அக்நிபுராணம்

அபிதேயாவிநாபூதா ப்ரதீதிர்ல்லக்ஷணோச்யதே । அபிதேயேந ஸம்பந்தாத்ஸாமீப்யாத்ஸமவாயதஃ ।। ௩௪௫.

சுட்டும் என்பது, சொல்வதற்கும் சுட்டும் பொருளுக்கும் பிரிக்க முடியாத தொடர்பு இருப்பது; அந்த தொடர்பு, அருகாமை, அல்லது உட்படுதல் மூலமாக.

வைபரீத்யாத்‌க்ரியாயோகால்லக்ஷணா பஞ்சதா மதா । கௌணீகுணாநாமாநந்த்யாதநந்தா தத்விவக்ஷயா ।। ௩௪௫.

சுட்டும் தன்மை ஐந்து வகை: எதிர்மறை, செயலில் சேர்க்கை, போன்றவை. இரண்டாம் நிலை பொருள் முடிவில்லாதது, ஏனெனில் பண்புகள் எண்ணிக்கையற்றவை, அவை விரும்பப்பட்டபோது.

அந்யதர்ம்மஸ்ததோऽந்யத்ர லோகஸீமாநுரோதிநா । ஸம்யகாதீயதே யத்ர ஸ ஸமாதிரிஹ ஸ்ம்ரு'தஃ ।। ௩௪௫.

பிற பண்பை, உலக வழக்குக்கு ஏற்ப, வேறு இடத்தில் சரியாகப் பயன்படுத்தினால், அதையே இங்கு 'சமாதி' எனக் கூறுகிறார்கள்.

ஶ்ருதேரலப்யமாநோऽர்தோ யஸ்மாத்பாதி ஸசேதநஃ । ஸ ஆக்ஷஏபோ த்வநிஃ ஸ்யாச்ச த்வநிநா வ்யஜ்யதே யதஃ ।। ௩௪௫.

கேட்பதால் பெற முடியாத பொருள், மனதில் தெளிவாகத் தோன்றினால், அது சுட்டும், அதையே 'த்வனி' என்கிறார்கள், ஏனெனில் அது சுட்டுதலால் வெளிப்படுகிறது.

ஶப்தேநார்தேந யத்ரார்தஃ க்ரு'த்வா ஸ்வயமுபார்ஜநம் । ப்ரதிஷேத இவேஷ்டஸ்ய யோ விஶேஷோऽபிதித்ஸயா ।। ௩௪௫.

சொல், பொருள் இரண்டாலும், ஒரு பொருள் தானாக உருவாகும்போது, விரும்பியதைத் தடை செய்வதைப் போல், அந்தச் சிறப்பு கருத்து வெளிப்பட விரும்பியதால் தோன்றுகிறது.

தமாக்ஷேபம் ப்ருவந்த்யத்ர ஸ்துதம் ஸ்தோத்ரமிதம் புநஃ । அதிகாராதபேதஸ்ய வஸ்துநோऽந்யஸ்ய யா ஸ்துதிஃ ।। ௩௪௫.

அந்த சுட்டுதலையே இங்கு புகழ்ச்சி என்கிறார்கள்; இதுவே மீண்டும் இந்த ஸ்துதி. உரிய பொருள் இல்லாதபோது, வேறு பொருளை புகழ்வது சூழ்நிலைக்கேற்ப வருகிறது.

யத்ரோக்தம் கம்யதே நார்தஸ்தத்‌ஸமாநவிஶேஷணம் । ஸா ஸமாஸோக்திருதிதா ஸங்‌க்ஷேபார்ததயா புதைஃ ।। ௩௪௫.

எங்கு பொருள் நேரடியாகச் சொல்லப்படாமல், அறிகுறியாகத் தெரிகிறதோ, அதையே 'சுருக்கமான சொல்' என அறிவாளிகள் சொல்வார்கள்; அது சுருக்கமான பொருளைத் தருகிறது.

