அக்நிபுராணம்

புநருக்தத்வமாபீக்ஷ்ண்யாதபிதாநம் த்விதைவ தத் । அர்தாவ்ரு'த்திஃ பதாவ்ரு'த்திரர்தாவ்ரு'த்திரபி த்விதா ।। ௩௪௭.

மீண்டும் சொல்வது என்பது இருவகை; அது அடிக்கடி சொல்லப்படுவதால் உண்டாகிறது: அது பொருளை மீண்டும் சொல்வதோ, சொல்லை மீண்டும் சொல்வதோ ஆகும்; பொருளை மீண்டும் சொல்வதும் இருவகை.

ப்ரயுக்த வரஶப்தேந ததா ஶப்தாந்தரேண ச । நாவர்த்ததே பதாவ்ரு'த்தௌ வாச்யமாவர்த்ததே பதம் ।। ௩௪௭.

ஒரே சொல்லை மீண்டும் அதே சொல் அல்லது வேறு சொல்லுடன் பயன்படுத்தும்போது, சொல்லை மீண்டும் சொல்வதில் சொல் மட்டும் திரும்ப வருகிறது, பொருள் திரும்ப வராது.

வ்யஸ்தஸம்பந்ததா ஸுஷ்டுஸம்பந்தோ வ்யவதாநதஃ । ஸம்பந்தாந்தரநிர்பாஷாத் ஸம்பந்தாந்தரஜந்மநஃ ।। ௩௪௭.

சரியான தொடர்பு வேறு தொடர்பு புகுந்து அல்லது வேறு தொடர்பு உருவாகி முறையிலிருந்து விலகும்போது, அது தொடர்பில்லாமை எனப்படுகிறது.

அபாவேபி தயோரந்தர்வ்யவதாநாத்த்த்ரிதைவ ஸா । அந்தரா பதவாக்யாப்யாம் புநர்த்விதா ।। ௩௪௭.

அந்த இரண்டும் இல்லாதபோதும், நடுவில் இடையூறு ஏற்பட்டால் அது மூன்று வகை; அந்த இடையூறு சொல் அல்லது வாக்கியத்தின் மூலம் இருவகை.

வாச்யமர்தார்த்யமாநத்வாத்தத்‌த்விதா பதவாக்யயோஃ । வ்யுத்பாதிதபூர்வ்வவாச்யம் வ்யுத்பாத்யஞ்சேதி பித்யதே ।। ௩௪௭.

பொருள் தெளிவாக வெளிப்படாததால், அது சொல் மற்றும் வாக்கியத்தில் இருவகை; முன்னதாக விளக்கப்பட்டதும், பின்னர் விளக்கப்பட வேண்டியதும் எனப் பிரிக்கப்படுகிறது.

இஷ்டவ்யாகாதகாரித்வம் ஹேதோஃ ஸ்யாதஸமர்ததா । அஸித்தத்வம் விருத்தத்வமநைகாந்திகதா ததா ।। ௩௪௭.

விரும்பியதைத் தடுக்கச் செய்வது, காரணம் பலனளிக்காதது, நிரூபிக்கப்படாதது, முரண்பாடு, அல்லது தீர்மானமற்றது ஆகியவை காரணம் பலனளிக்காததற்குக் காரணமாகும்.

ஏவம் ஸத்ப்ரதிபக்ஷத்வம் காலாதீதத்வஸங்கரஃ । பக்ஷே ஸபக்ஷே நாஸ்தித்வம் விபக்ஷேऽஸ்தித்வமேவ தத் ।। ௩௪௭.

அதேபோல், சரியான எதிர்மறை எடுத்துக்காட்டு, காலம் கலக்கப்படுவது, பொருளிலும் அதற்கு ஒத்தவற்றிலும் இல்லாமை, எதிர்ப்பொருளில் இருப்பது ஆகியவை கூறப்படுகின்றன.

காவ்யேஷு பரிஷத்யாநாம் ந பவேதப்யருந்துதம் । ஏகாதஶநிரர்தத்வம் துஷ்கராதௌ ந துஷ்யதி ।। ௩௪௭.

