அக்நிபுராணம்

கர்வ்வோऽபிமாநோऽஹங்காரோ மாநஶ்சித்தஸமுந்நதிஃ । அநாதரஃ பரிபவஃ பரிபாவஸ்திரஸ்க்ரியா ।। ௩௬௦.

பெருமை, அகம்பாவம், தன்னம்பிக்கை, மரியாதை, மன உயர்வு, அவமதிப்பு, இகழ்ச்சி, அவமானம், புறக்கணிப்பு ஆகியவை.

வ்ரீடா லஜ்ஜா த்ரபா ஹ்ராஃ ஸ்யாதபித்யாநம் தநே ஸ்ப்ரு'ஹா । கௌதூஹலம் கௌதுகஞ்ச குதுகஞ்ச குதூஹலம் ।। ௩௬௦.

வெட்கம், லஜ்ஜை, சங்கடம், கூச்சம், பொறாமை, செல்வ ஆசை, ஆர்வம், ஆச்சரியம், வியப்பு ஆகியவை.

ஸ்த்ரீணம் விலாஸவிவ்வோகவிப்ரமா லலிதந்ததா । ஹேலா லீலேத்யமீ ஹாவாஃ க்ரியாஃ ஶ்ர்ரு'ங்காரபாவஜாஃ ।। ௩௬௦.

பெண்களில் விளையாட்டு, கவர்ச்சி, அழகு, மென்மை, சிரிப்பு, விளையாட்டுத்தனமான நடத்தை ஆகியவை காம உணர்விலிருந்து வரும் செயல்கள்.

த்ரவகேலிபரீஹாஸாஃ க்ரோஃட²ா லீலா ச கூர்த்தநம் । ஸ்யாதாச்சுரிதகம் ஹாஸஃ ஸோத்ப்ராஸஃ ஸமநாக்‌ஸ்மிதம் ।। ௩௬௦.

மென்மையான விளையாட்டு, நகைச்சுவை, விளையாட்டுத் தோற்றங்கள், கலாட்டா, அர்த்தமுள்ள நகைச்சுவை, சிறு புன்னகை ஆகியவை.

அதோபுவநபாதாலம் ச்சித்ரம் ஶ்வப்ரம் வபா ஶுஷிஃ । கர்த்தாவடௌ புவி ஶ்வப்ரே தமிஶந்திமிரம் தமஃ ।। ௩௬௦.

பாதாளம், கீழுலகம், விரிச்சி, பள்ளம், ஓட்டை, குழி, பள்ளத்தாக்கு, பூமியில் பள்ளம், இருள், இருண்ட நிலை ஆகியவை.

ஸர்பஃ ப்ரு'தாகுர்புஜகோ தந்தஶூகோம் விலேஶயஃ । விஷம் க்ஷ்வேடஶ்ச கரலம் நிரயோ துர்கதிஃ ஸ்த்ரியாம் ।। ௩௬௦.

பாம்பு, நாகம், விஷப்பாம்பு, விஷமுள்ளவன், அழிப்பவன், விஷம், இசைச்சத்தம், கொல்லும் நஞ்சு, நரகம், பெண்களுக்கு துரதிர்ஷ்டம்.

பயஃ கீலாலமம்ரு'தமுதகம் புவநம் வநம் । பங்கஸ்தரங்கு ஊர்ம்மிர்வ்வா கல்லோலோல்லோலகௌ ச தௌ ।। ௩௬௦.

பால், துப்பல், அமுதம், நீர், உலகம், காடு, அலை, பெருக்கம், அலைச்சல், இரண்டும் சேர்ந்து அலை மற்றும் பெருக்கம்.

ப்ரு'ஷந்திவிந்துப்ரு'ஷதாஃ கூலம் ரோதஶ்ச தீரகம் । தோயோத்திதம் தத் புலிநம் ஜம்பாலம் பங்ககர்தமௌ ।। ௩௬௦.

மழைத்துளி, நீர்த்துளி, தெறிப்பு, கரை, தடுப்பு, துறை, நீரில் எழும் மணல் தீவு, சேறு, சளி ஆகியவை.

ஜலோச்ச்வாஸாஃ பரீவாஹாஃ கூபகாஸ்து விதாரகாஃ । ஆதரஸ்தரபண்யம் ஸ்யாத்‌த்ரோணீ காஷ்டாம்புவாஹிநீ ।। ௩௬௦.

நீரோட்டம், பெருக்கம், கிணறு, பிளவு, நீர் தொட்டி, மரப்பெட்டி, நீர் ஓடை ஆகியவை.

