அக்நிபுராணம்

ஸமீபோபயதஃ ஶீக்ரஸாகல்யாபிமுகேऽபிதஃ । நாமப்ரகாஶயோஃ ப்ராதுர்மிதோऽந்யோந்யம் ரஹஸ்யபி ।। ௩௬௧.

'சமீபம்' என்பது பக்கத்தில், 'உபயத' என்பது இருபுறமும், 'ஷீக்ர' என்பது விரைவில், 'ஸாகல்ய' என்பது முழுமை, 'அபிமுக' என்பது எதிர்நோக்கி, 'அபித' என்பது சுற்றிலும்; 'நாம' என்பது தெளிவு, 'பிரகாசம்' என்பது வெளிப்பாடு, 'ப்ராதுர்' என்பது தோன்றுதல், 'மிதோ' என்பது ஒன்றுக்கொன்று, 'அன்யோன்யம்' என்பது ஒருவருக்கொருவர், 'ரஹஸ்யம்' என்பது ரகசியம்.

திரோऽந்தர்த்தௌ திர்யகர்தே ஹா விஷாதஶுகர்த்திஷு । அஹஹேத்யத்‌புதே கேதே ஹி ஹேதாவவதாரணே ।। ௩௬௧.

திரோ, அந்தர்த்தி என்பவை மறைவு குறிக்கப் பயன்படும்; திர்யக் என்பது குறுக்கு அல்லது அகலம் குறிக்கும்; ஹா என்பது கவலை அல்லது துக்கத்தில் உச்சரிக்கப்படும்; விஷாதம் என்பது துயரமான சூழலில்; அஹ, ஹே என்பவை ஆச்சரியம் அல்லது வலி காட்டும்; ஹி என்பது காரணம் அல்லது விளக்கம் சொல்லும்போது பயன்படுத்தப்படுகிறது.

சிராய சிரராத்ராய சிரஸ்யாத்யாஶ்சிரார்தகாஃ । முஹுஃ புநஃ புநஃ ஶஶ்வத பீக்ஷணமஸக்ரு'த் ஸமாஃ ।। ௩௬௧.

சிராய, சிரராத்திராய, சிரஸ்யாத்யா என்பவை நீண்ட காலம் குறிக்கும்; முகு, புன: புன:, சச்வத், பிக்ஷணம், அசக்ருத், சமாஹ் என்பவை மீண்டும் மீண்டும் அல்லது தொடர்ந்து நடப்பதைச் சொல்வதற்காகப் பயன்படும்.

ஸ்ராக்ஜ்ஞடித்யஞ்ஜஸாஹ்ராய ஸபதி த்ராங்‌மங்க்ஷு ச த்ருதே । பலவத் ஸுஷ்டு கிமுத விகல்பே கிம் கிமூத ச ।। ௩௬௧.

து ஹி ச ஸ்ம ஹ வை பாதபூரணே பூஜநேப்யதி । திவாஹ்நீத்யத தோஷா ச நக்தஞ்ச ரஜநாவிதி ।। ௩௬௧.

து, ஹி, ச, ஸ்ம, ஹ, வை என்பவை செய்யுள் நிரப்பவும், பூஜையில் வலியுறுத்தவும் பயன்படும்; திவா, அஹ்னி, அத, தோஷா, நக்த, ரஜனி என்பவை பகல், மதியம், மாலை, இரவு போன்ற காலங்களைச் சொல்கின்றன.

திர்யகர்தே ஸாசி திரோऽப்யத ஸம்போதநார்தகாஃ । ஸ்யுஃ ப்யாட்‌பாடங்க ஹே ஹை போஃ ஸமயா நிகஷா ஹிருக் ।। ௩௬௧.

திர்யகர்த்தே, சாசி என்பவை குறுக்கு அல்லது பக்கமாக என்பதை; திரோ என்பது மறைவு என்பதையும் குறிக்கும்; ப்யாட், பாடங்க, ஹே, ஹை, போ, சமயா, நிகஷா, ஹிருக் என்பவை அழைப்பதற்கோ கூப்பிடுவதற்கோ பயன்படும்.