கவிதைகளில், அறிஞர்களின் கூட்டத்தில், ஒரு குறைபாடு கூட தடையாக இருக்காது; பதினொன்று விதமாக அர்த்தம் இல்லாமை கடினமான படைப்புகளில் குறையாக கருதப்படாது.

துஃகீகரோதி தோஷஜ்ஞாந் கூடார்தத்வம் ந துஷ்கரே । ந க்ராம்யதோத்வேககாரீ ப்ரஸித்தேர்ல்லோகஶாஸ்த்ரயோஃ ।। ௩௪௭.

துன்பம் தரும் குறைபாடு அறியப்பட வேண்டும்; ஆனால் அர்த்தம் மறைந்திருப்பது கடினமான படைப்புகளில் குறையாகாது; பொதுவாக அல்லது நூல்களில் ஏற்கப்பட்டிருப்பின், கிராமியமாக இருப்பதும் கலக்கம் தருவதும் குறையாகாது.

க்ரியாப்ரம்ஶேந லக்ஷ்மாஸ்தி க்ரியாத்யாஹாரயோகதஃ । ப்ரஷ்டகாரகதாக்ஷேபபலாத்யாஹ்ரு'தகாரகே ।। ௩௪௭.

செயல் விடுபட்டால், அது பொருளால் பூர்த்தி செய்யப்படும்போது அந்த குறை தெரியும்; செய்பவர் விடுபட்டபோது, குறிப்பால் பூர்த்தி செய்யப்படும்போது அது தெரியும்.

ப்ரக்ரு'ஹ்யோ க்ரு'ஹ்யதே நைவ க்ஷதம் விகதஸந்திநா । கஷ்டபாடாத்விஸந்தித்வம் துர்வ்வசாதௌ ந துர்பகம் ।। ௩௪௭.

எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியது, தொடர்பு துண்டிக்கப்பட்டால் எடுக்கப்படாது; கடினமாக வாசிப்பது தொடர்பு குறைவை உண்டாக்கும்; ஆனால் கடினமான இடங்களில் அது பெரிய குறையாகாது.

அநுப்ராஸே பதாவ்ரு'த்திர்வ்யஸ்தஸம்பந்ததா ஶுபா । நார்தஸம்க்ரஹணே தோஷோ வ்யுத்க்ரமாத்யைர்ந்ந லிப்யதே ।। ௩௪௭.

ஒத்திசைவு வரிகளில், சொல்லை மீண்டும் சொல்வதும் தொடர்பில்லாமையும் நல்லவை எனக் கருதப்படுகின்றன; பொருள் தெளிவாக இல்லாமை குறையாகாது; வரிசை மாற்றம் போன்றவை குறையாகாது.

விபக்திஸம்ஜ்ஞாலிங்காநாம் யத்ரோத்வேகோ ந தீமதாம் । ஸம்க்யாயாஸ்தத்ர பிந்நத்வமுப்மாநோபமேயயோஃ ।। ௩௪௭.

வினா, பாலினம், எண்ணிக்கை ஆகியவற்றின் பயன்பாட்டால் அறிஞர்கள் கலக்கம் அடையவில்லை என்றால், ஒப்பிடும் பொருளும் ஒப்பிடப்படுவதும் வேறுபடுவது குறையாகாது.

அநேகஸ்ய ததைகேந பஹூநாம் பஹுபிஃ ஶுபா । கவீநாம் ஸமுதாசாரஃ ஸமயோ நாம கீயதே ।। ௩௪௭.

கவிஞர்கள் பின்பற்றும் பழக்கம் என்றால், சில சமயம் ஒருவருக்குப் பலர், சில சமயம் பலருக்குப் ஒருவர், சில சமயம் பலருக்குப் பலர் என்று பல வகைகளில் நல்லது எனக் கருதப்படுகிறது.

ஸாமாந்யஶ்ச விஶிஷ்டஶ்ச தர்ம்மவத்பவதி த்விதா । ஸித்தஸைத்தாந்திகாநாஞ்ச கவீநாஞ்சாவிவாததஃ ।। ௩௪௭.

இந்த பழக்கம் பொதுவாகவும், தனிப்பட்டதாகவும் இரு வகை உள்ளது; இது தர்மத்தைப் பின்பற்றுவோருக்கும், நிலைபெற்ற சாஸ்திரவாதிகளுக்கும், கவிஞர்களுக்கும் ஏதேனும் வேறுபாடின்றி பொருந்துகிறது.

