உள்ளவை.

உபயத்யுஶ்சோபயேத்யுஃ பரே த்வஹ்நி பரேத்யவி । ஹ்யோ கதேऽநாகதேऽஹ்நி ஸ்வஃ பரஶ்வஃ ஶ்வஃ பரேऽஹநி ।। ௩௬௧.

இரண்டு நாட்களும், அந்த இரண்டு நாட்களுக்கு அடுத்த நாள்; பிறகு வரும் நாள், அடுத்த நாள்; நேற்று, கடந்த நாள், இன்னும் வராத நாள்; நாளை மறுதினம், நாளை, அதற்கு அடுத்த நாள்.

ததா ததாநீம் யுகபதேகதா ஸர்வதா ஸதா । பதர்ஹி ஸம்ப்ரதீதாநீமதுநா ஸாம்ப்ரதந்ததா ।। ௩௬௧.

அப்போது, அந்த நேரத்தில், ஒரே நேரத்தில், ஒருசேர, எப்போதும், என்றும்; அந்தக் கணத்தில், இப்போது, இச்சமயம், இப்போதே, அதுபோலவே.

அக்நிருவாச ஆகாஶே த்ரிதிவே நாகோ லோகஸ்து புவநே ஜநே । பத்யே யஶஸி ச ஶலோகஃ ஶரே கட்கே ச ஸாயகஃ ।। ௩௬௨.

அக்னி சொன்னார்: வானில் 'ஆகாசம்', மூன்றாவது சொர்க்கத்தில் 'திரிதிவம்', உலகம் 'நாகம்', மக்களிடையே 'லோகம்'; பாடலில் 'பத்யம்', புகழில் 'யசஸ்', செய்யுளில் 'ச்லோகம்'; அம்பில் 'சரம்', வாளில் 'கட்கம்', ஆயுதத்தில் 'சாயகம்'.

ஆநகஃ படஹோ பேரீ கலங்கோऽங்காபவாதயோஃ । மாருதே வேதஸி வ்ரத்நே பும்ஸி கஃ கம் ஶிரோऽம்புநோஃ ।। ௩௬௨.

'ஆனகம்' என்பது ஒரு மிருதங்கம், 'படஹம்' என்பது பெரிய மிருதங்கம், 'பேரி' என்பது பெரிய பறை; 'களங்கம்' என்பது குறை, 'அங்கம்' என்பது அடையாளம்; காற்றில் 'மாருதம்'; துளையிடுதல் 'வேதனம்'; கஸ்திரிக்கப்பட்ட மாடு 'வ்ரத்னம்'; மனிதனில் 'க', நீரில் 'கம்', தலைவில் 'சிரம்'.

ஸ்யாத் புலாகஸ்துச்சதாந்யே ஸம்க்ஷேபே பக்தஸிக்தகே । மஹேந்த்ரகுக்குலூலூகவ்யாலக்ராஹிஷு கௌஶிகஃ ।। ௩௬௨.

'புலாகம்' என்பது வெறுமையான தானியம்; 'துச்சம்' என்பது மதிப்பில்லாத தானியம்; சுருக்கமாக 'சங்க்ஷேபம்'; உணவில் 'பக்தம்'; மாவில் 'சிக்தகம்'; மகேந்திரன், குங்கிலியம், ஆந்தை, பாம்பு, பிடிப்பவன் ஆகியோரிடையே 'கௌசிகம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது.

ஶாலாவ்ரு'கௌ கபிஶ்வாநௌ மாநம் ஸ்யாந்மிதிஸாதநம் । ஸர்கஃ ஸ்வபாவநிர்மோக்ஷநிஶ்சயாத்யாயஸ்ரு'ஷ்டிஷு ।। ௩௬௨.

'சாலா' மற்றும் 'வ்ருக' இரண்டும் நரி; 'கபி' குரங்கு, 'சுவான' நாய்; 'மானம்' என்பது அளவு அல்லது அளவிடும் கருவி; 'சர்கம்' என்பது படைப்பு; 'சுவபாவம்' இயல்பு; 'நிர்மோக்ஷம்' விடுதலை; 'நிச்சயம்' உறுதி; 'அத்தியாயம்' அதிகாரம்; 'ஸ்ருஷ்டி' உருவாக்கம்.

யோகஃ ஸந்நஹநோபாயத்யாநஸங்கதியுக்திஷு । போகஃ ஸுகே ஸ்த்ர்யாதிப்ரு'தாவவ்ஜௌ ஶங்கநிஶாகரௌ ।। ௩௬௨.

'யோகம்' என்பது சேர்க்கை, கவசம், வழி, தியானம், தொடர்பு, முறைகள்; 'போகம்' என்பது அனுபவம், இன்பம், மனைவி முதலியவை; 'ப்ருத' என்பது ஊழியன்; 'அவ்ஜ' என்பது அன்னப்பறவை; 'சங்கம்' என்பது சங்கு; 'நிசாகரன்' என்பது சந்திரன்.