அபஹ்நுதிரபஹ்நுத்ய கிஞ்சிதந்யார்தஸூசநம் । பர்ய்யாயோக்தம் யதந்யேந ப்ரகாரேணாபிதீயதே ।। ௩௪௫.

மறைத்தல் என்பது, ஒன்றை மறைத்து, வேறு பொருளைச் சுட்டுவது. 'பரியாய சொல்' என்பது, வேறு முறையில் ஒன்றை வெளிப்படுத்துவது.

ஏஷாமேகம்தமஸ்யேவ ஸமாக்யா த்வநிரித்யதஃ ।। ௩௪௫.

இவற்றில் மிக உயர்ந்தது 'த்வனி' என்று அழைக்கப்படுகிறது.

காவ்யகுணவிவேகஃ । அக்நிருவாச । அலம்க்ரு'தமபி ப்ரீத்யை ந காவ்யம் நிர்குணம் பவேத் । வபுஷ்ய லலிதே ஸ்த்ரீணாம் ஹாரோ பாரயதே பரம் ।। ௩௪௬.

அக்னி சொன்னார்: அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்டாலும், குணங்கள் இல்லாத கவிதை மனதை மகிழ்விக்க முடியாது; அதுபோல், அழகான மாலை கூட, மென்மையான பெண்ணுக்கு பாரமாக இருக்கும்.

ந ச வாச்யம் குணோ தோஷோ பாவ ஏவ பவிஷ்யதி । குணாஃ ஶ்லேஷாதயோ தோஷா குஃட³ார்தாத்யாஃ ப்ரு'தக் க்ரு'தாஃ ।। ௩௪௬.

ஒரு குணம் அல்லது குறைபாடு வெறும் பொருளில் மட்டும் இல்லை; புனம் போன்றவை குணங்களாகவும், மறைந்த அர்த்தம் போன்றவை குறைபாடுகளாகவும் தனித்தனியாக அமைந்துள்ளன.

யஃ காவ்யே மஹதீம் சாயாமநுக்ரு'ஹ்ணாத்யஸௌ குணஃ । ஸம்பவத்யேஷ ஸாமாந்யோ வைஶேஷிக இதி த்விதா ।। ௩௪௬.

கவிதைக்கு பெரும் ஒளியைத் தருவது குணம் எனப்படும்; அது பொதுவானதும், தனிப்பட்டதும் என இரண்டு வகை உண்டு.

ஸர்வ்வம்ஸாதாரணீபூதஃ ஸாமாந்ய இதி மந்ய்தே । ஶவ்தமர்தமுபௌ ப்ராப்தஃ ஸாமாந்யோ பவதி த்ரிதா ।। ௩௪௬.

எல்லாவற்றிலும் பொதுவாக இருப்பது 'பொது' என்று கருதப்படுகிறது; சொல் மற்றும் பொருள் இரண்டும் சேர்ந்தால், அந்த பொதுக் குணம் மூன்று வகைப்படும்.

ஶப்தமாஶ்ரயதே காவ்யம் ஶரீரம் யஃ ஸ தத்‌குணஃ । ஶ்லேஷோ லாலித்யகாம்பீர்ய்யஸௌகுமார்ய்யமுதாரதா ।। ௩௪௬.

கவிதை சொற்களை அடிப்படையாகக் கொண்டது; அதன் உடலாக விளங்கும் குணங்கள் புனம், மென்மை, ஆழம், நுட்பம், உயர்வு ஆகியவையாகும்.

ஸத்யேவ யௌகிகீ சேதி குணாஃ ஶப்தஸ்ய ஸப்ததா । ஸுஶ்லிஷ்டஸந்நிவேஶத்வம் ஶப்தாநாம் ஶ்லேஷ உச்யதே ।। ௩௪௬.