யஃ ப்ரஸித்யதி ஸாமாந்ய இத்யஸௌ ஸமயோ மதஃ । ஸர்வ்வே ஸித்தாந்திகா யேந ஸஞ்சரந்தி நிரத்யயம் ।। ௩௪௭.

அனைவராலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் பழக்கமே பொதுப் பழக்கம் என அழைக்கப்படுகிறது; அதன்படி எல்லா நிலைபெற்ற சாஸ்திரவாதிகளும் தவறில்லாமல் நடக்கிறார்கள்.

கியந்த ஏவ வா யேந ஸாமாந்யஸ்தேந ஸ த்விதா । சேதஸித்தாந்ததோऽந்யஃ ஸ்யாத் கேஷாஞ்சித்‌ ப்ராந்திதோ யதா ।। ௩௪௭.

சிலரால் மட்டுமே ஏற்கப்படும் பழக்கம் தனிப்பட்டது; அது நிலைபெற்ற சித்தாந்தத்திலிருந்து வேறுபடும், சிலருக்கோ அது தவறான எண்ணத்தில் இருந்து உருவாகிறது.

தர்கஜ்ஞாநாம் முநேஃ கஸ்ய கஸ்யசித் க்ஷணபங்கிகா । பூதசைதந்யதா கஸ்ய ஜ்ஞாநஸ்ய ஸுப்ரகாஶதா ।। ௩௪௭.

தர்க்கத்தில் தேர்ந்த முனிவர்களில் சிலர் க்ஷணபங்கம் என்ற கருத்தை ஏற்கின்றனர்; மற்றவர்களுக்கு உயிர் தத்துவங்களில் உள்ளது, இன்னொருவருக்கு அறிவே தானாக ஒளிர்வதாகும்.

ப்ரஜ்ஞாதஸ்தூலதாஶபப்தாநேகாந்தத்வம் ததார்ஹதஃ । ஶைவவைஷ்ணவஶாக்தேயஸௌரஸித்தாந்திநாம் மதிஃ ।। ௩௪௭.

அர்ஹதர்கள், உடல் போன்றவற்றுக்கு பல பெயர்கள் இருக்கலாம் என்று கருதுகிறார்கள்; சைவர், வைஷ்ணவர்கள், சக்தர்கள், சௌரர்கள் தத்தமதான நிலைபெற்ற கருத்துகளை வைத்திருக்கின்றனர்.

ஜகதஃ காரணம் ப்ரஹ்ம ஸாங்‌க்யாநாம் ஸப்ரதாநகம் । அஸ்மிந் ஸரஸ்வதீலோகே ஸஞ்சரந்தஃ பரஸ்பரம் ।। ௩௪௭.

சாங்கியர்களுக்கு உலகிற்குக் காரணம் பிரம்மமும் பிரதானமும் சேர்ந்து தான்; இந்த கல்வி உலகில் அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் வேறுபட்ட கருத்துடன் நடமாடுகிறார்கள்.

பத்நந்தி வ்யதிபஶ்யந்தோ யத்விஶிஷ்டஃ ஸ உச்யதே । பரிக்ரஹாதப்யஸதாம் ஸதாமேவாபரிக்ரஹாத் ।। ௩௪௭.

அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் எதிர்த்து தங்களது நிலையை நிலைநிறுத்துகிறார்கள்; இவ்வாறு வேறுபட்டது என்று சொல்லப்படுகிறது, அது உண்மையோ பொய்யோ ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டாலும், உண்மையவர்கள் ஏற்காவிட்டாலும் அது அப்படியே அழைக்கப்படுகிறது.

பித்யமாநஸ்ய தஸ்யாயம் த்வைவித்யமுபகீயதே । ப்ரத்யஜ்ஞாதிப்ரமாணைர்யத்பாதிதம் ததஸத்விதுஃ ।। ௩௪௭.

இப்படிப் பழக்கம் இரண்டாகப் பிரிந்தால், இந்த இருவகை தன்மை கூறப்படுகிறது; நேரடி அனுபவம் போன்ற முதன்மை அறிவால் மறுக்கப்படும் எதுவும் பொய்யாகவே கருதப்படுகிறது.

