அக்நிபுராணம்

ததம் வீணாதிகம் வாத்யமாநத்தம் முரஜாதிகம் । வம்ஶ்யாதிகந்து ஶுஷிரம் காம்ஸ்யதாலாதிகம் கநம் ।। ௩௬௦.

வீணை போன்ற ஸ்திரம் கொண்ட இசைக்கருவிகள் 'தத'. மிருதங்கம் போன்ற தோல் போர்த்திய கருவிகள் 'அநத்த'. புல்லாங்குழல் போன்ற காற்று இசைக்கருவிகள் 'சுஷிரம்'. தாளம் போன்ற உலோக இசைக்கருவிகள் 'கணம்'.

சதுர்வ்விதமிதம் வாத்யம் வாதித்ராதாத்யநாமகம் । ம்ரு'தங்கா முரஜா பேதாஸ்த்வங்க்யாலிங்க்யோऽர்த்தகாஸ்த்ரயஃ ।। ௩௬௦.

இந்த நான்கு வகை இசைக்கருவிகள் 'வாத்யம்' அல்லது 'வாதித்ரம்' எனப்படும். மிருதங்கம், முரசு ஆகியவை வேறுபாடுகள். கை, தோளில், அரை கை கொண்டு வாசிக்கப்படும் வகைகள் மூன்று.

ஸ்யாத்யஶஃபடஹோ டக்கா பேர்ய்யாமாநகதுந்துபிஃ । ஆநகஃ பேதா சர்சரீடிண்டிமாதயஃ ।। ௩௬௦.

'யசஸ்படகம்', 'தக்க', 'பெரிய', 'அமானகம்', 'துந்துபி' ஆகியவை மிருதங்க வகைகள். 'ஆனகம்', 'ஜர்ஜரி', 'டிண்டிமம்' போன்ற வேறு வகைகளும் உள்ளன.

மர்த்தலஃ பணவஸ்துல்யௌ க்ரியாமாநந்து தாலகஃ । லயஃ ஸாம்யம் தாண்டவந்து நாட்யம் லாஸ்யஞ்ச நர்த்தநம் ।। ௩௬௦.

'மர்த்தலம்', 'பணவம்' இரண்டும் ஒத்தவை. கை கொண்டு வாசிக்கப்படும் கருவி 'தாளகம்'. 'லயம்' என்பது இசையின் ஒத்திசைவு, 'சாம்யம்' சமநிலை, 'தாண்டவம்' ஆட்டம், 'நாட்யம்', 'லாஸ்யம்', 'நர்த்தனம்' ஆகியவை நடன வகைகள்.

தௌர்ய்யத்ரிகம் ந்ரு'த்யகீதவாத்யம் நாட்யமிதம் த்ரயம் । ராஜா பட்டாரகோ தேவஃ ஸாபிஷேகா ச தேவ்யபி ।। ௩௬௦.

'தௌர்யத்திரிகம்' என்பது நடனம், பாடல், வாசிப்பு ஆகிய மூன்றும் சேர்ந்து நிகழ்வது. இதையே 'நாட்யம்' என்கிறார்கள். அரசர், பெருமாள், தேவன், அபிஷேகம் பெற்ற தேவியும் இதில் அடங்குவர்.

ஶ்ர்ரு'ங்கரவீரகருணாத்புதஹாஸ்யபயாநகாஃ । வீபத்ஸரௌத்ரே ச ரஸாஃ ஶ்ர்ரு'ங்காரஃ ஶுசிருஜ்ஜ்வலஃ ।। ௩௬௦.

காமம், வீரம், கருணை, அதிசயம், நகைச்சுவை, பயங்கரம், அருவருப்பு, கோபம் ஆகியவை ரசங்கள். இதில் காமம் தூயதும் பிரகாசமானதும் ஆகும்.

உத்ஸாஹவர்த்தநோ வீரஃ காருண்யம் கருணா க்ரு'ணா । க்ரு'பா தயா சாநுகம்பாऽப்யநுக்ரோஶோऽப்யதோ ஹஸஃ ।। ௩௬௦.

வீரம் என்பது மனதில் உற்சாகத்தை அதிகரிப்பதாகும்; கருணை என்பது இரக்கம், தயை, பச்சாத்தாபம், அனுதாபம், மனமுள்ளமை, நகை ஆகியவற்றைக் குறிக்கும்.