அதர்கிதே து ஸஹஸா ஸ்யாத் புரஃ புரதோऽக்ரதஃ । ஸ்வாஹா தேவஹவிர்தாநே ஶ்ரௌஷட் வௌஷட் வஷட் ஸ்வதா ।। ௩௬௧.

அதற்கிடையில், சஹஸா என்பவை எதிர்பாராமல் அல்லது திடீரென என்பதைக் குறிக்கும்; புர, புரத, அகரத என்பவை முன்னால் அல்லது முன்புறம் என்பதை; ஸ்வாஹா என்பது தேவர்களுக்கு அர்ப்பணிக்கும்போது; ஶ்ரௌஷட், வௌஷட், வஷட், ஸ்வதா என்பவை யாகங்களில் அர்ப்பணிக்கும்போது பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

கிஞ்சிதீஷந்மநாகல்பே ப்ரேத்யாऽமுத்ர பவாந்தரே । யதா ததா சைவ ஸாம்யே அஹோ ஹீ இதி விஸ்மயே ।। ௩௬௧.

கிஞ்சித், ஈஷத், மனாகல்பே என்பவை சிறிது அல்லது கொஞ்சம் என்பதை; பிரேத்ய, அமுத்ர, பவாந்தரே என்பவை இறந்த பின்பு, மறுபிறவி, வேறு உலகில் என்பதைக் குறிக்கும்; யதா, ததா, சாம்யே என்பவை ஒரே மாதிரி அல்லது சமமாக; அஹோ, ஹீ என்பவை ஆச்சரியத்தை வெளிப்படுத்தும்.

மௌநே து தூஷ்ணீம் தூஷ்ணீகம் ஸத்யஃ ஸபதி தத்க்ஷணே । திஷ்ட்யா ஶமுபயோஷஞ்சேத்யாநந்தேऽதாந்தரேऽந்தரா ।। ௩௬௧.

மௌனே, தூஷ்ணீம், தூஷ்ணீகம் என்பவை அமைதியை; ஸத்ய, சபதி, தத்க்ஷணே என்பவை உடனே அல்லது அப்போதே; திஷ்ட்யா, ஷமுபயோஷம் என்பவை மகிழ்ச்சி அல்லது சந்தோஷத்தை; அதாந்தரே, அந்தரா என்பவை இடையில் அல்லது இடைவேளையில் என்பதைக் குறிக்கும்.

அந்தரேண ச மத்யே ஸ்யுஃ ப்ரஸஹ்ய து ஹடார்தகம் । யுக்தே த்வே ஸாம்ப்ரதம் ஸ்தாநேऽபீக்ஷ்‌ணம் ஶஶ்வதநாரதே ।। ௩௬௧.

அந்தரேண, மத்யே என்பவை நடுவில் அல்லது இடையில்; பிரசஹ்ய என்பது வலுக்கட்டாயமாக; ஹடார்த்தகம் என்பது பிடிவாதமாக; யுக்தே என்பது பொருத்தமாக; த்வே என்பது இரண்டு; சாம்ப்ரதம் என்பது இப்போது; ஸ்தானே என்பது இடத்தில்; அபீக்ஷ்ணம், சச்வத், அனாரதே என்பவை அடிக்கடி, எப்போதும், இடையறாது என்பதைக் குறிக்கும்.

அபாவே நஹ்யநோ நாபி மாஸ்ம மாலஞ்ச வாரணே । பக்ஷாந்தரே சேத்யதி ச தத்த்வே த்வऽத்தாऽஞ்சஸா த்வயம் ।। ௩௬௧.

அபாவே என்பது இல்லாதபோது; நஹ்யனோ, நாபி என்பவை ஒருபோதும் இல்லை; மா, மாலஞ்ச என்பவை தடைசெய்யும் போது; வாரணே என்பது தடுப்பது; பக்ஷாந்தரே என்பது வேறு சந்தர்ப்பத்தில்; சேத், யதி என்பவை 'என்றால்'; தத்த்வே என்பது உண்மையில்; த்வ, த்தா, அஞ்சஸா என்பவை நிச்சயமாக அல்லது உறுதியாக; த்வயம் என்பது இரண்டும்.

