அக்நிபுராணம்

ந ச வாச்யம் குணோ தோஷோ பாவ ஏவ பவிஷ்யதி । குணாஃ ஶ்லேஷாதயோ தோஷா குஃட³ார்தாத்யாஃ ப்ரு'தக் க்ரு'தாஃ ।। ௩௪௬.

ஒரு குணம் அல்லது குறைபாடு வெறும் பொருளில் மட்டும் இல்லை; புனம் போன்றவை குணங்களாகவும், மறைந்த அர்த்தம் போன்றவை குறைபாடுகளாகவும் தனித்தனியாக அமைந்துள்ளன.

யஃ காவ்யே மஹதீம் சாயாமநுக்ரு'ஹ்ணாத்யஸௌ குணஃ । ஸம்பவத்யேஷ ஸாமாந்யோ வைஶேஷிக இதி த்விதா ।। ௩௪௬.

கவிதைக்கு பெரும் ஒளியைத் தருவது குணம் எனப்படும்; அது பொதுவானதும், தனிப்பட்டதும் என இரண்டு வகை உண்டு.

ஸர்வ்வம்ஸாதாரணீபூதஃ ஸாமாந்ய இதி மந்ய்தே । ஶவ்தமர்தமுபௌ ப்ராப்தஃ ஸாமாந்யோ பவதி த்ரிதா ।। ௩௪௬.

எல்லாவற்றிலும் பொதுவாக இருப்பது 'பொது' என்று கருதப்படுகிறது; சொல் மற்றும் பொருள் இரண்டும் சேர்ந்தால், அந்த பொதுக் குணம் மூன்று வகைப்படும்.

ஶப்தமாஶ்ரயதே காவ்யம் ஶரீரம் யஃ ஸ தத்‌குணஃ । ஶ்லேஷோ லாலித்யகாம்பீர்ய்யஸௌகுமார்ய்யமுதாரதா ।। ௩௪௬.

கவிதை சொற்களை அடிப்படையாகக் கொண்டது; அதன் உடலாக விளங்கும் குணங்கள் புனம், மென்மை, ஆழம், நுட்பம், உயர்வு ஆகியவையாகும்.

ஸத்யேவ யௌகிகீ சேதி குணாஃ ஶப்தஸ்ய ஸப்ததா । ஸுஶ்லிஷ்டஸந்நிவேஶத்வம் ஶப்தாநாம் ஶ்லேஷ உச்யதே ।। ௩௪௬.

உண்மையில், சொற்களுக்கு ஏழு குணங்கள் உள்ளன: நேரடி மற்றும் பொருள் சார்ந்தவை; சொற்கள் ஒற்றுமையாக அமைந்திருப்பது புனம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

குணாதேஶாதிநா பூர்வ்வம் பதஸம்பத்தமக்ஷரம் । யத்ர ஸந்தீயதே நைவ தல்லாலித்யமுதாஹ்ரு'தம் ।। ௩௪௬.

ஒரு எழுத்து, முன்னருள்ள சொல்லுடன் குணம் அல்லது அதற்குப் பதிலாக இணைக்கப்பட்டால், வெறும் சேர்க்கை அல்லாமல், அது மென்மை எனப்படுகிறது.

விஶிஷ்டலக்ஷணோல்லேகலேக்யமுத்தாநஶப்தகம் । காம்பீர்ய்யம் கதயந்த்யார்ய்யாஸ்ததேவாந்யேஷு ஶப்ததாம் ।। ௩௪௬.

தனித்துவமான இலக்கணங்கள், தெளிவான வெளிப்பாடு, முக்கியமான சொற்கள் ஆகியவை அறிஞர்களால் ஆழம் என்று அழைக்கப்படுகின்றன; பிற இடங்களில், அவை சொற்களுக்கே உரியது.