காகேபகண்டௌ கரடௌ துஶ்சர்மா ஶிபிவிஷ்டகஃ । ரிஷ்டம் க்ஷஏமாஶுபாபாவேஷ்வரிஷ்டே து ஶுபாऽஶுபே ।। ௩௬௨.

'காகம்' மற்றும் 'பகண்டம்' ஆகியவை காகம் மற்றும் விருச்சணங்கள்; 'கரடம்' என்பது குரங்கு; 'துஷ்சர்மன்' என்பது மோசமான தோல் உடையவன்; 'சிபிவிஷ்டகம்' என்பது குட்டநோய்; 'அரிஷ்டம்' என்பது தீமை; 'க்ஷேமம்' நன்மை; நல்லதும் கெட்டதும் இல்லாதபோது, 'அரிஷ்டம்' என்பது நல்லதும் கெட்டதுமான பொருள்.

வ்யுஷ்டிஃ பலே ஸம்ரு'த்தௌ ச த்ரு'ஷ்டிர்ஜ்ஞாநேऽக்ஷிண தர்ஶநே । நிஷ்டாநிஷ்பத்திநாஶாந்தாஃ காஷ்டோத்கர்ஷே ஸ்திதௌ திஶி ।। ௩௬௨.

'வ்யுஷ்டி' என்பது பழம் மற்றும் வளம்; 'த்ருஷ்டி' என்பது அறிவு, கண், பார்வை; 'நிஷ்டா' என்பது நிறைவு, அழிவு, அமைதி, மரம், உயர்வு, நிலை, திசை.

பூகோவாசஸ்த்விஃட²ா இலாஃ ப்ரகாஃட³ம் ப்ரு'ஶக்ரு'ச்ச்ரயோஃ । ப்ரு'ஶப்ரதிஜ்ஞயோர்வாஃட³ம் ஶக்தஸ்தூலௌ த்ரு'ஃட³ௌ த்ரிஷு ।। ௩௬௨.

'பூக' என்பது பேச்சு; 'வாக்' என்பதும் பேச்சு; 'இலா' என்பது பூமிகள்; 'பிரகார்ஹம்' என்பது ஆழம் அல்லது தீவிரம்; 'ப்ருஷம்' என்பது கடுமை அல்லது கஷ்டம்; 'ப்ருஷப்ரதிஞ்ஞை' என்பது வலிமையான வாக்குறுதி; 'வார்ஹம்' என்பது வலிமை; 'சக்த' என்பது பலம்; 'ஸ்தூலம்' என்பது பெரிது; 'த்ருடம்' என்பது உறுதி; இவை மூன்று இடங்களிலும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

விந்யஸ்தஸம்ஹதௌ வ்யூஃட³ௌ க்ரு'ஷ்ணோ வ்யாஸேऽர்ஜ்ஜுநே ஹரௌ । பணோ த்யதாதிஷூத்ஸ்ரு'ஷ்டே ப்ரு'தௌ மூல்யே தநऽபி ச ।। ௩௬௨.

'வின்யஸ்தம்' என்பது ஒழுங்குபடுத்தல்; 'ஸம்ஹதம்' என்பது சேர்க்கை; 'வ்யூகம்' என்பது படை வரிசை; 'கிருஷ்ணன்' என்பது வியாசர்; 'அர்ஜுனன்' என்பது அர்ஜுனன்; 'ஹரன்' என்பது சிவன்; 'பணம்' என்பது சூதாட்டத்தில் பந்தயம்; 'உத்சிருஷ்டம்' என்பது விடுதல்; 'ப்ருதம்' என்பது விலை; 'தனம்' என்பது செல்வம்.

மௌர்வ்யாம் த்ர்வ்யாஶ்ரிதே ஸ்த்வஶுக்தஸந்த்யாதிகே குணஃ । ஶ்ரேஷ்டேऽதிபே க்ராமணீஃ ஸ்யாத் ஜுகுப்ஸாகருணே க்ரு'ணோ ।। ௩௬௨.

'மௌர்வி' என்பது வில்லின் நூல்; 'த்ரவ்யம்' என்பது பொருள்; 'அசுக்தம்' என்பது புளிக்காதது; 'சந்த்யா' என்பது சந்திரோதயம் போன்றவை; 'குணம்' என்பது பண்பு; 'ஸ்ரேஷ்டம்' என்பது சிறந்தது; 'அதிபதி' என்பது தலைவன்; 'கிராமணி' என்பது ஊர்தலைவர்; 'ஜுகுப்ஸா' என்பது வெறுப்பு; 'கருணை' என்பது இரக்கம்; 'க்ருணை' என்பதும் இரக்கமே.

