அக்நிபுராணம்

ப்ரக்ரு'ஹ்யோ க்ரு'ஹ்யதே நைவ க்ஷதம் விகதஸந்திநா । கஷ்டபாடாத்விஸந்தித்வம் துர்வ்வசாதௌ ந துர்பகம் ।। ௩௪௭.

எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியது, தொடர்பு துண்டிக்கப்பட்டால் எடுக்கப்படாது; கடினமாக வாசிப்பது தொடர்பு குறைவை உண்டாக்கும்; ஆனால் கடினமான இடங்களில் அது பெரிய குறையாகாது.

அநுப்ராஸே பதாவ்ரு'த்திர்வ்யஸ்தஸம்பந்ததா ஶுபா । நார்தஸம்க்ரஹணே தோஷோ வ்யுத்க்ரமாத்யைர்ந்ந லிப்யதே ।। ௩௪௭.

ஒத்திசைவு வரிகளில், சொல்லை மீண்டும் சொல்வதும் தொடர்பில்லாமையும் நல்லவை எனக் கருதப்படுகின்றன; பொருள் தெளிவாக இல்லாமை குறையாகாது; வரிசை மாற்றம் போன்றவை குறையாகாது.

விபக்திஸம்ஜ்ஞாலிங்காநாம் யத்ரோத்வேகோ ந தீமதாம் । ஸம்க்யாயாஸ்தத்ர பிந்நத்வமுப்மாநோபமேயயோஃ ।। ௩௪௭.

வினா, பாலினம், எண்ணிக்கை ஆகியவற்றின் பயன்பாட்டால் அறிஞர்கள் கலக்கம் அடையவில்லை என்றால், ஒப்பிடும் பொருளும் ஒப்பிடப்படுவதும் வேறுபடுவது குறையாகாது.

அநேகஸ்ய ததைகேந பஹூநாம் பஹுபிஃ ஶுபா । கவீநாம் ஸமுதாசாரஃ ஸமயோ நாம கீயதே ।। ௩௪௭.

கவிஞர்கள் பின்பற்றும் பழக்கம் என்றால், சில சமயம் ஒருவருக்குப் பலர், சில சமயம் பலருக்குப் ஒருவர், சில சமயம் பலருக்குப் பலர் என்று பல வகைகளில் நல்லது எனக் கருதப்படுகிறது.

ஸாமாந்யஶ்ச விஶிஷ்டஶ்ச தர்ம்மவத்பவதி த்விதா । ஸித்தஸைத்தாந்திகாநாஞ்ச கவீநாஞ்சாவிவாததஃ ।। ௩௪௭.

இந்த பழக்கம் பொதுவாகவும், தனிப்பட்டதாகவும் இரு வகை உள்ளது; இது தர்மத்தைப் பின்பற்றுவோருக்கும், நிலைபெற்ற சாஸ்திரவாதிகளுக்கும், கவிஞர்களுக்கும் ஏதேனும் வேறுபாடின்றி பொருந்துகிறது.

யஃ ப்ரஸித்யதி ஸாமாந்ய இத்யஸௌ ஸமயோ மதஃ । ஸர்வ்வே ஸித்தாந்திகா யேந ஸஞ்சரந்தி நிரத்யயம் ।। ௩௪௭.

அனைவராலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் பழக்கமே பொதுப் பழக்கம் என அழைக்கப்படுகிறது; அதன்படி எல்லா நிலைபெற்ற சாஸ்திரவாதிகளும் தவறில்லாமல் நடக்கிறார்கள்.

கியந்த ஏவ வா யேந ஸாமாந்யஸ்தேந ஸ த்விதா । சேதஸித்தாந்ததோऽந்யஃ ஸ்யாத் கேஷாஞ்சித்‌ ப்ராந்திதோ யதா ।। ௩௪௭.

சிலரால் மட்டுமே ஏற்கப்படும் பழக்கம் தனிப்பட்டது; அது நிலைபெற்ற சித்தாந்தத்திலிருந்து வேறுபடும், சிலருக்கோ அது தவறான எண்ணத்தில் இருந்து உருவாகிறது.

தர்கஜ்ஞாநாம் முநேஃ கஸ்ய கஸ்யசித் க்ஷணபங்கிகா । பூதசைதந்யதா கஸ்ய ஜ்ஞாநஸ்ய ஸுப்ரகாஶதா ।। ௩௪௭.

