அக்நிபுராணம்

அதாருணேந ஶப்தேந ப்ராஶஸத்யமுபவர்ணநம் । உச்சைஃ பரிணதிஃ காபி பாக இத்யபிதீயதே ।। ௩௪௬.

கடுமையானதை மென்மையான சொற்களால், ஆனால் உண்மையாக விவரிப்பது 'பாகம்' எனப்படும்; இது ஒரு வகையான நயமாகும்.

ம்ரு'த்வீகாநாரிகேலாம்புபாகபேதாச்சதுவ்விதஃ । ஆதாவந்தே ச ஸௌரஸ்யம் ம்ரு'த்வீகாபாக ஏவ ஸஃ ।। ௩௪௬.

திராட்சை, தெங்காய்ப் பானம் போன்றவற்றை வேறு விதமாக சமைப்பதால் நான்கு வகைகள் உண்டு. தொடக்கத்திலும் முடிவிலும் இனிப்பானது திராட்சை பாகம் போலவே இருக்கும்.

காவ்யேச்சயா விஶேஷோ யஃ ஸ ராக இதி கீயதே । அப்யாஸோபஹிதஃ காந்திம் ஸஹஜாமபி வர்த்ததே ।। ௩௪௬.

கவிதை விருப்பத்திலிருந்து உருவாகும் சிறப்பு 'ராகம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது. அது பழகுதலுடன் சேர்ந்தால், இயற்கையான அழகும் மேலும் பிரகாசமாகும்.

ஹாரித்ரஶ்சைவ கௌஸும்போ நீலீ ராகஶ்ச ஸ த்ரிதா । வைஶேஷிகஃ பரிஜ்ஞேயோ யஃ ஸ்வலக்ஷணகோசரஃ ।। ௩௪௬.

மஞ்சள், குஙுமப்பூ, நீலி ஆகிய மூன்று வகையான ராகங்கள் உள்ளன. தனித்துவம் என்பது தன் தன்மை மூலம் அறியப்படுவது ஆகும்.

அக்நிருவாச உத்வேகஜநகோ தோஷஃ ஸப்யாநாம் ஸ ச ஸப்ததா । வக்த்ரு'வாசகவாச்யாநாமேகத்வித்ரிநியோகதஃ ।। ௩௪௭.

அக்னி சொன்னார்: பண்டிதர்களிடம் கவலை உண்டாக்கும் குறை ஏழு வகைப்படும்; பேச்சாளர், சொல், பொருள் ஆகியவற்றில் ஒன்று, இரண்டு, மூன்று சேர்ந்து வரும்போது இவை உண்டாகும்.

தத்ர வக்தா கவிர்நாம ப்ரததே ஸ ச பேததஃ । ஸந்திஹாநோऽவிநீதஃ ஸந்நஜ்ஞோ ஜ்ஞாதா சதுர்வ்விம்தஃ ।। ௩௪௭.

இங்கு பேச்சாளர் 'கவிஞர்' என்று அழைக்கப்படுகிறார்; அவர் நான்கு வகை: சந்தேகப்படுவோர், ஒழுக்கமில்லாதோர், அறியாதோர், அறிவுடையோர்.

நிமித்தபரிபாஷாப்யாமர்தஸம்ஸ்பர்ஶிவாசகம் । தத்‌பேதோ பதவாக்யே த்வே கதிதம் லக்ஷணம் த்வ்யோஃ ।। ௩௪௭.

காரணம் அல்லது வரையறை மூலம் பொருளைத் தொடும் சொல் இரண்டு வகை: சொல் மற்றும் வாக்கியம்; இது இரண்டிற்கும் அடையாளம்.

அஸாதுத்வாப்ரயுக்தத்வே த்வாவேவ பதநிக்ரஹௌ । ஶப்தஶாஸ்த்ரவிருத்தத்வமஸாதுத்வம் விதுர்புதாஃ ।। ௩௪௭.