கலுஷஶ்சாவிலோऽச்சஸ்து ப்ரஸந்நோऽத கபீரகம் । அகாதம் தாஸகைவர்த்தௌ ஶம்பூகா ஜலஶுக்தயஃ ।। ௩௬௦.

கழுக்கம், குழப்பம், தெளிவு, தூய்மை, ஆழம், அளவிட முடியாதது, படகோட்டியார், மீனவர், சங்கு, நீர் முத்து ஆகியவை.

ஸௌகந்திகந்து கஹ்லாரம் நீலமிந்தீவரம் கஜம் । ஸ்யாதுத்‌பலம் குவலயம் ஸிதே குமுதகைரவே ।। ௩௬௦.

சௌகந்திகம், நீலத்தாமரை, இந்தீவரம், கஜம், உற்பலம், குவலயம், வெள்ளை குமுதம், கைரவம் ஆகியவை.

ஶாலூகமேஷாம் கந்தஃ ஸ்யாத் பத்மம் தாமரஸங்கஜம் । நீலோத்பலம் குவலயம் ரக்தம் கோகநதம் ஸ்ம்ரு'தம் ।। ௩௬௦.

இவற்றில், வேர் சாலூகம்; தாமரை என்பது சிவந்த நீர்விழி; நீலத்தாமரை குவலயம்; சிவப்பு வகை கோகநதம் என அழைக்கப்படுகிறது.

கரஹாடஃ ஶிபா கந்தம் கிஞ்சல்கஃ கேஶரோऽஸ்த்ரியாம் । கநிஃ ஸ்த்ரியாமாகரஃ ஸ்யாத் பாதாஃ ப்ரத்யந்தபர்வ்வதாஃ ।। ௩௬௦.

கரஹாடம் என்பது பாக்கு, வேர் கந்தம், கிஞ்சல்கம் என்பது பூவின் தூள், பெண்களில் கனி என்பது தங்ககொழுந்து; பாதம் என்பது எல்லைக்கடந்து நிற்கும் மலைகள்.

உபத்யகாத்ரேராஸந்நா பூமிரூத்‌ர்த்வமதித்யகா । ஸ்வர்கபாதாலவர்காத்யா உக்தா நாநார்ககாந் ஶ்ர்ரு'ணு ।। ௩௬௦.

மலையின் அடிவாரத்தில் அருகிலும், மேலே உயர்ந்த நிலத்தையும் மேடாக அழைக்கிறார்கள். இப்போது சொர்க்கம், பாதாளம் மற்றும் பிற பிரிவுகளுக்கான பல்வேறு பெயர்களைக் கேள்.

அக்நிருவாச ஆஙீஷதர்தேऽபிவ்யாப்தௌ ஸீமார்தே தாதுயோகஜே । ஆ ப்ரக்ரு'ஹ்யஃ ஸ்ம்ரு'தௌ வாக்யேऽப்யாஸ்து ஸ்யாத் கோபபீஃட²யோஃ ।। ௩௬௧.

அக்னி சொன்னார்: 'ஆ' என்ற சொல் சிறிது, பரவல், எல்லை, அல்லது வேர்ச்சொல்லுடன் சேர்ந்து எல்லை வரை என்பதைக் குறிக்கப் பயன்படுகிறது. இது நினைவு, பேச்சு, கோபம், துன்பம் ஆகிய சூழ்நிலைகளிலும் உபயோகிக்கப்படுகிறது.

பாபகுத்‌ஸேஷதர்தே கு திக்‌ஜுகுப்ஸநநிந்தயோஃ । சாந்வாசயஸமாஹாரேதரேதரஸமுச்சயே ।। ௩௬௧.

'கு' என்பது தீமை, இகழ்ச்சி, குற்றம், வெறுப்பு, பழி ஆகியவற்றைக் காட்டும். 'ச' என்பது சேர்க்கை, தொகை, ஒன்றிணைவு ஆகியவற்றுக்கு பயன்படுத்தப்படுகிறது.

ஸ்வஸ்த்யாஶீஃ க்ஷஏமபுண்யாதௌ ப்ரகர்ஷே லங்கநேऽப்யதி । ஸ்வித்ப்ரஶ்நே ச விதர்கே ச து ஸ்யாத் பேதேऽவதாரணே ।। ௩௬௧.

'ஸ்வ' என்பது ஆசீர்வாதம், நன்மை, புண்ணியம், சிறப்பு, மீறல் ஆகியவற்றுக்குப் பயன்படும்; 'ஸ்வித்' என்பது கேள்வி, சந்தேகம், வேறுபாடு, குறிப்பாகவும் உபயோகிக்கப்படுகிறது.