கவிபிஸ்தத் ப்ரதிக்ராஹ்யம் ஜ்ஞாநஸ்ய த்யோதமாநதா । யதேவார்தக்ரியாகாரி ததேவ பரமார்தஸத் ।। ௩௪௭.

கவிஞர்கள் அறிவின் தானாக ஒளிர்வதை ஏற்க வேண்டும்; பயனளிக்கும் எதுவும் தான் உண்மையானது.

அஜ்ஞாநாஜ்ஜ்ஞாநதஸ்த்வேகம் ப்ரஹ்மைவ பரமார்தஸத் । விஷ்ணுஃ ஸ்வர்காதிஹேதுஃ ஸ ஶப்தாலங்காரரூபவாந் ।। ௩௪௭.

அறிவினாலும் அறியாமையாலும், ஒரே பிரம்மமே உண்மையானது; விஷ்ணு சொர்க்கம் முதலியவற்றிற்குக் காரணம், அவர் சொற்களின் அழகும் உடையவர்.

அபரா ச பரா வித்யா தாம் ஜ்ஞாத்வா முச்யதே பவாத் ।। ௩௪௭.

கீழ்மட்ட அறிவும் உயர்ந்த அறிவும் இருக்கின்றன; அதை அறிந்தால் பிறப்பு இறப்பிலிருந்து விடுபடலாம்.

அக்நிருவாச ஏகாக்ஷராபிதாநஞ்ச மாத்ரு'காந்தம் வதாமி தே । அ விஷ்ணுஃ ப்ரதிஷேதஃ ஸ்யாதா பிதாமஹவாக்யயோஃ ।। ௩௪௮.

அக்னி சொன்னார்: ஒவ்வொரு எழுத்தின் அர்த்தத்தையும், மெய்யெழுத்து முடிவுவரை நான் உனக்கு சொல்கிறேன்; 'அ' என்பது விஷ்ணுவை குறிக்கும், படைத்தவரின் கூற்றில் 'அ' என்பது மறுப்பாகும்.

ஸீமாயாமதாவ்யயம் ஆ பவேத்ஸம்க்ரோதபீடயோ । இஃ காமே ரதிலக்ஷ்ம்யோரீ உஃ ஶிவே ரக்ஷகாத்ய ஊஃ ।। ௩௪௮.

'ஆ' என்பது எல்லையின் அழிவில்லாத தன்மையையும், கோபத்தால் உண்டாகும் துன்பத்தையும் குறிக்கும்; 'இ' என்பது ஆசைக்கும், இன்பத்திற்கும், லட்சுமிக்கும்; 'ஈ' என்பது சிவனுக்கும், காப்பவருக்கும்; 'ஊ' என்பது அதுபோலவே.

ரு' ஶப்தே சாதிதௌ ரு'்ரூ'ஸ்யாத் ல்ரு' ல்ரூ' தே வை [https://puranastudy.freeoda.com/pur_index14/diti.htm திதௌ] குஹே । ஏ தேவீ ஐ யோகிநீ ஸ்யாதோ ப்ரஹ்மா ஔ மஹேஶ்வரஃ ।। ௩௪௮.

'஋', '஋஋' ஆகியவை ஒலியின் தொடக்கத்தைக் குறிக்கும்; 'ள', 'ளள' ஆகியவை குகையை; 'ஏ' என்பது தேவியை, 'ஐ' என்பது யோகினியை; 'ஓ' என்பது பிரம்மாவை, 'ஔ' என்பது மகேசுவரனை.

அங்காமஃ அஃ ப்ரஶஸ்தஃ ஸ்யாத் கோ ப்ரஹ்மாதௌ கு குத்ஸிதே । கம் ஶூந்யேந்த்ரியம் கங்கோ கந்தர்வ்வே ச விநாயகே ।। ௩௪௮.

'அம்' என்பது ஆசையை, 'அ:' என்பது புகழை; 'க' என்பது பிரம்மாவின் தொடக்கத்தைக் குறிக்கும், 'கு' என்பது தாழ்ந்ததை; 'க' என்பது வெறுமையையும், உணர்வையும், 'கங்க' என்பது வாளையும், கந்தர்வனையும், விநாயகரையும்.