ஹாஸோ ஹாஸ்யஞ்ச பீபத்ஸம் விக்ரு'தம் த்ரிஷ்விதம் த்வயம் । விஸ்மயோऽத்புதமாஶ்சர்ய்யம் சித்ரமப்யத பைரவம் ।। ௩௬௦.

நகை மற்றும் நகைச்சுவை ஒன்றே; அருவருப்பு என்பது விகாரமானது, இரண்டும் மூன்று வகை; அதிசயம் என்பது ஆச்சரியம், விசித்திரம், அதீதம், அதேபோல் பயங்கரமும் ஆகும்.

தாருணம் பீஷணம் பீஷ்மம் கோரம் பீமம் பயாநகம் । பயங்கரம் ப்ரதிபயம் ரௌத்ரஸ்துக்ரமமீ த்ரிஷு ।। ௩௬௦.

கொடுமை, பயமுறுத்தும், பயங்கரமானது, கொடூரம், அச்சமூட்டும், பதற்றமூட்டும், பயத்தை உண்டாக்கும், கொந்தளிப்பானது ஆகியவை கோப ரசத்தின் வடிவங்கள்.

சதுர்த்தஶ தரத்ராஸௌ பீதிர்பீஃ ஸாத்வஸம்பயம் । விகாரோ மாநஸோ பாவோऽநுபாவோ பாவபோதநஃ ।। ௩௬௦.

பயத்திற்கு பதற்றம், அச்சம், அஞ்சல், கலக்கம், மனக்குழப்பம், உள்ளுணர்வு, வெளிப்பாடு, உணர்வு அறிவது என நாற்பது வகைகள் உள்ளன.

கர்வ்வோऽபிமாநோऽஹங்காரோ மாநஶ்சித்தஸமுந்நதிஃ । அநாதரஃ பரிபவஃ பரிபாவஸ்திரஸ்க்ரியா ।। ௩௬௦.

பெருமை, அகம்பாவம், தன்னம்பிக்கை, மரியாதை, மன உயர்வு, அவமதிப்பு, இகழ்ச்சி, அவமானம், புறக்கணிப்பு ஆகியவை.

வ்ரீடா லஜ்ஜா த்ரபா ஹ்ராஃ ஸ்யாதபித்யாநம் தநே ஸ்ப்ரு'ஹா । கௌதூஹலம் கௌதுகஞ்ச குதுகஞ்ச குதூஹலம் ।। ௩௬௦.

வெட்கம், லஜ்ஜை, சங்கடம், கூச்சம், பொறாமை, செல்வ ஆசை, ஆர்வம், ஆச்சரியம், வியப்பு ஆகியவை.

ஸ்த்ரீணம் விலாஸவிவ்வோகவிப்ரமா லலிதந்ததா । ஹேலா லீலேத்யமீ ஹாவாஃ க்ரியாஃ ஶ்ர்ரு'ங்காரபாவஜாஃ ।। ௩௬௦.

பெண்களில் விளையாட்டு, கவர்ச்சி, அழகு, மென்மை, சிரிப்பு, விளையாட்டுத்தனமான நடத்தை ஆகியவை காம உணர்விலிருந்து வரும் செயல்கள்.

த்ரவகேலிபரீஹாஸாஃ க்ரோஃட²ா லீலா ச கூர்த்தநம் । ஸ்யாதாச்சுரிதகம் ஹாஸஃ ஸோத்ப்ராஸஃ ஸமநாக்‌ஸ்மிதம் ।। ௩௬௦.

மென்மையான விளையாட்டு, நகைச்சுவை, விளையாட்டுத் தோற்றங்கள், கலாட்டா, அர்த்தமுள்ள நகைச்சுவை, சிறு புன்னகை ஆகியவை.

அதோபுவநபாதாலம் ச்சித்ரம் ஶ்வப்ரம் வபா ஶுஷிஃ । கர்த்தாவடௌ புவி ஶ்வப்ரே தமிஶந்திமிரம் தமஃ ।। ௩௬௦.

பாதாளம், கீழுலகம், விரிச்சி, பள்ளம், ஓட்டை, குழி, பள்ளத்தாக்கு, பூமியில் பள்ளம், இருள், இருண்ட நிலை ஆகியவை.

