அக்நிபுராணம்

அக்நிருவாச ஶப்தார்தயோரலங்காரோ த்வாவலங்குருதே ஸமம் । ஏகத்ர நிஹிதோ ஹாரஃ ஸ்தநம் க்ரீவாமிவ த்ரியாஃ ।। ௩௪௫.

அக்னி கூறினார்: சொல் மற்றும் பொருள் அலங்காரம் இருவகை; அது இரண்டையும் சமமாக அலங்கரிக்கிறது, ஒரு பெண்ணின் கழுத்திலும் மார்பிலும் மாலை அணிவிப்பதைப் போல.

ப்ரஶஸ்திஃ காந்திரௌசித்யம் ஸம்க்ஷேபோ யாவதர்ததா । அபிவ்யக்திரிதி வ்யக்தம் ஷட்‌பேதாஸ்தஸ்ய ஜாக்ரதி ।। ௩௪௫.

புகழ்ச்சி, ஒளிர்ச்சி, பொருத்தம், சுருக்கம், போதுமான தன்மை, தெளிவான வெளிப்பாடு — இவை ஆறு வகைகளாக இதில் தெளிவாகத் தெரிகின்றன.

ப்ரஶஸ்திஃ பரவந்மர்ம்மத்ரவீகரணகர்ம்மணஃ । வாசோ யுக்திர்த்விதா ஸா ச ப்ரேமோக்திஸ்துதிபேததஃ ।। ௩௪௫.

பிறர் மனதை உருக்கும் செயலைப் புகழ்வதே புகழ்ச்சி. சொல் இரண்டு வகை, அப்படியே அன்போடு சொல்வதும் புகழ்ச்சியின் வேறுபாடுகளாகும்.

ப்ரேமோக்திஸ்துதிபர்ய்யாயௌ ப்ரியோக்திகுணகீர்த்தநே । காந்திஃ ஸர்வ்வமநோருச்யவாச்யவாசகஸங்கதிஃ ।। ௩௪௫.

அன்போடு சொல்வதும், புகழ்ச்சியும் ஒரே பொருள்; அன்பை வெளிப்படுத்துதல், நல்ல பண்புகளைப் புகழ்வதும் அதேபோல். ஒளிர்ச்சி என்பது எல்லாம் மனம் விரும்பும் சொற்கள், பொருள், வெளிப்பாடுகள் ஒற்றுமையாக இருப்பதே.

யதா வஸ்து ததா ரீதிர்யதா வ்ரு'த்திஸ்ததா ரஸஃ । உர்ஜ்ஜஸ்விம்ரு'துஸந்தர்பாதௌசித்யமுபஜாயதே ।। ௩௪௫.

பொருள் எப்படி இருக்கிறதோ, அதேபோல் நடை; விருத்தம் எப்படி இருக்கிறதோ, அதேபோல் ரசம். வலிமை, மென்மை, சரியான அமைப்பு ஆகியவற்றால் பொருத்தம் உருவாகிறது.

ஸம்க்ஷேணோ வாசகைரஸ்பைர்வஹோரர்தஸ்ய ஸம்க்ரஹஃ । அந்யூநாதிகதா ஶப்தவஸ்துநோர்யாவதர்ததா ।। ௩௪௫.

சொற்கள் அதிகமில்லாமல், பொருளைச் சுருக்கமாகச் சொல்வதே சுருக்கம். சொல் மற்றும் பொருள் ஒன்றோ ஒன்று குறையாமல், அதிகமாகவோ இல்லாமல் பொருந்தினால் போதுமான தன்மை.

ப்ரகடத்வமபிவ்யக்திஃ ஶ்ருதிராக்ஷேப இத்யபி । தஸ்யா பேதௌ ஶ்ருதிஸ்தத்ர ஶப்தம் ஸ்வார்தஸமர்பணம் ।। ௩௪௫.