உண்மையில், சொற்களுக்கு ஏழு குணங்கள் உள்ளன: நேரடி மற்றும் பொருள் சார்ந்தவை; சொற்கள் ஒற்றுமையாக அமைந்திருப்பது புனம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

குணாதேஶாதிநா பூர்வ்வம் பதஸம்பத்தமக்ஷரம் । யத்ர ஸந்தீயதே நைவ தல்லாலித்யமுதாஹ்ரு'தம் ।। ௩௪௬.

ஒரு எழுத்து, முன்னருள்ள சொல்லுடன் குணம் அல்லது அதற்குப் பதிலாக இணைக்கப்பட்டால், வெறும் சேர்க்கை அல்லாமல், அது மென்மை எனப்படுகிறது.

விஶிஷ்டலக்ஷணோல்லேகலேக்யமுத்தாநஶப்தகம் । காம்பீர்ய்யம் கதயந்த்யார்ய்யாஸ்ததேவாந்யேஷு ஶப்ததாம் ।। ௩௪௬.

தனித்துவமான இலக்கணங்கள், தெளிவான வெளிப்பாடு, முக்கியமான சொற்கள் ஆகியவை அறிஞர்களால் ஆழம் என்று அழைக்கப்படுகின்றன; பிற இடங்களில், அவை சொற்களுக்கே உரியது.

அநிஷ்டுராக்ஷரப்ராயஶப்ததா ஸுகுமாரதா । உத்தாநபததௌதார்ய்யயுதஶ்லாக்யைர்விஶேஷணைஃ ।। ௩௪௬.

கடினமான எழுத்துகள் இல்லாமல் அமைந்த சொற்களில் நுட்பம் காணப்படுகிறது; புகழ்பெற்ற, வெளிப்படையான சொற்களால் அது சிறப்பாகும்.

ஓஜஃ ஸமாஸபூயஸ்த்வமேதத்பத்யாதிஜீவிதம் । ஆப்ரஹ்ம ஸ்தம்பபர்ய்யந்தமோஜஸைகேந பௌருஷம் ।। ௩௪௬.

சொற்கள் சேர்க்கை அதிகமாக இருப்பதே வலிமை; அது பாடலுக்கும் இதர வடிவங்களுக்கும் உயிராகும். பிரம்மாவிலிருந்து புல்லுக்கு வரை, வலிமைதான் ஆண்மையின் அடையாளம்.

உச்யமாநஸ்ய ஶப்தேந யேந கேநாபி வஸ்துநஃ । உத்கர்ஷமாவஹந்நர்தோ குண இத்யபிதீயதே ।। ௩௪௬.

எந்த ஒரு பொருளைப் பற்றியும் சொல்லப்படும் சொல், அதன் பொருளை உயர்த்தினால், அது குணம் என அழைக்கப்படுகிறது.

மாதுர்ய்யம் ஸம்பிதாநஞ்ச கோமலத்வமூதாரதா । ப்ரௌஃட³ிஃ ஸாமயிகத்வஞ்ச தத்‌பேதாஃ ஷட்‌சகாஶதி ।। ௩௪௬.

இனிமை, ஒழுங்கு, மென்மை, உயர்வு, பரிபக்குவம், மரபு — இவை ஆறு வகை பிரிவுகள் ஆகும்.

க்ரோதேர்ஷ்யாகாரகாம்பீர்ய்யாந்மாதுர்ய்யம் தைர்ய்யகாஹிதா । ஸம்பிதாநம் பரிகரஃ ஸ்யாதபேக்ஷஇதஸித்தயே ।। ௩௪௬.

கோபம், பொறாமை, ஆழ்ந்த அமைதி ஆகியவற்றிலிருந்து இனிமை உண்டாகும்; முடிவை அடைய தேவையான ஒழுங்கு ஏற்பாடு ஆகும்.

யத்‌காடிந்யாதிநிர்முக்தஸந்நிவேஶவிஶிஷ்டதா । திரஸ்க்ரு'த்யைவ ம்ரு'கதுதா பாதி கோமலதேதி ஸா ।। ௩௪௬.