த்ரு'ஷ்ணா ஸ்ப்ரு'ஹாபிபாஸே த்வே விபணிஃ ஸ்யாத்வணிக்பதே । விஷாபிஸரலோஹேஷு தீக்ஷ்ணம் க்லீவே கரே த்ரிஷு ।। ௩௬௨.

'த்ருஷ்ணை' என்பது தாகம்; 'ஸ்ப்ருஹை' என்பது ஆசை; 'பிபாசை' என்பதும் தாகம்; 'விபணி' என்பது சந்தை; 'வணிகபாதை' என்பது வணிகர்களுக்கான பாதை; விஷத்தில் 'விஷம்'; இரும்பில் 'அபிசாரம்'; கூர்மையில் 'தீக்ஷணம்'; நபுஂசகனில் 'க்லீவம்'; கழுதையில் 'கரம்'; இவை மூன்று இடங்களிலும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

ப்ரமாணம் ஹேதுமர்ய்யாதாஶாஸ்த்ரேயத்தாப்ரமாத்ரு'ஷு । கரணம் க்ஷேத்ரகாத்ராதாவீரிணம் ஶூந்யமூபரம் ।। ௩௬௨.

'பிரமாணம்' என்பது அளவு, காரணம், எல்லை, ஆணை, பரப்பு, அளவிடுபவர்; 'கரணம்' என்பது கருவி, நிலம், உடல் முதலியவை; 'ஈரிணம்' என்பது பாலைவனம், வெறுமை, மேல்.

யந்தா ஹஸ்திபகே ஸூதே வஹ்நிஜ்வாலா ச ஹேதயஃ । ஶ்ருதம் ஶாஸ்த்ராவத்ரு'தயோர்யுகபர்ய்யாப்தயோஃ க்ரு'தம் ।। ௩௬௨.

'யந்தா' என்பது யானைபாகன்; 'ஹஸ்திபக' என்பதும் யானைபாகன்; 'சூதன்' என்பது ரதசாரதி; 'வஹ்னி' என்பது நெருப்பு; 'ஜ்வாலா' என்பது அலை; 'ஹேது' என்பது காரணம்; 'ச்ருதம்' என்பது கேட்டது; 'சாஸ்திரம்' என்பது நூல்; 'அவத்ருதம்' என்பது உறுதி; 'யுகம்' என்பது ஜோடி; 'பர்யாப்தம்' என்பது போதுமானது; 'க்ருதம்' என்பது செய்தது.

க்யாதே ஹ்ரு'ஷ்டே ப்ரதீதோऽபிஜாதஸ்து குலஜே புதே । விவிக்தௌ பூதவிஜநௌ மூர்ச்சிதௌ மூஃட³ஸோச்ச்ரயௌ ।। ௩௬௨.

அர்தோऽபிதேயரைவஸ்துப்ரயோஜநநிவத்திஷு । நிதாநாகமயோஸ்தீர்தம்ரு'ஷிஜுஷ்டஜலே குரௌ ।। ௩௬௨.

'அர்த்தம்' என்பது பொருள்; 'அபிதேய' என்பது குறிப்பிடப்படுவது; 'ரைவம்' என்பது நோக்கம்; 'ப்ரயோஜனம்' என்பது காரணம்; 'நிவத்தி' என்பது நிறைவு; 'நிதானம்' என்பது காரணம்; 'ஆகமம்' என்பது மரபு; 'தீர்த்தம்' என்பது புனித இடம்; 'ரிஷி' என்பது முனிவர்; 'ஜுஷ்டம்' என்பது விரும்பப்பட்டது; 'ஜலம்' என்பது நீர்; 'குரு' என்பது ஆசான்.

ப்ராதாந்யே ராஜலிங்கே ச வ்ரு'ஷாங்கே ககுதாऽஸ்த்ரியாம் । ஸ்த்ரீ ஸம்பிஜ்ஜ்ஞாநஸம்பாஷாக்ரியாகாராஜிநாமஸு ।। ௩௬௨.

முக்கியத்துவம், அரசின் அடையாளங்கள், காளையின் குறிகள், பசுவின் கொம்பு ஆகியவற்றில், பெண் தனது அறிவு, பேச்சு, செயல், பெயர்கள் மூலம் அறியப்படுகிறாள்.

தர்ம்மே ரஹஸ்யுபநிஷத் ஸ்யாத்ரு'தௌ வத்ஸரே ஶரத் । பதம் வ்யவஸிதித்ராணஸ்தாநலக்ஷ்மாங்‌க்ரிவஸ்துஷு ।। ௩௬௨.

தர்மம், ரகசியம், உபநிஷத்து, ஒழுங்கு, ஆண்டு, சரத்காலம் ஆகியவற்றில், தீர்மானம், பாதுகாப்பு, பாதத்தின் நன்மை மற்றும் பொருட்களில் அடையாளம் காணப்படுகிறது.