ப்ராகாஶ்யே ப்ராதுராவிஃ ஸ்யாதோமேவம் பரமம் மதே । ஸமந்ததஸ்து பரிதஃ ஸர்வதோ விஶ்வகித்யபி ।। ௩௬௧.

பிராகாஷ்யே என்பது வெளிச்சம் அல்லது தெளிவாக; பிராதுராவி என்பது வெளிப்படையாக; எவம் என்பது இப்படியாக; பரமம் மதே என்பது உயர்ந்த கருத்தில்; சமந்தத, பரித, சர்வத, விஷ்வக் என்பவை எல்லா பக்கமும் அல்லது எங்கும் என்பதைக் குறிக்கும்.

அகாமாநுமதௌ காமமஸூயோபகமேऽஸ்து ச । நநு ச ஸ்யாத்விரோதோக்தௌ க்கச்சித் காமப்ரவேதநே ।। ௩௬௧.

அகாம என்பது ஆசை இல்லாமல்; அனுமதௌ என்பது ஒப்புதலுடன்; காம என்பது ஆசை; அசூயா என்பது பொறாமை; உபகமே என்பது ஏற்கும் போது; நனு என்பது கேள்வி எழுப்பும் போது; ஸ்யாத் என்பது இருக்கலாம்; விரோதம் என்பது எதிர்ப்பு; உக்தௌ என்பது சொல்லும் போது; க்கசித் என்பது எங்காவது; காமப்ரவேதனே என்பது ஆசையை வெளிப்படுத்தும் போது.

நிஃஷமம் துஃஷமம் கர்ஹ்யே யதாஸ்வலந்து யதாயதம் । ம்ரு'ஷா மித்யா ச விததே யதார்தந்து யதாததம் ।। ௩௬௧.

நிஷ்சமம், துஷ்சமம் என்பவை தவறாக அல்லது ஒழுங்கல்லாமல்; கர்ஹ்யே என்பது பழிக்கத்தக்கது; யதாஸ்வலம், யதாயதம் என்பவை பொருத்தமாக; ம்ருஷா, மித்யா என்பவை பொய்; வித்ததே என்பது உண்மையல்லாதது; யதார்த்தம், யதாததம் என்பவை உண்மையாக அல்லது இருப்பது போல.

ஸ்யுரேவந்து புநர்வைவேத்யவதாரணவாசகாஃ । ப்ராகதீதார்தகம் நூநமவஶ்யம் நிஶ்சயே த்வயம் ।। ௩௬௧.

ஸ்யுரேவ, புனர்வை என்பவை வலியுறுத்தவும் உறுதி காட்டவும்; அவதாரணவாசகா என்பது உறுதி காட்டும் சொற்கள்; ப்ராக், அதீதம் என்பது முன்பு, கடந்தது; அர்த்தகம் என்பது பொருள்; நூனம் என்பது நிச்சயம்; அவசியம் என்பது கட்டாயம்; நிச்சயே என்பது உறுதி; த்வயம் என்பது இரண்டும்.

ஸம்வத்வர்ஷேऽவரே த்வர்வாகாமேவம் ஸ்வயமாத்மநா । அல்பே நீசைர்மஹத்யுச்சைஃ ப்ராயோபூம்ந்யऽத்ருதே ஶநைஃ ।। ௩௬௧.

சம்பத்வர்ஷே என்பது உரையாடல் ஆண்டில்; அவரே என்பது கீழ்; த்வர்வாகாமேவம் என்பது வரவிருப்பது; ஸ்வயம், ஆத்மனா என்பவை தானாகவே; அல்பே என்பது சிறிது; நீசை என்பது தாழ்வாக; மகதி, உச்சை என்பது பெரியதாக, உயரமாக; ப்ராயோ என்பது பெரும்பாலும்; பூம்னி என்பது பூமியில்; அத்ருதே என்பது ஆதரவில்லாமல்; சனை என்பது மெதுவாக.

ஸநா நித்யே வஹிர்வாஹ்யே ஸ்மாதீதேऽஸ்தமதர்ஶநே । அஸ்தி ஸச்சவே ருஷோக்தாவூமும் ப்ரஶ்நேऽநுநயே த்வயி ।। ௩௬௧.