ஸக்ரு'த்ஸஹைகவாரே ஸ்யாதாராத்‌தூரஸமீபயோஃ । ப்ரதீச்யாம் சரமே பஶ்சாதுதாப்யர்தவிகல்பயோஃ ।। ௩௬௧.

'சக்ருத்' என்பது ஒருமுறை, 'சஹ' என்பது சேர்ந்து, 'ஏகவாரம்' என்பது ஒரே தடவை என்பதைக் குறிக்கும்; 'ஆராட்' மற்றும் 'தூரம்' என்பது தூரத்தை, 'சமீபம்' என்பது அருகை; 'பிரதீச்சியம்' என்பது மேற்கு, 'சரமே' என்பது கடைசி, 'பச்சாத்' என்பது பின்பு, 'உதாபி' என்பது மாற்று அர்த்தத்திற்கு பயன்படுத்தப்படுகிறது.

புநஃஸதார்தயோஃ ஶஶ்வத் ஸாக்ஷாத் ப்ரத்யக்ஷதுல்யயோஃ । கேதாநுகம்பாஸந்தோஷவிஸ்மயாமந்த்ரணே வத ।। ௩௬௧.

'புன' என்பது மீண்டும், 'சதா' என்பது எப்போதும், 'சச்வத்' என்பது நிலைத்திருக்கும், 'சாக்ஷாத்' என்பது நேரடியாக, 'பிரத்யக்ஷம்' என்பது தெளிவாகத் தெரியும் என்பதை; 'கேத' என்பது சோர்வு, 'அனுகம்பை' என்பது இரக்கம், 'சந்தோஷம்' என்பது திருப்தி, 'விஸ்மை' என்பது ஆச்சரியம், 'அமந்திரணம்' என்பது ஆலோசனை என்பதைக் குறிக்கும்.

ஹந்த ஹர்ஷேऽநுகம்பாயாம் வாக்யாரம்பவிஷாதயோஃ । ப்ரதி ப்ரதிநிதௌ வீப்ஸாலக்ஷணாதௌ ப்ரயோகதஃ ।। ௩௬௧.

'ஹந்த' என்பது மகிழ்ச்சி, 'ஹர்ஷ' என்பது ஆனந்தம், 'அனுகம்பை' என்பது இரக்கம், உரையாடல் தொடக்கம் அல்லது துயரத்தில் உபயோகிக்கப்படுகிறது; 'ப்ரதி' என்பது எதிர்ப்பு, மாற்று, மீண்டும் விரும்புதல், தன்மை காட்டும் இடங்களில் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

இதி ஹேதௌ ப்ரகரணே ப்ரகாஶாதிஸமாப்திஷு । ப்ராச்யாம் புரஸ்தாத் ப்ரதமே புரார்தேऽக்ரத இத்யபி ।। ௩௬௧.

'இதி' என்பது காரணம், சூழ்நிலை, முடிவைச் சொல்வதற்கு; 'பிராச்யாம்' என்பது கிழக்கு, 'புரஸ்தாத்' என்பது முன்னால், 'பிரதமே' என்பது முதல், 'புரார்த்தே' என்பது கடந்ததை, 'அக்ரத' என்பது முன்னால் என்பதைக் குறிக்கும்.

யாவத்தாவச்ச ஸாகல்யேऽவதௌ மாநேऽவதாரணே । மங்கலாநந்தராரம்பப்ரஶ்நகார்த்ஸ்நேஷ்வऽதோத ச ।। ௩௬௧.

'யாவத்', 'தாவத்' என்பவை முழுமை, எல்லை, அளவு, தீர்மானம் ஆகியவற்றுக்குப் பயன்படும்; 'மங்களம்' என்பது நல்லது, 'அனந்தரம்' என்பது அடுத்தது, 'ஆரம்பம்' என்பது தொடக்கம், 'பிரச்ன' என்பது கேள்வி, 'கிருத்ஸ்ன' என்பது முழுமை, 'அத', 'ஒத' என்பவை மாற்றத்திற்கு பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

வ்ரு'தா நிரர்தகாவித்யோர்நாநாऽநேகோபயார்தயோஃ । நு ப்ரு'ச்சாயாம் விகல்பே ச பஶ்சாத்ஸாத்ரு'ஶ்யயோரநு ।। ௩௬௧.