தவறானதும் வழக்கமல்லாததும் என்ற இரண்டும் சொற்களில் குறையாகும். இலக்கண விதிக்கு எதிரானது தவறு என்று அறிவோர் அறிகின்றனர்.

வ்யுத்பந்நைரநிபத்தத்வமப்ரயுக்தத்வமுச்யதே । சாந்தஸத்வமவிஸ்பஷ்டத்வஞ்ச கஷ்டத்வமேவ ச ।। ௩௪௭.

அறிந்தவர்களால் ஏற்கப்படாத சொல் வழக்கமல்லாதது என்று அழைக்கப்படுகிறது. சந்தச் சொல், தெளிவில்லாமை, கடினம் ஆகியவை இதில் அடங்கும்.

ததஸாமயிகத்வஞ்ச க்ராம்யத்வஞ்சேதி பஞ்சதா । சாந்தஸத்வம் ந பாஷாயாமவிஸ்பஷ்டமபோததஃ ।। ௩௪௭.

இவ்வாறு, வழக்கத்திற்கு மாறானதும், கிராமியமும் சேர்த்து ஐந்து வகை குறைகள் உண்டு. சந்தச் சொல் பொதுவில் பயன்படுத்தப்படாது; தெளிவில்லாதது புரிதல் இல்லாததால் வரும்.

கூஃட³ார்ததா விபர்ய்யஸ்தார்ததா ஸம்ஶயிதார்ததா । அவிஸ்பஷ்டார்ததா பேதாஸ்தத்ர கூஃட³ார்ததேதி ஸா ।। ௩௪௭.

மறைந்த பொருள், புரட்டிய அர்த்தம், சந்தேகமான அர்த்தம், தெளிவில்லாத அர்த்தம்—இவை பிரிவுகள்; இதில் மறைந்த பொருள் முதன்மை.

யத்ரார்தோ துஃகஸம்வேத்யோ விபர்ய்யஸ்தார்த்தா புநஃ । விவக்ஷிதாந்யஶப்தார்தப்ரதிபத்திர்மலீமஸா ।। ௩௪௭.

எங்கு பொருள் துன்பமாக உணரப்படுகிறதோ அது மறைந்த அர்த்தம்; சொற்கள் தவறாக பொருள் கொடுக்கும்போது புரட்டிய அர்த்தம் என்று சொல்லப்படுகிறது; இது தூய்மையற்றது.

அந்யார்தத்வாஸமர்தத்வே ஏதாமேவோபஸர்பதஃ । ஸந்திஹ்யமாநவாச்யத்வமாஹுஃ ஸம்ஶயிதார்ததாம் ।। ௩௪௭.

பொருள் வேறாகவோ, முடியாததாகவோ இருந்தால், அது சந்தேகமான அர்த்தம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

தோஷத்வமநுபத்நாதி ஸஜ்ஜநோத்வேஜநாத்ரு'தே । அஸுகோச்சார்ய்யமாணத்வம் கஷ்டத்வம் ஸமயாச்யுதிஃ ।। ௩௪௭.

நல்லவர்களுக்கு துன்பம் தருவதைத் தவிர மற்றவை குறையாகும். உச்சரிக்க கடினமாகவோ, வழக்கத்திற்கு மாறாகவோ இருந்தால் அது கடினம் எனப்படும்.

அஸாமயிததா நேயாமேதாஞ்ச முநயோ ஜகுஃ । க்ராம்யதா து ஜகந்யார்தப்ரதிபத்திஃ ஶலீக்ரு'தா ।। ௩௪௭.

இவை வழக்கத்திற்கு மாறானவை என்று அறிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று முனிவர்கள் கூறியுள்ளனர். கிராமியம் என்பது கீழ்மையான பொருளை உணர்வது; இது தவிர்க்கப்பட வேண்டும்.