ஹூம் தர்கே ஸ்யாதுஷா ராத்ரேகரவஸாநே நமோ நதௌ । புநரர்தேऽங்கநிந்தாயாம் துஷ்டு ஸுஷ்டு ப்ரஶம்ஸநே ।। ௩௬௧.

ஸாயம் ஸாயே ப்ரகே ப்ராதஃ ப்ரபாதே நிகஷாऽந்திகே । பருத்பரார்ய்யைஷமோऽப்தே பூர்வே பூர்வதரே யதி ।। ௩௬௧.

சாயம், சாயே என்பவை மாலை; பிரகே, ப்ராத, ப்ரபாதே என்பவை காலை அல்லது விடியல்; நிகஷா என்பது அருகில்; அந்திகே என்பது பக்கத்தில்; பருத், பரார்ய, ஐஷம என்பவை அப்பால் அல்லது மேலும்; அப்தே என்பது ஆண்டில்; பூர்வே, பூர்வதரே என்பவை முன்பு; யதி என்பது முயற்சியில்.

அத்யாத்ராஹ்ந்யऽத பூர்வலஹ்நீத்யதௌ பூர்வோத்தரா பராத் । ததாऽதராந்யாந்யதரேதராத்பூர்வ்வோதுராதயஃ ।। ௩௬௧.

இன்று, நாளை, மறுநாள்; நேற்று, காலை, பிறகு; முன்னதாகவும், பின்னதாகவும், மேலானதும், கீழானதும், அடுத்தடுத்து வருபவை; அதுபோல், முன்பும், பின்பும், தொலைவிலும், ஆரம்பத்திலும் உள்ளவை.

உபயத்யுஶ்சோபயேத்யுஃ பரே த்வஹ்நி பரேத்யவி । ஹ்யோ கதேऽநாகதேऽஹ்நி ஸ்வஃ பரஶ்வஃ ஶ்வஃ பரேऽஹநி ।। ௩௬௧.

இரண்டு நாட்களும், அந்த இரண்டு நாட்களுக்கு அடுத்த நாள்; பிறகு வரும் நாள், அடுத்த நாள்; நேற்று, கடந்த நாள், இன்னும் வராத நாள்; நாளை மறுதினம், நாளை, அதற்கு அடுத்த நாள்.

ததா ததாநீம் யுகபதேகதா ஸர்வதா ஸதா । பதர்ஹி ஸம்ப்ரதீதாநீமதுநா ஸாம்ப்ரதந்ததா ।। ௩௬௧.

அப்போது, அந்த நேரத்தில், ஒரே நேரத்தில், ஒருசேர, எப்போதும், என்றும்; அந்தக் கணத்தில், இப்போது, இச்சமயம், இப்போதே, அதுபோலவே.

அக்நிருவாச ஆகாஶே த்ரிதிவே நாகோ லோகஸ்து புவநே ஜநே । பத்யே யஶஸி ச ஶலோகஃ ஶரே கட்கே ச ஸாயகஃ ।। ௩௬௨.

அக்னி சொன்னார்: வானில் 'ஆகாசம்', மூன்றாவது சொர்க்கத்தில் 'திரிதிவம்', உலகம் 'நாகம்', மக்களிடையே 'லோகம்'; பாடலில் 'பத்யம்', புகழில் 'யசஸ்', செய்யுளில் 'ச்லோகம்'; அம்பில் 'சரம்', வாளில் 'கட்கம்', ஆயுதத்தில் 'சாயகம்'.

ஆநகஃ படஹோ பேரீ கலங்கோऽங்காபவாதயோஃ । மாருதே வேதஸி வ்ரத்நே பும்ஸி கஃ கம் ஶிரோऽம்புநோஃ ।। ௩௬௨.

'ஆனகம்' என்பது ஒரு மிருதங்கம், 'படஹம்' என்பது பெரிய மிருதங்கம், 'பேரி' என்பது பெரிய பறை; 'களங்கம்' என்பது குறை, 'அங்கம்' என்பது அடையாளம்; காற்றில் 'மாருதம்'; துளையிடுதல் 'வேதனம்'; கஸ்திரிக்கப்பட்ட மாடு 'வ்ரத்னம்'; மனிதனில் 'க', நீரில் 'கம்', தலைவில் 'சிரம்'.