தெளிவாக வெளிப்படுவது தெளிவாகும்; அதை 'கேட்கும் தன்மை', 'சுட்டும் தன்மை' என்றும் சொல்வார்கள். அதில் இரண்டு வகை, அதில் ஒன்று சொல் தன் பொருளை நேரடியாகக் கொடுப்பது.

பவேந்நைமித்திகீ பாரிபாஷிகீ த்விவிதைவ ஸா । ஸங்கேதஃ பரிபாஷேதி ததஃ ஸ்யாத் பாரிபாஷிகீ ।। ௩௪௫.

அது இரண்டு வகை: ஒப்புதல் வழக்கில் வரும், குறிப்பிட்ட விதிமுறையில் வரும். ஒப்புதல், விதிமுறை — இவை சேர்ந்தால் விதிமுறைபடி வரும் வகை.

முக்யௌபசாரிகீ சேதி ஸா ச ஸா ச த்விதா த்விதா । ஸ்வாபிதேயஸ்கலத்‌வ்ரு'த்திரமுக்யார்தஸ்ய வாசகஃ ।। ௩௪௫.

அது இரண்டு வகை: நேரடி, உபமையாக. வழக்கமான பொருள் தவறி, பிற பொருளைச் சொல்வது உபமையாகும்.

யயா ஶப்தோ நிமித்தேந கேநசித்ஸௌபசாரிகீ । ஸா ச லாக்ஷணிகீ கௌணீ லக்ஷணாகுணயோகதஃ ।। ௩௪௫.

ஒரு சொல் ஏதேனும் காரணத்தால் உபமையாகப் பயன்படுத்தப்பட்டால், அது சுட்டும் அல்லது இரண்டாம் நிலை பொருளாகும்; சுட்டும் தன்மை அல்லது பண்புடன் சேர்ந்ததனால்.

அபிதேயாவிநாபூதா ப்ரதீதிர்ல்லக்ஷணோச்யதே । அபிதேயேந ஸம்பந்தாத்ஸாமீப்யாத்ஸமவாயதஃ ।। ௩௪௫.

சுட்டும் என்பது, சொல்வதற்கும் சுட்டும் பொருளுக்கும் பிரிக்க முடியாத தொடர்பு இருப்பது; அந்த தொடர்பு, அருகாமை, அல்லது உட்படுதல் மூலமாக.

வைபரீத்யாத்‌க்ரியாயோகால்லக்ஷணா பஞ்சதா மதா । கௌணீகுணாநாமாநந்த்யாதநந்தா தத்விவக்ஷயா ।। ௩௪௫.

சுட்டும் தன்மை ஐந்து வகை: எதிர்மறை, செயலில் சேர்க்கை, போன்றவை. இரண்டாம் நிலை பொருள் முடிவில்லாதது, ஏனெனில் பண்புகள் எண்ணிக்கையற்றவை, அவை விரும்பப்பட்டபோது.

அந்யதர்ம்மஸ்ததோऽந்யத்ர லோகஸீமாநுரோதிநா । ஸம்யகாதீயதே யத்ர ஸ ஸமாதிரிஹ ஸ்ம்ரு'தஃ ।। ௩௪௫.

பிற பண்பை, உலக வழக்குக்கு ஏற்ப, வேறு இடத்தில் சரியாகப் பயன்படுத்தினால், அதையே இங்கு 'சமாதி' எனக் கூறுகிறார்கள்.

ஶ்ருதேரலப்யமாநோऽர்தோ யஸ்மாத்பாதி ஸசேதநஃ । ஸ ஆக்ஷஏபோ த்வநிஃ ஸ்யாச்ச த்வநிநா வ்யஜ்யதே யதஃ ।। ௩௪௫.

கேட்பதால் பெற முடியாத பொருள், மனதில் தெளிவாகத் தோன்றினால், அது சுட்டும், அதையே 'த்வனி' என்கிறார்கள், ஏனெனில் அது சுட்டுதலால் வெளிப்படுகிறது.