தர்க்கத்தில் தேர்ந்த முனிவர்களில் சிலர் க்ஷணபங்கம் என்ற கருத்தை ஏற்கின்றனர்; மற்றவர்களுக்கு உயிர் தத்துவங்களில் உள்ளது, இன்னொருவருக்கு அறிவே தானாக ஒளிர்வதாகும்.

ப்ரஜ்ஞாதஸ்தூலதாஶபப்தாநேகாந்தத்வம் ததார்ஹதஃ । ஶைவவைஷ்ணவஶாக்தேயஸௌரஸித்தாந்திநாம் மதிஃ ।। ௩௪௭.

அர்ஹதர்கள், உடல் போன்றவற்றுக்கு பல பெயர்கள் இருக்கலாம் என்று கருதுகிறார்கள்; சைவர், வைஷ்ணவர்கள், சக்தர்கள், சௌரர்கள் தத்தமதான நிலைபெற்ற கருத்துகளை வைத்திருக்கின்றனர்.

ஜகதஃ காரணம் ப்ரஹ்ம ஸாங்‌க்யாநாம் ஸப்ரதாநகம் । அஸ்மிந் ஸரஸ்வதீலோகே ஸஞ்சரந்தஃ பரஸ்பரம் ।। ௩௪௭.

சாங்கியர்களுக்கு உலகிற்குக் காரணம் பிரம்மமும் பிரதானமும் சேர்ந்து தான்; இந்த கல்வி உலகில் அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் வேறுபட்ட கருத்துடன் நடமாடுகிறார்கள்.

பத்நந்தி வ்யதிபஶ்யந்தோ யத்விஶிஷ்டஃ ஸ உச்யதே । பரிக்ரஹாதப்யஸதாம் ஸதாமேவாபரிக்ரஹாத் ।। ௩௪௭.

அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் எதிர்த்து தங்களது நிலையை நிலைநிறுத்துகிறார்கள்; இவ்வாறு வேறுபட்டது என்று சொல்லப்படுகிறது, அது உண்மையோ பொய்யோ ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டாலும், உண்மையவர்கள் ஏற்காவிட்டாலும் அது அப்படியே அழைக்கப்படுகிறது.

பித்யமாநஸ்ய தஸ்யாயம் த்வைவித்யமுபகீயதே । ப்ரத்யஜ்ஞாதிப்ரமாணைர்யத்பாதிதம் ததஸத்விதுஃ ।। ௩௪௭.

இப்படிப் பழக்கம் இரண்டாகப் பிரிந்தால், இந்த இருவகை தன்மை கூறப்படுகிறது; நேரடி அனுபவம் போன்ற முதன்மை அறிவால் மறுக்கப்படும் எதுவும் பொய்யாகவே கருதப்படுகிறது.

கவிபிஸ்தத் ப்ரதிக்ராஹ்யம் ஜ்ஞாநஸ்ய த்யோதமாநதா । யதேவார்தக்ரியாகாரி ததேவ பரமார்தஸத் ।। ௩௪௭.

கவிஞர்கள் அறிவின் தானாக ஒளிர்வதை ஏற்க வேண்டும்; பயனளிக்கும் எதுவும் தான் உண்மையானது.

அஜ்ஞாநாஜ்ஜ்ஞாநதஸ்த்வேகம் ப்ரஹ்மைவ பரமார்தஸத் । விஷ்ணுஃ ஸ்வர்காதிஹேதுஃ ஸ ஶப்தாலங்காரரூபவாந் ।। ௩௪௭.

அறிவினாலும் அறியாமையாலும், ஒரே பிரம்மமே உண்மையானது; விஷ்ணு சொர்க்கம் முதலியவற்றிற்குக் காரணம், அவர் சொற்களின் அழகும் உடையவர்.

அபரா ச பரா வித்யா தாம் ஜ்ஞாத்வா முச்யதே பவாத் ।। ௩௪௭.

கீழ்மட்ட அறிவும் உயர்ந்த அறிவும் இருக்கின்றன; அதை அறிந்தால் பிறப்பு இறப்பிலிருந்து விடுபடலாம்.

அக்நிருவாச ஏகாக்ஷராபிதாநஞ்ச மாத்ரு'காந்தம் வதாமி தே । அ விஷ்ணுஃ ப்ரதிஷேதஃ ஸ்யாதா பிதாமஹவாக்யயோஃ ।। ௩௪௮.

அக்னி சொன்னார்: ஒவ்வொரு எழுத்தின் அர்த்தத்தையும், மெய்யெழுத்து முடிவுவரை நான் உனக்கு சொல்கிறேன்; 'அ' என்பது விஷ்ணுவை குறிக்கும், படைத்தவரின் கூற்றில் 'அ' என்பது மறுப்பாகும்.