ஸ்யாத் புலாகஸ்துச்சதாந்யே ஸம்க்ஷேபே பக்தஸிக்தகே । மஹேந்த்ரகுக்குலூலூகவ்யாலக்ராஹிஷு கௌஶிகஃ ।। ௩௬௨.

'புலாகம்' என்பது வெறுமையான தானியம்; 'துச்சம்' என்பது மதிப்பில்லாத தானியம்; சுருக்கமாக 'சங்க்ஷேபம்'; உணவில் 'பக்தம்'; மாவில் 'சிக்தகம்'; மகேந்திரன், குங்கிலியம், ஆந்தை, பாம்பு, பிடிப்பவன் ஆகியோரிடையே 'கௌசிகம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது.

ஶாலாவ்ரு'கௌ கபிஶ்வாநௌ மாநம் ஸ்யாந்மிதிஸாதநம் । ஸர்கஃ ஸ்வபாவநிர்மோக்ஷநிஶ்சயாத்யாயஸ்ரு'ஷ்டிஷு ।। ௩௬௨.

'சாலா' மற்றும் 'வ்ருக' இரண்டும் நரி; 'கபி' குரங்கு, 'சுவான' நாய்; 'மானம்' என்பது அளவு அல்லது அளவிடும் கருவி; 'சர்கம்' என்பது படைப்பு; 'சுவபாவம்' இயல்பு; 'நிர்மோக்ஷம்' விடுதலை; 'நிச்சயம்' உறுதி; 'அத்தியாயம்' அதிகாரம்; 'ஸ்ருஷ்டி' உருவாக்கம்.

யோகஃ ஸந்நஹநோபாயத்யாநஸங்கதியுக்திஷு । போகஃ ஸுகே ஸ்த்ர்யாதிப்ரு'தாவவ்ஜௌ ஶங்கநிஶாகரௌ ।। ௩௬௨.

'யோகம்' என்பது சேர்க்கை, கவசம், வழி, தியானம், தொடர்பு, முறைகள்; 'போகம்' என்பது அனுபவம், இன்பம், மனைவி முதலியவை; 'ப்ருத' என்பது ஊழியன்; 'அவ்ஜ' என்பது அன்னப்பறவை; 'சங்கம்' என்பது சங்கு; 'நிசாகரன்' என்பது சந்திரன்.

காகேபகண்டௌ கரடௌ துஶ்சர்மா ஶிபிவிஷ்டகஃ । ரிஷ்டம் க்ஷஏமாஶுபாபாவேஷ்வரிஷ்டே து ஶுபாऽஶுபே ।। ௩௬௨.

'காகம்' மற்றும் 'பகண்டம்' ஆகியவை காகம் மற்றும் விருச்சணங்கள்; 'கரடம்' என்பது குரங்கு; 'துஷ்சர்மன்' என்பது மோசமான தோல் உடையவன்; 'சிபிவிஷ்டகம்' என்பது குட்டநோய்; 'அரிஷ்டம்' என்பது தீமை; 'க்ஷேமம்' நன்மை; நல்லதும் கெட்டதும் இல்லாதபோது, 'அரிஷ்டம்' என்பது நல்லதும் கெட்டதுமான பொருள்.

வ்யுஷ்டிஃ பலே ஸம்ரு'த்தௌ ச த்ரு'ஷ்டிர்ஜ்ஞாநேऽக்ஷிண தர்ஶநே । நிஷ்டாநிஷ்பத்திநாஶாந்தாஃ காஷ்டோத்கர்ஷே ஸ்திதௌ திஶி ।। ௩௬௨.

'வ்யுஷ்டி' என்பது பழம் மற்றும் வளம்; 'த்ருஷ்டி' என்பது அறிவு, கண், பார்வை; 'நிஷ்டா' என்பது நிறைவு, அழிவு, அமைதி, மரம், உயர்வு, நிலை, திசை.