வக்தவ்யக்ராம்யவாச்யஸ்ய வசநாத்ஸ்மரணாதபி । தத்வாசகபதேநாபிஸாம்யாத்பவதி ஸா த்ரிதா ।। ௩௪௭.

பொது இடத்தில் பேசக்கூடாத வார்த்தைகளை பேசுதல், நினைவுபடுத்துதல், அல்லது அதற்குச் சமமான சொற்களைப் பயன்படுத்துதல் மூலமாக அந்தத் தவறு மூன்று விதமாக உண்டாகிறது: வாயால் சொல்வது, மனதில் நினைப்பது, அதேபோல் ஒத்த சொற்களைச் சொல்வது.

தோஷஃ ஸாதாரணஃ ப்ராதிஸ்விகோऽர்தஸ்ய ஸ து த்விதா । அநேகபாகுபாலம்பஃ ஸாதாரண இதி ஸ்ம்ரு'தஃ ।। ௩௪௭.

ஒரு தவறு பொதுவாகவோ, குறிப்பிட்ட பொருளுக்கே உரியதாகவோ இருக்கலாம்; பொதுவான தவறு பல பகுதிகளுக்குச் சேரும் குற்றமாக அறியப்படுகிறது.

க்ரியாகாரகயோர்ப்ரம்ஶோ விஸந்திஃ புநருக்ததா । வ்யஸ்தஸம்பந்ததா சேதி பஞ்ச ஸாதாரணா மதாஃ ।। ௩௪௭.

செயலும் செய்பவரும் விடுபடுதல், பொருத்தமின்மை, மீண்டும் மீண்டும் சொல்வது, மற்றும் தொடர்பில்லாமல் சொல்வது ஆகிய ஐந்து பொதுவான தவறுகள் எனக் கருதப்படுகின்றன.

அக்ரியத்வம் த்ரியாப்ரம்ஶோ ப்ரஷ்டகாரகதா புநஃ । ஸர்த்த்ர்யாதிகாரகாபாவோ விஸந்திஃ ஸந்திதூஷணம் ।। ௩௪௭.

செயல் இல்லாமை, மூன்றின் விடுபாடு, செய்பவரின் குறைவு, செய்பவர் போன்றவர்களின் இல்லாமை, பொருத்தமின்மை, மற்றும் பொருத்தத்தின் கெடுதல் இவை விவரிக்கப்படுகின்றன.

விகதோ வா விருத்தோ வா ஸந்திஃ ஸ பவதி த்விதா । ஸந்தேர்வ்விருத்ததா கஷ்டபாதாதர்தாந்தராகமாத் ।। ௩௪௭.

பொருத்தம் இல்லாமை அல்லது எதிர்மறையாக இருப்பது இரண்டு வகை; பொருத்தத்தில் எதிர்ப்பு கடினமான வாசிப்பு அல்லது வேறு பொருள் புகுந்ததால் உண்டாகிறது.

புநருக்தத்வமாபீக்ஷ்ண்யாதபிதாநம் த்விதைவ தத் । அர்தாவ்ரு'த்திஃ பதாவ்ரு'த்திரர்தாவ்ரு'த்திரபி த்விதா ।। ௩௪௭.

மீண்டும் சொல்வது என்பது இருவகை; அது அடிக்கடி சொல்லப்படுவதால் உண்டாகிறது: அது பொருளை மீண்டும் சொல்வதோ, சொல்லை மீண்டும் சொல்வதோ ஆகும்; பொருளை மீண்டும் சொல்வதும் இருவகை.

ப்ரயுக்த வரஶப்தேந ததா ஶப்தாந்தரேண ச । நாவர்த்ததே பதாவ்ரு'த்தௌ வாச்யமாவர்த்ததே பதம் ।। ௩௪௭.

ஒரே சொல்லை மீண்டும் அதே சொல் அல்லது வேறு சொல்லுடன் பயன்படுத்தும்போது, சொல்லை மீண்டும் சொல்வதில் சொல் மட்டும் திரும்ப வருகிறது, பொருள் திரும்ப வராது.

