அக்நிபுராணம்

மாதுர்ய்யம் ஸம்பிதாநஞ்ச கோமலத்வமூதாரதா । ப்ரௌஃட³ிஃ ஸாமயிகத்வஞ்ச தத்‌பேதாஃ ஷட்‌சகாஶதி ।। ௩௪௬.

இனிமை, ஒழுங்கு, மென்மை, உயர்வு, பரிபக்குவம், மரபு — இவை ஆறு வகை பிரிவுகள் ஆகும்.

க்ரோதேர்ஷ்யாகாரகாம்பீர்ய்யாந்மாதுர்ய்யம் தைர்ய்யகாஹிதா । ஸம்பிதாநம் பரிகரஃ ஸ்யாதபேக்ஷஇதஸித்தயே ।। ௩௪௬.

கோபம், பொறாமை, ஆழ்ந்த அமைதி ஆகியவற்றிலிருந்து இனிமை உண்டாகும்; முடிவை அடைய தேவையான ஒழுங்கு ஏற்பாடு ஆகும்.

யத்‌காடிந்யாதிநிர்முக்தஸந்நிவேஶவிஶிஷ்டதா । திரஸ்க்ரு'த்யைவ ம்ரு'கதுதா பாதி கோமலதேதி ஸா ।। ௩௪௬.

கடினம் போன்றவை இல்லாத தனித்துவமான அமைப்பு, கடுமை நீக்கப்பட்டிருப்பது — அதுவே மென்மை என்று அழைக்கப்படுகிறது.

லக்ஷ்யதே ஸ்தூலலக்ஷத்வப்ரவ்ரு'த்தேர்யத்ர லக்ஷணம் । குணல்ய ததுதாரத்வமாஶயஸ்யாதிஸௌஷ்டவம் ।। ௩௪௬.

பெரிய குறியீடு மற்றும் இயல்பின் மூலம் அறியப்படுவது, அந்தக் குணத்தின் உயர்வும், எண்ணத்தின் மிகுந்த நயமும் ஆகும்.

அபிப்ரேதம் ப்ரதி யதோ நிர்வ்வாஹஸ்யோபபாதிகாஃ । யுக்தயோ ஹேதுகர்பிண்யஃ ப்ரௌடாப்ரௌடிருதாஹ்ரு'தா ।। ௩௪௬.

எதிர்பார்த்த முடிவை அடைய காரணங்களை உள்ளடக்கிய வழிகள் அமைந்தால், அதுவே பரிபக்குவம் என்று கூறப்படுகிறது.

ஸ்வதந்த்ரஸ்யாந்யதந்த்ரஸ்ய வாஹ்யாந்தஃ ஸமயோகதஃ । தத்ர வ்யுத்பத்திரர்தஸ்ய யா ஸாமயிகதேதி ஸா ।। ௩௪௬.

சுயாதீனமாகவோ, பிறருக்கு சார்ந்ததாகவோ, வெளிப்புறம் அல்லது உள்ளார்ந்த மரபுகளால் உருவாகும் பொருளின் வளர்ச்சி — அதுவே மரபு எனப்படுகிறது.

ஶப்தார்தாவுபகுர்வ்வாணோ நாம்நோபயகுணஃ ஸ்ம்ரு'தஃ । தஸ்ய ப்ர்ஸாதஃ ஸௌபாக்யம் யதாஸங்‌க்யம் ப்ரஶஸ்ததா ।। ௩௪௬.

சொல் மற்றும் பொருளை மேம்படுத்துவது இரட்டைக் குணம் என நினைவில் கொள்ளப்படுகிறது; அதன் தெளிவு, அழகு, சிறப்பு ஆகியவை தத்தம் வரிசையில் புகழப்படுகின்றன.

காகோ ராக இகதி ப்ராஜ்ஞைஃ ஷட் ப்ரபஞ்சவிபஞ்சிதாஃ । பாகோ ராக இதி ப்ராஜ்ஞைஃ பாடபேதஃ ஸுப்ரஸித்தார்தபததா ப்ரஸாத இதி கீயதே ।। ௩௪௬.