கடினம் போன்றவை இல்லாத தனித்துவமான அமைப்பு, கடுமை நீக்கப்பட்டிருப்பது — அதுவே மென்மை என்று அழைக்கப்படுகிறது.

லக்ஷ்யதே ஸ்தூலலக்ஷத்வப்ரவ்ரு'த்தேர்யத்ர லக்ஷணம் । குணல்ய ததுதாரத்வமாஶயஸ்யாதிஸௌஷ்டவம் ।। ௩௪௬.

பெரிய குறியீடு மற்றும் இயல்பின் மூலம் அறியப்படுவது, அந்தக் குணத்தின் உயர்வும், எண்ணத்தின் மிகுந்த நயமும் ஆகும்.

அபிப்ரேதம் ப்ரதி யதோ நிர்வ்வாஹஸ்யோபபாதிகாஃ । யுக்தயோ ஹேதுகர்பிண்யஃ ப்ரௌடாப்ரௌடிருதாஹ்ரு'தா ।। ௩௪௬.

எதிர்பார்த்த முடிவை அடைய காரணங்களை உள்ளடக்கிய வழிகள் அமைந்தால், அதுவே பரிபக்குவம் என்று கூறப்படுகிறது.

ஸ்வதந்த்ரஸ்யாந்யதந்த்ரஸ்ய வாஹ்யாந்தஃ ஸமயோகதஃ । தத்ர வ்யுத்பத்திரர்தஸ்ய யா ஸாமயிகதேதி ஸா ।। ௩௪௬.

சுயாதீனமாகவோ, பிறருக்கு சார்ந்ததாகவோ, வெளிப்புறம் அல்லது உள்ளார்ந்த மரபுகளால் உருவாகும் பொருளின் வளர்ச்சி — அதுவே மரபு எனப்படுகிறது.

ஶப்தார்தாவுபகுர்வ்வாணோ நாம்நோபயகுணஃ ஸ்ம்ரு'தஃ । தஸ்ய ப்ர்ஸாதஃ ஸௌபாக்யம் யதாஸங்‌க்யம் ப்ரஶஸ்ததா ।। ௩௪௬.

சொல் மற்றும் பொருளை மேம்படுத்துவது இரட்டைக் குணம் என நினைவில் கொள்ளப்படுகிறது; அதன் தெளிவு, அழகு, சிறப்பு ஆகியவை தத்தம் வரிசையில் புகழப்படுகின்றன.

காகோ ராக இகதி ப்ராஜ்ஞைஃ ஷட் ப்ரபஞ்சவிபஞ்சிதாஃ । பாகோ ராக இதி ப்ராஜ்ஞைஃ பாடபேதஃ ஸுப்ரஸித்தார்தபததா ப்ரஸாத இதி கீயதே ।। ௩௪௬.

பண்டிதர்கள் இதனை 'காகம்' என்றும் 'ராகம்' என்றும் அழைக்கிறார்கள்; ஆறு விதமான உலகியலான வேறுபாடுகள் இதில் விளக்கப்படுகின்றன. சிலர் இதனை 'பாகம்' என்றும் 'ராகம்' என்றும் கூறுகிறார்கள்; இது வாசிப்பில் உள்ள வேறுபாடு. இந்த சொற்கள் அர்த்தத்தில் நன்கு அறியப்பட்டவை; இந்த தெளிவே புகழப்படுகிறது.

உத்கர்ஷவாந் குணஃ கஶ்சித்யஸ்மிந்நுக்தேப்ரதீயதே । தத்ஸௌபாக்யமுதாரத்வம் ப்ரவதந்தி மநீஷிணஃ ।। ௩௪௬.

ஒரு சொல்லில் சிறப்பு அல்லது மேன்மை தெரிந்தால், அறிவாளிகள் அதில் அதிர்ஷ்டமும் உயர்வும் உள்ளது என்று கூறுகிறார்கள்.