வ்யஸ்தஸம்பந்ததா ஸுஷ்டுஸம்பந்தோ வ்யவதாநதஃ । ஸம்பந்தாந்தரநிர்பாஷாத் ஸம்பந்தாந்தரஜந்மநஃ ।। ௩௪௭.

சரியான தொடர்பு வேறு தொடர்பு புகுந்து அல்லது வேறு தொடர்பு உருவாகி முறையிலிருந்து விலகும்போது, அது தொடர்பில்லாமை எனப்படுகிறது.

அபாவேபி தயோரந்தர்வ்யவதாநாத்த்த்ரிதைவ ஸா । அந்தரா பதவாக்யாப்யாம் புநர்த்விதா ।। ௩௪௭.

அந்த இரண்டும் இல்லாதபோதும், நடுவில் இடையூறு ஏற்பட்டால் அது மூன்று வகை; அந்த இடையூறு சொல் அல்லது வாக்கியத்தின் மூலம் இருவகை.

வாச்யமர்தார்த்யமாநத்வாத்தத்‌த்விதா பதவாக்யயோஃ । வ்யுத்பாதிதபூர்வ்வவாச்யம் வ்யுத்பாத்யஞ்சேதி பித்யதே ।। ௩௪௭.

பொருள் தெளிவாக வெளிப்படாததால், அது சொல் மற்றும் வாக்கியத்தில் இருவகை; முன்னதாக விளக்கப்பட்டதும், பின்னர் விளக்கப்பட வேண்டியதும் எனப் பிரிக்கப்படுகிறது.

இஷ்டவ்யாகாதகாரித்வம் ஹேதோஃ ஸ்யாதஸமர்ததா । அஸித்தத்வம் விருத்தத்வமநைகாந்திகதா ததா ।। ௩௪௭.

விரும்பியதைத் தடுக்கச் செய்வது, காரணம் பலனளிக்காதது, நிரூபிக்கப்படாதது, முரண்பாடு, அல்லது தீர்மானமற்றது ஆகியவை காரணம் பலனளிக்காததற்குக் காரணமாகும்.

ஏவம் ஸத்ப்ரதிபக்ஷத்வம் காலாதீதத்வஸங்கரஃ । பக்ஷே ஸபக்ஷே நாஸ்தித்வம் விபக்ஷேऽஸ்தித்வமேவ தத் ।। ௩௪௭.

அதேபோல், சரியான எதிர்மறை எடுத்துக்காட்டு, காலம் கலக்கப்படுவது, பொருளிலும் அதற்கு ஒத்தவற்றிலும் இல்லாமை, எதிர்ப்பொருளில் இருப்பது ஆகியவை கூறப்படுகின்றன.

காவ்யேஷு பரிஷத்யாநாம் ந பவேதப்யருந்துதம் । ஏகாதஶநிரர்தத்வம் துஷ்கராதௌ ந துஷ்யதி ।। ௩௪௭.

கவிதைகளில், அறிஞர்களின் கூட்டத்தில், ஒரு குறைபாடு கூட தடையாக இருக்காது; பதினொன்று விதமாக அர்த்தம் இல்லாமை கடினமான படைப்புகளில் குறையாக கருதப்படாது.

துஃகீகரோதி தோஷஜ்ஞாந் கூடார்தத்வம் ந துஷ்கரே । ந க்ராம்யதோத்வேககாரீ ப்ரஸித்தேர்ல்லோகஶாஸ்த்ரயோஃ ।। ௩௪௭.

துன்பம் தரும் குறைபாடு அறியப்பட வேண்டும்; ஆனால் அர்த்தம் மறைந்திருப்பது கடினமான படைப்புகளில் குறையாகாது; பொதுவாக அல்லது நூல்களில் ஏற்கப்பட்டிருப்பின், கிராமியமாக இருப்பதும் கலக்கம் தருவதும் குறையாகாது.