பண்டிதர்கள் இதனை 'காகம்' என்றும் 'ராகம்' என்றும் அழைக்கிறார்கள்; ஆறு விதமான உலகியலான வேறுபாடுகள் இதில் விளக்கப்படுகின்றன. சிலர் இதனை 'பாகம்' என்றும் 'ராகம்' என்றும் கூறுகிறார்கள்; இது வாசிப்பில் உள்ள வேறுபாடு. இந்த சொற்கள் அர்த்தத்தில் நன்கு அறியப்பட்டவை; இந்த தெளிவே புகழப்படுகிறது.

உத்கர்ஷவாந் குணஃ கஶ்சித்யஸ்மிந்நுக்தேப்ரதீயதே । தத்ஸௌபாக்யமுதாரத்வம் ப்ரவதந்தி மநீஷிணஃ ।। ௩௪௬.

ஒரு சொல்லில் சிறப்பு அல்லது மேன்மை தெரிந்தால், அறிவாளிகள் அதில் அதிர்ஷ்டமும் உயர்வும் உள்ளது என்று கூறுகிறார்கள்.

யதாஸங்‌க்யமநுத்தேஶஃ ஸாமாந்யமதிதிஶ்யதே । ஸமயே வர்ணநீயஸ்ய தாருணஸ்யாபி வஸ்துநஃ ।। ௩௪௬.

எப்படி எண்கள் வரிசைப்படி குறிப்பிடப்படுகிறதோ, அதுபோல் பொதுவாகவே, கடுமையான பொருளையும் சரியான நேரத்தில் வரிசைப்படி விவரிக்க வேண்டும்.

அதாருணேந ஶப்தேந ப்ராஶஸத்யமுபவர்ணநம் । உச்சைஃ பரிணதிஃ காபி பாக இத்யபிதீயதே ।। ௩௪௬.

கடுமையானதை மென்மையான சொற்களால், ஆனால் உண்மையாக விவரிப்பது 'பாகம்' எனப்படும்; இது ஒரு வகையான நயமாகும்.

ம்ரு'த்வீகாநாரிகேலாம்புபாகபேதாச்சதுவ்விதஃ । ஆதாவந்தே ச ஸௌரஸ்யம் ம்ரு'த்வீகாபாக ஏவ ஸஃ ।। ௩௪௬.

திராட்சை, தெங்காய்ப் பானம் போன்றவற்றை வேறு விதமாக சமைப்பதால் நான்கு வகைகள் உண்டு. தொடக்கத்திலும் முடிவிலும் இனிப்பானது திராட்சை பாகம் போலவே இருக்கும்.

காவ்யேச்சயா விஶேஷோ யஃ ஸ ராக இதி கீயதே । அப்யாஸோபஹிதஃ காந்திம் ஸஹஜாமபி வர்த்ததே ।। ௩௪௬.

கவிதை விருப்பத்திலிருந்து உருவாகும் சிறப்பு 'ராகம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது. அது பழகுதலுடன் சேர்ந்தால், இயற்கையான அழகும் மேலும் பிரகாசமாகும்.

ஹாரித்ரஶ்சைவ கௌஸும்போ நீலீ ராகஶ்ச ஸ த்ரிதா । வைஶேஷிகஃ பரிஜ்ஞேயோ யஃ ஸ்வலக்ஷணகோசரஃ ।। ௩௪௬.

மஞ்சள், குஙுமப்பூ, நீலி ஆகிய மூன்று வகையான ராகங்கள் உள்ளன. தனித்துவம் என்பது தன் தன்மை மூலம் அறியப்படுவது ஆகும்.

அக்நிருவாச உத்வேகஜநகோ தோஷஃ ஸப்யாநாம் ஸ ச ஸப்ததா । வக்த்ரு'வாசகவாச்யாநாமேகத்வித்ரிநியோகதஃ ।। ௩௪௭.