அநிஷ்டுராக்ஷரப்ராயஶப்ததா ஸுகுமாரதா । உத்தாநபததௌதார்ய்யயுதஶ்லாக்யைர்விஶேஷணைஃ ।। ௩௪௬.

கடினமான எழுத்துகள் இல்லாமல் அமைந்த சொற்களில் நுட்பம் காணப்படுகிறது; புகழ்பெற்ற, வெளிப்படையான சொற்களால் அது சிறப்பாகும்.

ஓஜஃ ஸமாஸபூயஸ்த்வமேதத்பத்யாதிஜீவிதம் । ஆப்ரஹ்ம ஸ்தம்பபர்ய்யந்தமோஜஸைகேந பௌருஷம் ।। ௩௪௬.

சொற்கள் சேர்க்கை அதிகமாக இருப்பதே வலிமை; அது பாடலுக்கும் இதர வடிவங்களுக்கும் உயிராகும். பிரம்மாவிலிருந்து புல்லுக்கு வரை, வலிமைதான் ஆண்மையின் அடையாளம்.

உச்யமாநஸ்ய ஶப்தேந யேந கேநாபி வஸ்துநஃ । உத்கர்ஷமாவஹந்நர்தோ குண இத்யபிதீயதே ।। ௩௪௬.

எந்த ஒரு பொருளைப் பற்றியும் சொல்லப்படும் சொல், அதன் பொருளை உயர்த்தினால், அது குணம் என அழைக்கப்படுகிறது.

மாதுர்ய்யம் ஸம்பிதாநஞ்ச கோமலத்வமூதாரதா । ப்ரௌஃட³ிஃ ஸாமயிகத்வஞ்ச தத்‌பேதாஃ ஷட்‌சகாஶதி ।। ௩௪௬.

இனிமை, ஒழுங்கு, மென்மை, உயர்வு, பரிபக்குவம், மரபு — இவை ஆறு வகை பிரிவுகள் ஆகும்.

க்ரோதேர்ஷ்யாகாரகாம்பீர்ய்யாந்மாதுர்ய்யம் தைர்ய்யகாஹிதா । ஸம்பிதாநம் பரிகரஃ ஸ்யாதபேக்ஷஇதஸித்தயே ।। ௩௪௬.

கோபம், பொறாமை, ஆழ்ந்த அமைதி ஆகியவற்றிலிருந்து இனிமை உண்டாகும்; முடிவை அடைய தேவையான ஒழுங்கு ஏற்பாடு ஆகும்.

யத்‌காடிந்யாதிநிர்முக்தஸந்நிவேஶவிஶிஷ்டதா । திரஸ்க்ரு'த்யைவ ம்ரு'கதுதா பாதி கோமலதேதி ஸா ।। ௩௪௬.

கடினம் போன்றவை இல்லாத தனித்துவமான அமைப்பு, கடுமை நீக்கப்பட்டிருப்பது — அதுவே மென்மை என்று அழைக்கப்படுகிறது.

லக்ஷ்யதே ஸ்தூலலக்ஷத்வப்ரவ்ரு'த்தேர்யத்ர லக்ஷணம் । குணல்ய ததுதாரத்வமாஶயஸ்யாதிஸௌஷ்டவம் ।। ௩௪௬.

பெரிய குறியீடு மற்றும் இயல்பின் மூலம் அறியப்படுவது, அந்தக் குணத்தின் உயர்வும், எண்ணத்தின் மிகுந்த நயமும் ஆகும்.

அபிப்ரேதம் ப்ரதி யதோ நிர்வ்வாஹஸ்யோபபாதிகாஃ । யுக்தயோ ஹேதுகர்பிண்யஃ ப்ரௌடாப்ரௌடிருதாஹ்ரு'தா ।। ௩௪௬.

எதிர்பார்த்த முடிவை அடைய காரணங்களை உள்ளடக்கிய வழிகள் அமைந்தால், அதுவே பரிபக்குவம் என்று கூறப்படுகிறது.