ஶப்தேநார்தேந யத்ரார்தஃ க்ரு'த்வா ஸ்வயமுபார்ஜநம் । ப்ரதிஷேத இவேஷ்டஸ்ய யோ விஶேஷோऽபிதித்ஸயா ।। ௩௪௫.

சொல், பொருள் இரண்டாலும், ஒரு பொருள் தானாக உருவாகும்போது, விரும்பியதைத் தடை செய்வதைப் போல், அந்தச் சிறப்பு கருத்து வெளிப்பட விரும்பியதால் தோன்றுகிறது.

தமாக்ஷேபம் ப்ருவந்த்யத்ர ஸ்துதம் ஸ்தோத்ரமிதம் புநஃ । அதிகாராதபேதஸ்ய வஸ்துநோऽந்யஸ்ய யா ஸ்துதிஃ ।। ௩௪௫.

அந்த சுட்டுதலையே இங்கு புகழ்ச்சி என்கிறார்கள்; இதுவே மீண்டும் இந்த ஸ்துதி. உரிய பொருள் இல்லாதபோது, வேறு பொருளை புகழ்வது சூழ்நிலைக்கேற்ப வருகிறது.

யத்ரோக்தம் கம்யதே நார்தஸ்தத்‌ஸமாநவிஶேஷணம் । ஸா ஸமாஸோக்திருதிதா ஸங்‌க்ஷேபார்ததயா புதைஃ ।। ௩௪௫.

எங்கு பொருள் நேரடியாகச் சொல்லப்படாமல், அறிகுறியாகத் தெரிகிறதோ, அதையே 'சுருக்கமான சொல்' என அறிவாளிகள் சொல்வார்கள்; அது சுருக்கமான பொருளைத் தருகிறது.

அபஹ்நுதிரபஹ்நுத்ய கிஞ்சிதந்யார்தஸூசநம் । பர்ய்யாயோக்தம் யதந்யேந ப்ரகாரேணாபிதீயதே ।। ௩௪௫.

மறைத்தல் என்பது, ஒன்றை மறைத்து, வேறு பொருளைச் சுட்டுவது. 'பரியாய சொல்' என்பது, வேறு முறையில் ஒன்றை வெளிப்படுத்துவது.

ஏஷாமேகம்தமஸ்யேவ ஸமாக்யா த்வநிரித்யதஃ ।। ௩௪௫.

இவற்றில் மிக உயர்ந்தது 'த்வனி' என்று அழைக்கப்படுகிறது.

காவ்யகுணவிவேகஃ । அக்நிருவாச । அலம்க்ரு'தமபி ப்ரீத்யை ந காவ்யம் நிர்குணம் பவேத் । வபுஷ்ய லலிதே ஸ்த்ரீணாம் ஹாரோ பாரயதே பரம் ।। ௩௪௬.

அக்னி சொன்னார்: அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்டாலும், குணங்கள் இல்லாத கவிதை மனதை மகிழ்விக்க முடியாது; அதுபோல், அழகான மாலை கூட, மென்மையான பெண்ணுக்கு பாரமாக இருக்கும்.

ந ச வாச்யம் குணோ தோஷோ பாவ ஏவ பவிஷ்யதி । குணாஃ ஶ்லேஷாதயோ தோஷா குஃட³ார்தாத்யாஃ ப்ரு'தக் க்ரு'தாஃ ।। ௩௪௬.

ஒரு குணம் அல்லது குறைபாடு வெறும் பொருளில் மட்டும் இல்லை; புனம் போன்றவை குணங்களாகவும், மறைந்த அர்த்தம் போன்றவை குறைபாடுகளாகவும் தனித்தனியாக அமைந்துள்ளன.

யஃ காவ்யே மஹதீம் சாயாமநுக்ரு'ஹ்ணாத்யஸௌ குணஃ । ஸம்பவத்யேஷ ஸாமாந்யோ வைஶேஷிக இதி த்விதா ।। ௩௪௬.