ஸர்பஃ ப்ரு'தாகுர்புஜகோ தந்தஶூகோம் விலேஶயஃ । விஷம் க்ஷ்வேடஶ்ச கரலம் நிரயோ துர்கதிஃ ஸ்த்ரியாம் ।। ௩௬௦.

பாம்பு, நாகம், விஷப்பாம்பு, விஷமுள்ளவன், அழிப்பவன், விஷம், இசைச்சத்தம், கொல்லும் நஞ்சு, நரகம், பெண்களுக்கு துரதிர்ஷ்டம்.

பயஃ கீலாலமம்ரு'தமுதகம் புவநம் வநம் । பங்கஸ்தரங்கு ஊர்ம்மிர்வ்வா கல்லோலோல்லோலகௌ ச தௌ ।। ௩௬௦.

பால், துப்பல், அமுதம், நீர், உலகம், காடு, அலை, பெருக்கம், அலைச்சல், இரண்டும் சேர்ந்து அலை மற்றும் பெருக்கம்.

ப்ரு'ஷந்திவிந்துப்ரு'ஷதாஃ கூலம் ரோதஶ்ச தீரகம் । தோயோத்திதம் தத் புலிநம் ஜம்பாலம் பங்ககர்தமௌ ।। ௩௬௦.

மழைத்துளி, நீர்த்துளி, தெறிப்பு, கரை, தடுப்பு, துறை, நீரில் எழும் மணல் தீவு, சேறு, சளி ஆகியவை.

ஜலோச்ச்வாஸாஃ பரீவாஹாஃ கூபகாஸ்து விதாரகாஃ । ஆதரஸ்தரபண்யம் ஸ்யாத்‌த்ரோணீ காஷ்டாம்புவாஹிநீ ।। ௩௬௦.

நீரோட்டம், பெருக்கம், கிணறு, பிளவு, நீர் தொட்டி, மரப்பெட்டி, நீர் ஓடை ஆகியவை.

கலுஷஶ்சாவிலோऽச்சஸ்து ப்ரஸந்நோऽத கபீரகம் । அகாதம் தாஸகைவர்த்தௌ ஶம்பூகா ஜலஶுக்தயஃ ।। ௩௬௦.

கழுக்கம், குழப்பம், தெளிவு, தூய்மை, ஆழம், அளவிட முடியாதது, படகோட்டியார், மீனவர், சங்கு, நீர் முத்து ஆகியவை.

ஸௌகந்திகந்து கஹ்லாரம் நீலமிந்தீவரம் கஜம் । ஸ்யாதுத்‌பலம் குவலயம் ஸிதே குமுதகைரவே ।। ௩௬௦.

சௌகந்திகம், நீலத்தாமரை, இந்தீவரம், கஜம், உற்பலம், குவலயம், வெள்ளை குமுதம், கைரவம் ஆகியவை.

ஶாலூகமேஷாம் கந்தஃ ஸ்யாத் பத்மம் தாமரஸங்கஜம் । நீலோத்பலம் குவலயம் ரக்தம் கோகநதம் ஸ்ம்ரு'தம் ।। ௩௬௦.

இவற்றில், வேர் சாலூகம்; தாமரை என்பது சிவந்த நீர்விழி; நீலத்தாமரை குவலயம்; சிவப்பு வகை கோகநதம் என அழைக்கப்படுகிறது.

கரஹாடஃ ஶிபா கந்தம் கிஞ்சல்கஃ கேஶரோऽஸ்த்ரியாம் । கநிஃ ஸ்த்ரியாமாகரஃ ஸ்யாத் பாதாஃ ப்ரத்யந்தபர்வ்வதாஃ ।। ௩௬௦.

கரஹாடம் என்பது பாக்கு, வேர் கந்தம், கிஞ்சல்கம் என்பது பூவின் தூள், பெண்களில் கனி என்பது தங்ககொழுந்து; பாதம் என்பது எல்லைக்கடந்து நிற்கும் மலைகள்.

உபத்யகாத்ரேராஸந்நா பூமிரூத்‌ர்த்வமதித்யகா । ஸ்வர்கபாதாலவர்காத்யா உக்தா நாநார்ககாந் ஶ்ர்ரு'ணு ।। ௩௬௦.