ஸ்வதந்த்ரஸ்யாந்யதந்த்ரஸ்ய வாஹ்யாந்தஃ ஸமயோகதஃ । தத்ர வ்யுத்பத்திரர்தஸ்ய யா ஸாமயிகதேதி ஸா ।। ௩௪௬.

சுயாதீனமாகவோ, பிறருக்கு சார்ந்ததாகவோ, வெளிப்புறம் அல்லது உள்ளார்ந்த மரபுகளால் உருவாகும் பொருளின் வளர்ச்சி — அதுவே மரபு எனப்படுகிறது.

ஶப்தார்தாவுபகுர்வ்வாணோ நாம்நோபயகுணஃ ஸ்ம்ரு'தஃ । தஸ்ய ப்ர்ஸாதஃ ஸௌபாக்யம் யதாஸங்‌க்யம் ப்ரஶஸ்ததா ।। ௩௪௬.

சொல் மற்றும் பொருளை மேம்படுத்துவது இரட்டைக் குணம் என நினைவில் கொள்ளப்படுகிறது; அதன் தெளிவு, அழகு, சிறப்பு ஆகியவை தத்தம் வரிசையில் புகழப்படுகின்றன.

காகோ ராக இகதி ப்ராஜ்ஞைஃ ஷட் ப்ரபஞ்சவிபஞ்சிதாஃ । பாகோ ராக இதி ப்ராஜ்ஞைஃ பாடபேதஃ ஸுப்ரஸித்தார்தபததா ப்ரஸாத இதி கீயதே ।। ௩௪௬.

பண்டிதர்கள் இதனை 'காகம்' என்றும் 'ராகம்' என்றும் அழைக்கிறார்கள்; ஆறு விதமான உலகியலான வேறுபாடுகள் இதில் விளக்கப்படுகின்றன. சிலர் இதனை 'பாகம்' என்றும் 'ராகம்' என்றும் கூறுகிறார்கள்; இது வாசிப்பில் உள்ள வேறுபாடு. இந்த சொற்கள் அர்த்தத்தில் நன்கு அறியப்பட்டவை; இந்த தெளிவே புகழப்படுகிறது.

உத்கர்ஷவாந் குணஃ கஶ்சித்யஸ்மிந்நுக்தேப்ரதீயதே । தத்ஸௌபாக்யமுதாரத்வம் ப்ரவதந்தி மநீஷிணஃ ।। ௩௪௬.

ஒரு சொல்லில் சிறப்பு அல்லது மேன்மை தெரிந்தால், அறிவாளிகள் அதில் அதிர்ஷ்டமும் உயர்வும் உள்ளது என்று கூறுகிறார்கள்.

யதாஸங்‌க்யமநுத்தேஶஃ ஸாமாந்யமதிதிஶ்யதே । ஸமயே வர்ணநீயஸ்ய தாருணஸ்யாபி வஸ்துநஃ ।। ௩௪௬.

எப்படி எண்கள் வரிசைப்படி குறிப்பிடப்படுகிறதோ, அதுபோல் பொதுவாகவே, கடுமையான பொருளையும் சரியான நேரத்தில் வரிசைப்படி விவரிக்க வேண்டும்.

அதாருணேந ஶப்தேந ப்ராஶஸத்யமுபவர்ணநம் । உச்சைஃ பரிணதிஃ காபி பாக இத்யபிதீயதே ।। ௩௪௬.

கடுமையானதை மென்மையான சொற்களால், ஆனால் உண்மையாக விவரிப்பது 'பாகம்' எனப்படும்; இது ஒரு வகையான நயமாகும்.

ம்ரு'த்வீகாநாரிகேலாம்புபாகபேதாச்சதுவ்விதஃ । ஆதாவந்தே ச ஸௌரஸ்யம் ம்ரு'த்வீகாபாக ஏவ ஸஃ ।। ௩௪௬.