'வ்ரிதா' என்பது வீணாக, 'நிரர்த்தக' என்பது அர்த்தமில்லாதது, 'அவிதி' என்பது விதி இல்லாதது, 'நானா' என்பது பலவகை, 'அநேக' என்பது பல, 'உபயார்த்த' என்பது இரு அர்த்தம்; 'நு' என்பது கேள்வி, மாற்று, ஒத்ததைத் தொடர்ந்து பயன்படுத்தப்படுகிறது.

ப்ரஶ்நாவதாரணாநுஜ்ஞாऽநுநயாமந்த்ரணே நநு । கர்ஹாஸமுச்சயப்ரஶ்நஶங்காஸம்பாவநாஸ்வऽபி ।। ௩௬௧.

'பிரச்ன' என்பது கேள்வி, 'அவதாரண' என்பது உறுதி, 'அனுஜ்ஞா' என்பது அனுமதி, 'அனுநய' என்பது சமாதானம், 'அமந்திரணம்' என்பது ஆலோசனை, 'நனு' என்பது பழி, சேர்க்கை, கேள்வி, சந்தேகம், ஊகம் ஆகியவற்றில் உபயோகிக்கப்படுகிறது.

உபமாயாம் விகல்பே வா ஸாமி த்வர்த்தே ஜுகுப்ஸிதே । அமா ஸஹ ஸமீபே ச கம் வாரிணி ச மூத்‌ர்தநி ।। ௩௬௧.

'உபமா' என்பது ஒப்புமை, 'விகல்ப' என்பது மாற்று, 'ஸாமித்வ' என்பது ஒற்றுமை, 'அர்த்த' என்பது பாதி, 'ஜுகுப்ஸித' என்பது தவிர்க்க வேண்டியது; 'அமா' என்பது சேர்ந்து, 'சஹ' என்பது அருகில், 'சமீபம்' என்பது பக்கத்தில், 'கம்' என்பது நீர், 'மூர்தனி' என்பது தலை.

இவேத்தமர்தயோரேவம் நூநம் தர்க்கேऽர்தநிஶ்சயே । தூஷ்ணீமர்தே ஸுகே ஜோஷம் கிம்ப்ரு'ச்சாயாம் ஜுகுப்ஸநே ।। ௩௬௧.

'இவ', 'எத்தம்', 'எவம்' என்பவை ஒப்புமை மற்றும் இப்படிச் சொல்வதற்கு; 'நூனம்' என்பது உறுதி; 'தூஷ்ணீம்' என்பது அமைதி, 'சுகம்' என்பது மகிழ்ச்சி, 'ஜோஷம்' என்பது திருப்தி, 'கிம்' என்பது கேள்வி, 'ஜுகுப்ஸா' என்பது வெறுப்பு.

நாம ப்ராகாஶ்யஸம்பாவ்யக்ரோதோபகமகுத்ஸநே । அலம் பூஷணபர்ய்யாப்திஶக்திவாரணவாசகம் ।। ௩௬௧.

'நாம' என்பது தெளிவு, சாத்தியக்கூறு, கோபம், அணுகல், இகழ்ச்சி ஆகியவற்றுக்குப் பயன்படும்; 'அலம்' என்பது போதுமானது, அலங்காரம், நிறைவு, சக்தி, தடுப்பு என்பதைக் குறிக்கும்.

ஹும் விதர்க்கே பரிப்ரஶ்நே ஸமயாऽந்திகமத்யயோஃ । புநரப்ரதமே பேதே நிநிஶ்சயநிஷேதயோஃ ।। ௩௬௧.

'ஹும்' என்பது சிந்தனை, மீண்டும் கேட்கும் போது, உடன்பாடு நடுவிலும் முடிவிலும் உபயோகிக்கப்படுகிறது; 'புனர்' என்பது மீண்டும், 'அப்ரதமே' என்பது முதல் அல்லாதது, 'பேத' என்பது வேறுபாடு, 'நிச்சயம்' என்பது உறுதி, 'நிஷேத' என்பது மறுப்பு.

ஸ்யாத்ப்ரபந்தே சிராதீதே நிகடாகாமிகே புரா । உரர்துரீ சீரரீ ச விஸ்தாரேऽங்கீக்ரு'தே த்ரயம் ।। ௩௬௧.

'ஸ்யாத்' என்பது தொடர்பு, 'பிரபந்த' என்பது தொடர்ச்சி, 'சிராதீத' என்பது நீண்ட காலத்துக்குப் பிறகு, 'நிகட' என்பது அருகில், 'ஆகாமிக' என்பது வரவிருப்பது, 'புரா' என்பது பழையது; 'உர்', 'அர்து', 'சீர' என்பவை விரிவை குறிக்கும், இவை மூன்றும் ஏற்கப்படுகின்றன.