கவிதைக்கு பெரும் ஒளியைத் தருவது குணம் எனப்படும்; அது பொதுவானதும், தனிப்பட்டதும் என இரண்டு வகை உண்டு.

ஸர்வ்வம்ஸாதாரணீபூதஃ ஸாமாந்ய இதி மந்ய்தே । ஶவ்தமர்தமுபௌ ப்ராப்தஃ ஸாமாந்யோ பவதி த்ரிதா ।। ௩௪௬.

எல்லாவற்றிலும் பொதுவாக இருப்பது 'பொது' என்று கருதப்படுகிறது; சொல் மற்றும் பொருள் இரண்டும் சேர்ந்தால், அந்த பொதுக் குணம் மூன்று வகைப்படும்.

ஶப்தமாஶ்ரயதே காவ்யம் ஶரீரம் யஃ ஸ தத்‌குணஃ । ஶ்லேஷோ லாலித்யகாம்பீர்ய்யஸௌகுமார்ய்யமுதாரதா ।। ௩௪௬.

கவிதை சொற்களை அடிப்படையாகக் கொண்டது; அதன் உடலாக விளங்கும் குணங்கள் புனம், மென்மை, ஆழம், நுட்பம், உயர்வு ஆகியவையாகும்.

ஸத்யேவ யௌகிகீ சேதி குணாஃ ஶப்தஸ்ய ஸப்ததா । ஸுஶ்லிஷ்டஸந்நிவேஶத்வம் ஶப்தாநாம் ஶ்லேஷ உச்யதே ।। ௩௪௬.

உண்மையில், சொற்களுக்கு ஏழு குணங்கள் உள்ளன: நேரடி மற்றும் பொருள் சார்ந்தவை; சொற்கள் ஒற்றுமையாக அமைந்திருப்பது புனம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

குணாதேஶாதிநா பூர்வ்வம் பதஸம்பத்தமக்ஷரம் । யத்ர ஸந்தீயதே நைவ தல்லாலித்யமுதாஹ்ரு'தம் ।। ௩௪௬.

ஒரு எழுத்து, முன்னருள்ள சொல்லுடன் குணம் அல்லது அதற்குப் பதிலாக இணைக்கப்பட்டால், வெறும் சேர்க்கை அல்லாமல், அது மென்மை எனப்படுகிறது.

விஶிஷ்டலக்ஷணோல்லேகலேக்யமுத்தாநஶப்தகம் । காம்பீர்ய்யம் கதயந்த்யார்ய்யாஸ்ததேவாந்யேஷு ஶப்ததாம் ।। ௩௪௬.

தனித்துவமான இலக்கணங்கள், தெளிவான வெளிப்பாடு, முக்கியமான சொற்கள் ஆகியவை அறிஞர்களால் ஆழம் என்று அழைக்கப்படுகின்றன; பிற இடங்களில், அவை சொற்களுக்கே உரியது.

அநிஷ்டுராக்ஷரப்ராயஶப்ததா ஸுகுமாரதா । உத்தாநபததௌதார்ய்யயுதஶ்லாக்யைர்விஶேஷணைஃ ।। ௩௪௬.

கடினமான எழுத்துகள் இல்லாமல் அமைந்த சொற்களில் நுட்பம் காணப்படுகிறது; புகழ்பெற்ற, வெளிப்படையான சொற்களால் அது சிறப்பாகும்.

ஓஜஃ ஸமாஸபூயஸ்த்வமேதத்பத்யாதிஜீவிதம் । ஆப்ரஹ்ம ஸ்தம்பபர்ய்யந்தமோஜஸைகேந பௌருஷம் ।। ௩௪௬.

சொற்கள் சேர்க்கை அதிகமாக இருப்பதே வலிமை; அது பாடலுக்கும் இதர வடிவங்களுக்கும் உயிராகும். பிரம்மாவிலிருந்து புல்லுக்கு வரை, வலிமைதான் ஆண்மையின் அடையாளம்.