திராட்சை, தெங்காய்ப் பானம் போன்றவற்றை வேறு விதமாக சமைப்பதால் நான்கு வகைகள் உண்டு. தொடக்கத்திலும் முடிவிலும் இனிப்பானது திராட்சை பாகம் போலவே இருக்கும்.

காவ்யேச்சயா விஶேஷோ யஃ ஸ ராக இதி கீயதே । அப்யாஸோபஹிதஃ காந்திம் ஸஹஜாமபி வர்த்ததே ।। ௩௪௬.

கவிதை விருப்பத்திலிருந்து உருவாகும் சிறப்பு 'ராகம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது. அது பழகுதலுடன் சேர்ந்தால், இயற்கையான அழகும் மேலும் பிரகாசமாகும்.

ஹாரித்ரஶ்சைவ கௌஸும்போ நீலீ ராகஶ்ச ஸ த்ரிதா । வைஶேஷிகஃ பரிஜ்ஞேயோ யஃ ஸ்வலக்ஷணகோசரஃ ।। ௩௪௬.

மஞ்சள், குஙுமப்பூ, நீலி ஆகிய மூன்று வகையான ராகங்கள் உள்ளன. தனித்துவம் என்பது தன் தன்மை மூலம் அறியப்படுவது ஆகும்.

அக்நிருவாச உத்வேகஜநகோ தோஷஃ ஸப்யாநாம் ஸ ச ஸப்ததா । வக்த்ரு'வாசகவாச்யாநாமேகத்வித்ரிநியோகதஃ ।। ௩௪௭.

அக்னி சொன்னார்: பண்டிதர்களிடம் கவலை உண்டாக்கும் குறை ஏழு வகைப்படும்; பேச்சாளர், சொல், பொருள் ஆகியவற்றில் ஒன்று, இரண்டு, மூன்று சேர்ந்து வரும்போது இவை உண்டாகும்.

தத்ர வக்தா கவிர்நாம ப்ரததே ஸ ச பேததஃ । ஸந்திஹாநோऽவிநீதஃ ஸந்நஜ்ஞோ ஜ்ஞாதா சதுர்வ்விம்தஃ ।। ௩௪௭.

இங்கு பேச்சாளர் 'கவிஞர்' என்று அழைக்கப்படுகிறார்; அவர் நான்கு வகை: சந்தேகப்படுவோர், ஒழுக்கமில்லாதோர், அறியாதோர், அறிவுடையோர்.

நிமித்தபரிபாஷாப்யாமர்தஸம்ஸ்பர்ஶிவாசகம் । தத்‌பேதோ பதவாக்யே த்வே கதிதம் லக்ஷணம் த்வ்யோஃ ।। ௩௪௭.

காரணம் அல்லது வரையறை மூலம் பொருளைத் தொடும் சொல் இரண்டு வகை: சொல் மற்றும் வாக்கியம்; இது இரண்டிற்கும் அடையாளம்.

அஸாதுத்வாப்ரயுக்தத்வே த்வாவேவ பதநிக்ரஹௌ । ஶப்தஶாஸ்த்ரவிருத்தத்வமஸாதுத்வம் விதுர்புதாஃ ।। ௩௪௭.

தவறானதும் வழக்கமல்லாததும் என்ற இரண்டும் சொற்களில் குறையாகும். இலக்கண விதிக்கு எதிரானது தவறு என்று அறிவோர் அறிகின்றனர்.

வ்யுத்பந்நைரநிபத்தத்வமப்ரயுக்தத்வமுச்யதே । சாந்தஸத்வமவிஸ்பஷ்டத்வஞ்ச கஷ்டத்வமேவ ச ।। ௩௪௭.

அறிந்தவர்களால் ஏற்கப்படாத சொல் வழக்கமல்லாதது என்று அழைக்கப்படுகிறது. சந்தச் சொல், தெளிவில்லாமை, கடினம் ஆகியவை இதில் அடங்கும்.