அக்னி சொன்னார்: பண்டிதர்களிடம் கவலை உண்டாக்கும் குறை ஏழு வகைப்படும்; பேச்சாளர், சொல், பொருள் ஆகியவற்றில் ஒன்று, இரண்டு, மூன்று சேர்ந்து வரும்போது இவை உண்டாகும்.

தத்ர வக்தா கவிர்நாம ப்ரததே ஸ ச பேததஃ । ஸந்திஹாநோऽவிநீதஃ ஸந்நஜ்ஞோ ஜ்ஞாதா சதுர்வ்விம்தஃ ।। ௩௪௭.

இங்கு பேச்சாளர் 'கவிஞர்' என்று அழைக்கப்படுகிறார்; அவர் நான்கு வகை: சந்தேகப்படுவோர், ஒழுக்கமில்லாதோர், அறியாதோர், அறிவுடையோர்.

நிமித்தபரிபாஷாப்யாமர்தஸம்ஸ்பர்ஶிவாசகம் । தத்‌பேதோ பதவாக்யே த்வே கதிதம் லக்ஷணம் த்வ்யோஃ ।। ௩௪௭.

காரணம் அல்லது வரையறை மூலம் பொருளைத் தொடும் சொல் இரண்டு வகை: சொல் மற்றும் வாக்கியம்; இது இரண்டிற்கும் அடையாளம்.

அஸாதுத்வாப்ரயுக்தத்வே த்வாவேவ பதநிக்ரஹௌ । ஶப்தஶாஸ்த்ரவிருத்தத்வமஸாதுத்வம் விதுர்புதாஃ ।। ௩௪௭.

தவறானதும் வழக்கமல்லாததும் என்ற இரண்டும் சொற்களில் குறையாகும். இலக்கண விதிக்கு எதிரானது தவறு என்று அறிவோர் அறிகின்றனர்.

வ்யுத்பந்நைரநிபத்தத்வமப்ரயுக்தத்வமுச்யதே । சாந்தஸத்வமவிஸ்பஷ்டத்வஞ்ச கஷ்டத்வமேவ ச ।। ௩௪௭.

அறிந்தவர்களால் ஏற்கப்படாத சொல் வழக்கமல்லாதது என்று அழைக்கப்படுகிறது. சந்தச் சொல், தெளிவில்லாமை, கடினம் ஆகியவை இதில் அடங்கும்.

ததஸாமயிகத்வஞ்ச க்ராம்யத்வஞ்சேதி பஞ்சதா । சாந்தஸத்வம் ந பாஷாயாமவிஸ்பஷ்டமபோததஃ ।। ௩௪௭.

இவ்வாறு, வழக்கத்திற்கு மாறானதும், கிராமியமும் சேர்த்து ஐந்து வகை குறைகள் உண்டு. சந்தச் சொல் பொதுவில் பயன்படுத்தப்படாது; தெளிவில்லாதது புரிதல் இல்லாததால் வரும்.

கூஃட³ார்ததா விபர்ய்யஸ்தார்ததா ஸம்ஶயிதார்ததா । அவிஸ்பஷ்டார்ததா பேதாஸ்தத்ர கூஃட³ார்ததேதி ஸா ।। ௩௪௭.

மறைந்த பொருள், புரட்டிய அர்த்தம், சந்தேகமான அர்த்தம், தெளிவில்லாத அர்த்தம்—இவை பிரிவுகள்; இதில் மறைந்த பொருள் முதன்மை.

யத்ரார்தோ துஃகஸம்வேத்யோ விபர்ய்யஸ்தார்த்தா புநஃ । விவக்ஷிதாந்யஶப்தார்தப்ரதிபத்திர்மலீமஸா ।। ௩௪௭.

எங்கு பொருள் துன்பமாக உணரப்படுகிறதோ அது மறைந்த அர்த்தம்; சொற்கள் தவறாக பொருள் கொடுக்கும்போது புரட்டிய அர்த்தம் என்று சொல்லப்படுகிறது; இது தூய்மையற்றது.