மலையின் அடிவாரத்தில் அருகிலும், மேலே உயர்ந்த நிலத்தையும் மேடாக அழைக்கிறார்கள். இப்போது சொர்க்கம், பாதாளம் மற்றும் பிற பிரிவுகளுக்கான பல்வேறு பெயர்களைக் கேள்.

அக்நிருவாச ஆஙீஷதர்தேऽபிவ்யாப்தௌ ஸீமார்தே தாதுயோகஜே । ஆ ப்ரக்ரு'ஹ்யஃ ஸ்ம்ரு'தௌ வாக்யேऽப்யாஸ்து ஸ்யாத் கோபபீஃட²யோஃ ।। ௩௬௧.

அக்னி சொன்னார்: 'ஆ' என்ற சொல் சிறிது, பரவல், எல்லை, அல்லது வேர்ச்சொல்லுடன் சேர்ந்து எல்லை வரை என்பதைக் குறிக்கப் பயன்படுகிறது. இது நினைவு, பேச்சு, கோபம், துன்பம் ஆகிய சூழ்நிலைகளிலும் உபயோகிக்கப்படுகிறது.

பாபகுத்‌ஸேஷதர்தே கு திக்‌ஜுகுப்ஸநநிந்தயோஃ । சாந்வாசயஸமாஹாரேதரேதரஸமுச்சயே ।। ௩௬௧.

'கு' என்பது தீமை, இகழ்ச்சி, குற்றம், வெறுப்பு, பழி ஆகியவற்றைக் காட்டும். 'ச' என்பது சேர்க்கை, தொகை, ஒன்றிணைவு ஆகியவற்றுக்கு பயன்படுத்தப்படுகிறது.

ஸ்வஸ்த்யாஶீஃ க்ஷஏமபுண்யாதௌ ப்ரகர்ஷே லங்கநேऽப்யதி । ஸ்வித்ப்ரஶ்நே ச விதர்கே ச து ஸ்யாத் பேதேऽவதாரணே ।। ௩௬௧.

'ஸ்வ' என்பது ஆசீர்வாதம், நன்மை, புண்ணியம், சிறப்பு, மீறல் ஆகியவற்றுக்குப் பயன்படும்; 'ஸ்வித்' என்பது கேள்வி, சந்தேகம், வேறுபாடு, குறிப்பாகவும் உபயோகிக்கப்படுகிறது.

ஸக்ரு'த்ஸஹைகவாரே ஸ்யாதாராத்‌தூரஸமீபயோஃ । ப்ரதீச்யாம் சரமே பஶ்சாதுதாப்யர்தவிகல்பயோஃ ।। ௩௬௧.

'சக்ருத்' என்பது ஒருமுறை, 'சஹ' என்பது சேர்ந்து, 'ஏகவாரம்' என்பது ஒரே தடவை என்பதைக் குறிக்கும்; 'ஆராட்' மற்றும் 'தூரம்' என்பது தூரத்தை, 'சமீபம்' என்பது அருகை; 'பிரதீச்சியம்' என்பது மேற்கு, 'சரமே' என்பது கடைசி, 'பச்சாத்' என்பது பின்பு, 'உதாபி' என்பது மாற்று அர்த்தத்திற்கு பயன்படுத்தப்படுகிறது.

புநஃஸதார்தயோஃ ஶஶ்வத் ஸாக்ஷாத் ப்ரத்யக்ஷதுல்யயோஃ । கேதாநுகம்பாஸந்தோஷவிஸ்மயாமந்த்ரணே வத ।। ௩௬௧.

'புன' என்பது மீண்டும், 'சதா' என்பது எப்போதும், 'சச்வத்' என்பது நிலைத்திருக்கும், 'சாக்ஷாத்' என்பது நேரடியாக, 'பிரத்யக்ஷம்' என்பது தெளிவாகத் தெரியும் என்பதை; 'கேத' என்பது சோர்வு, 'அனுகம்பை' என்பது இரக்கம், 'சந்தோஷம்' என்பது திருப்தி, 'விஸ்மை' என்பது ஆச்சரியம், 'அமந்திரணம்' என்பது ஆலோசனை என்பதைக் குறிக்கும்.