ஸீமாயாமதாவ்யயம் ஆ பவேத்ஸம்க்ரோதபீடயோ । இஃ காமே ரதிலக்ஷ்ம்யோரீ உஃ ஶிவே ரக்ஷகாத்ய ஊஃ ।। ௩௪௮.

'ஆ' என்பது எல்லையின் அழிவில்லாத தன்மையையும், கோபத்தால் உண்டாகும் துன்பத்தையும் குறிக்கும்; 'இ' என்பது ஆசைக்கும், இன்பத்திற்கும், லட்சுமிக்கும்; 'ஈ' என்பது சிவனுக்கும், காப்பவருக்கும்; 'ஊ' என்பது அதுபோலவே.

ரு' ஶப்தே சாதிதௌ ரு'்ரூ'ஸ்யாத் ல்ரு' ல்ரூ' தே வை [https://puranastudy.freeoda.com/pur_index14/diti.htm திதௌ] குஹே । ஏ தேவீ ஐ யோகிநீ ஸ்யாதோ ப்ரஹ்மா ஔ மஹேஶ்வரஃ ।। ௩௪௮.

'஋', '஋஋' ஆகியவை ஒலியின் தொடக்கத்தைக் குறிக்கும்; 'ள', 'ளள' ஆகியவை குகையை; 'ஏ' என்பது தேவியை, 'ஐ' என்பது யோகினியை; 'ஓ' என்பது பிரம்மாவை, 'ஔ' என்பது மகேசுவரனை.

அங்காமஃ அஃ ப்ரஶஸ்தஃ ஸ்யாத் கோ ப்ரஹ்மாதௌ கு குத்ஸிதே । கம் ஶூந்யேந்த்ரியம் கங்கோ கந்தர்வ்வே ச விநாயகே ।। ௩௪௮.

'அம்' என்பது ஆசையை, 'அ:' என்பது புகழை; 'க' என்பது பிரம்மாவின் தொடக்கத்தைக் குறிக்கும், 'கு' என்பது தாழ்ந்ததை; 'க' என்பது வெறுமையையும், உணர்வையும், 'கங்க' என்பது வாளையும், கந்தர்வனையும், விநாயகரையும்.

கங்கீதே கோ காயநே ஸ்யாத் கோ கண்டா கிங்கிணீமுகே । தாஃட²நே ங்ஶ்ச விஷயேஸ்ப்ரு'ஹாயாஞ்சைவ பைரவே ।। ௩௪௮.

'க' என்பது கங்கை, 'கி' என்பது பாடலை, 'க' என்பது மணி வாயிலில் ஒலிக்கிற மணியை; 'ங' என்பது கடந்து செல்லுதலை, பொருள்களில் ஆசையை, பைரவனையும் குறிக்கும்.

சோ துர்ஜநே நிர்ம்மலே சஶ்சேதே ஜிர்ஜ்ஜயநே ததா । ஜம் கீதே ஜ்ஞஃ ப்ரஶஸ்தே ஸ்யாத் பலே ஞோ காயநே ச டஃ ।। ௩௪௮.

'ச' என்பது தீயவரை, 'சி' என்பது தூய்மையை, 'ச' என்பது வெட்டுதலை, 'சி' என்பது வெற்றியை; 'ஜம்' என்பது பாடலை, 'ஞ' என்பது புகழை, 'ட' என்பது வலிமையை, 'ண' என்பது பாடலையும் குறிக்கும்.

டஶ்சந்த்ரமண்டலே ஶூந்யே ஶிவே சோத்பந்தநே மதஃ । டஶ்ச ருத்ரே த்வநௌ த்ராஸே டக்காயாம் டோ த்வநௌ மதஃ ।। ௩௪௮.

ட 'சந்திரமண்டலத்தின் வெற்றிடத்திலும், சிவபெருமானின் பந்தத்திலும்' குறிக்கப்படுகிறது. ற 'ருத்ரனும், ஒலியும், பயமும், தக்கை எனும் இசைக்கருவியும்' குறிக்கிறது. ற 'ஒலி'யை குறிக்கிறது.

ணோ நிஷ்கர்ஷே நிஶ்சயே ச தஶ்சௌரே க்ரோடபுச்சகே । பக்ஷணே தஶ்சேதநே தோ தாரணே ஶோபநே மதஃ ।। ௩௪௮.