அந்யார்தத்வாஸமர்தத்வே ஏதாமேவோபஸர்பதஃ । ஸந்திஹ்யமாநவாச்யத்வமாஹுஃ ஸம்ஶயிதார்ததாம் ।। ௩௪௭.

பொருள் வேறாகவோ, முடியாததாகவோ இருந்தால், அது சந்தேகமான அர்த்தம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

தோஷத்வமநுபத்நாதி ஸஜ்ஜநோத்வேஜநாத்ரு'தே । அஸுகோச்சார்ய்யமாணத்வம் கஷ்டத்வம் ஸமயாச்யுதிஃ ।। ௩௪௭.

நல்லவர்களுக்கு துன்பம் தருவதைத் தவிர மற்றவை குறையாகும். உச்சரிக்க கடினமாகவோ, வழக்கத்திற்கு மாறாகவோ இருந்தால் அது கடினம் எனப்படும்.

அஸாமயிததா நேயாமேதாஞ்ச முநயோ ஜகுஃ । க்ராம்யதா து ஜகந்யார்தப்ரதிபத்திஃ ஶலீக்ரு'தா ।। ௩௪௭.

இவை வழக்கத்திற்கு மாறானவை என்று அறிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று முனிவர்கள் கூறியுள்ளனர். கிராமியம் என்பது கீழ்மையான பொருளை உணர்வது; இது தவிர்க்கப்பட வேண்டும்.

வக்தவ்யக்ராம்யவாச்யஸ்ய வசநாத்ஸ்மரணாதபி । தத்வாசகபதேநாபிஸாம்யாத்பவதி ஸா த்ரிதா ।। ௩௪௭.

பொது இடத்தில் பேசக்கூடாத வார்த்தைகளை பேசுதல், நினைவுபடுத்துதல், அல்லது அதற்குச் சமமான சொற்களைப் பயன்படுத்துதல் மூலமாக அந்தத் தவறு மூன்று விதமாக உண்டாகிறது: வாயால் சொல்வது, மனதில் நினைப்பது, அதேபோல் ஒத்த சொற்களைச் சொல்வது.

தோஷஃ ஸாதாரணஃ ப்ராதிஸ்விகோऽர்தஸ்ய ஸ து த்விதா । அநேகபாகுபாலம்பஃ ஸாதாரண இதி ஸ்ம்ரு'தஃ ।। ௩௪௭.

ஒரு தவறு பொதுவாகவோ, குறிப்பிட்ட பொருளுக்கே உரியதாகவோ இருக்கலாம்; பொதுவான தவறு பல பகுதிகளுக்குச் சேரும் குற்றமாக அறியப்படுகிறது.

க்ரியாகாரகயோர்ப்ரம்ஶோ விஸந்திஃ புநருக்ததா । வ்யஸ்தஸம்பந்ததா சேதி பஞ்ச ஸாதாரணா மதாஃ ।। ௩௪௭.

செயலும் செய்பவரும் விடுபடுதல், பொருத்தமின்மை, மீண்டும் மீண்டும் சொல்வது, மற்றும் தொடர்பில்லாமல் சொல்வது ஆகிய ஐந்து பொதுவான தவறுகள் எனக் கருதப்படுகின்றன.

அக்ரியத்வம் த்ரியாப்ரம்ஶோ ப்ரஷ்டகாரகதா புநஃ । ஸர்த்த்ர்யாதிகாரகாபாவோ விஸந்திஃ ஸந்திதூஷணம் ।। ௩௪௭.

செயல் இல்லாமை, மூன்றின் விடுபாடு, செய்பவரின் குறைவு, செய்பவர் போன்றவர்களின் இல்லாமை, பொருத்தமின்மை, மற்றும் பொருத்தத்தின் கெடுதல் இவை விவரிக்கப்படுகின்றன.