ண 'எடுத்தல்' மற்றும் 'நிச்சயமாக' என்பதை குறிக்கிறது. ட 'திருடன்' மற்றும் 'மங்கூஸின் வால்' என்பவற்றை குறிக்கிறது. த 'உண்பதில்', த 'வெட்டுவதில்', த 'பிடிப்பதில்' மற்றும் 'அழகில்' பயன்படுத்தப்படுகிறது.

தோ தாதரி ச தூஸ்தூரே நோ வ்ரு'ந்தே ஸுகதே ததா । ப உபவநே விக்யாதஃ பஶ்ச சஞ்சாநிலே மதஃ ।। ௩௪௮.

த 'தாங்குபவரிலும், தூஸ்தூரை செடியில்'யும் குறிக்கிறது. ந 'கூட்டம்' மற்றும் 'நல்ல நடப்பில்' குறிக்கிறது. ப 'பூந்தோட்டத்தில்' புகழ்பெற்றது. ஃப 'புயல் காற்றில்' பயன்படுத்தப்படுகிறது.

புஃ புத்காரே நிஷ்பலே ச விஃ பக்ஷீ பஞ்ச தாரகே । மா ஶ்ரீர்ம்மாநஞ்ச மாதா ஸ்யாத்யாகே யோ யாத்ரு'வீரணே ।। ௩௪௮.

ஃபு 'உதிர்விலும், பயனில்லாததிலும்' குறிக்கிறது. வி 'பறவையில்' பயன்படுத்தப்படுகிறது. பஞ் 'நட்சத்திரத்தில்' குறிக்கிறது. மா 'ஐசுவர்யம், மதிப்பு, தாய்' என்பவற்றை குறிக்கிறது. ய 'யாகத்திலும், பயணத்தில் வீரனிலும்' பயன்படுத்தப்படுகிறது.

ரோ வஹ்நௌ ச லஃ ஶக்ரே ச லோ விதாதரி ஈரிதஃ । விஶ்லேஷணே வோ வருணே ஶயநே ஶஶ்ச ஶம் ஸுகே ।। ௩௪௮.

ர 'அக்னியில்' குறிக்கிறது. ல 'இந்திரனில்' குறிக்கிறது. லோ 'பிரமாவில்' பயன்படுத்தப்படுகிறது. வோ 'பிரிவில்' குறிக்கிறது. வருணனிலும், படுத்திருப்பதிலும், ஶ 'இன்பத்தில்' குறிக்கப்படுகிறது.

ஷஃ ஶ்ரேஷ்டே ஸஃ பரோக்ஷே ச ஸா லக்ஷ்மீஃ ஸம் கசே மதஃ । தாரணே ஹஸ்ததா ருத்ரே க்ஷஃ க்ஷத்த்த்ரே சாக்ஷரே மதஃ ।। ௩௪௮.

ஷ 'சிறந்ததில்' குறிக்கிறது. ஸ 'தூரமானதில்' குறிக்கிறது. ஸா 'லட்சுமி'யை குறிக்கிறது. ஸம் 'முடியில்' குறிக்கிறது. தா 'பிடிப்பதில்' மற்றும் 'ருத்ரனிலும்' குறிக்கிறது. க்ஷ 'க்ஷத்திரியனிலும், எழுத்திலும்' குறிக்கப்படுகிறது.

க்ஷோ ந்ரு'ஸிம்ஹே ஹரௌ தத்வத் க்ஷேத்ரபாலகயோரபி । மந்த்ர ஏகாக்ஷரோ தேவோ புக்திமுக்திப்ரதாயகஃ ।। ௩௪௮.

க்ஷ 'நரசிம்மரிலும், ஹரியிலும், நிலப்பகுதிகளை காப்பவர்களிலும்' குறிக்கிறது. ஒரே எழுத்து கொண்ட மந்திரம் தெய்வீகமானது; அது both 'போகமும், மோட்சமும்' தரும்.

ஹைஹயஶிரஸே நமஃ ஸர்வ்வவித்யாப்ரதோ மநுஃ । அகாராத்யாஸ்ததா மந்த்ரா மாத்ரு'காமந்த்ர உத்தமஃ ।। ௩௪௮.

ஹைஹயர்களின் தலைவருக்கு வணக்கம். இந்த மந்திரம் எல்லா அறிவையும் தருகிறது. 'அ' முதல் தொடங்கும் மந்திரங்களும், மாத்ருகா மந்திரமும் சிறந்தவை.