அக்நிபுராணம்

ஶப்தாலங்காரமாஹுஸ்தாந் காவ்யமீமாம்ஸகா விதஃ । சாயா முத்ரா ததோக்திஶ்ச யுக்திர்கும்பநயா ஸஹ ।। ௩௪௨.

கவிதை அறிஞர்கள் இவை சொற்களின் அலங்காரம் எனக் கூறுகிறார்கள்: நிழல், சைகை, சொல், அமைப்பு மற்றும் பின்னல் ஆகியவை.

வாகோவாக்யமநுப்ராஸஶ்சித்ரம் துஷ்கரமேவ ச । க்ஷேயா நவாலங்க்ரு'தயஃ ஶப்தாநாமித்யஸங்கராத் ।। ௩௪௨.

ஒத்திசைவு, சொற்களின் அமைப்பு, கலைமிக்க கட்டமைப்பு, கடினம் ஆகியவை சொற்களுக்கு ஒன்பது அலங்காரங்கள் என அறியப்பட வேண்டும்; இவை குழப்பமின்றி இருக்க வேண்டும்.

தத்ராந்யோக்தேரநுக்ரு'திஶ்சாயா ஸாபி சதுர்வ்விதா । லோகச்சேகார்பகோக்தீநாமேகோக்தேரநுகாரதஃ ।। ௩௪௨.

இங்கு, பிறர் சொற்களைப் பின்பற்றுவது 'நிழல்' எனப்படுகிறது; அது நான்கு வகை: உலகின் பேச்சு, குழந்தைகளின் சொல், ஒருவரின் சொல் ஆகியவற்றை பின்பற்றுதல்.

ஆபாணகோக்திர்லோகோக்திஃ ஸர்வ்வஸாமாந்ய ஏவ தாஃ । யாநுதாவதி லோகோக்திஶ்சாயாமிச்சந்தி தாம் புதாஃ ।। ௩௪௨.

பொது மக்களின் சொற்கள் பொதுவாக எல்லோருக்கும் பொருந்தும் பழமொழிகள் என்று அழைக்கப்படுகின்றன. அறிவாளிகள் அவற்றின் நிழலை விரும்பி பின்பற்றுகிறார்கள்.

சேகா விதக்தா வைதக்தயம் கலாஸு குஶலா மதிஃ । தாமுல்லிகந்தீ சேகோக்திஶ்சாயா கவிபிரிஷ்யதே ।। ௩௪௨.

நுண்ணறிவும் கலைகளில் தேர்ச்சியும் கொண்ட புத்தி, தன் திறமையை வெளிப்படுத்தும் போது, அது நகைச்சுவையான சொல் ஆகிறது; கவிஞர்கள் அந்த நிழலை விரும்புகிறார்கள்.

அவ்யுத்பந்நோக்திரகிலைரர்பகோக்த்யோபலக்ஷ்யதே । தேநார்பகோக்திஶ்சாயா தந்மாத்ரோக்திமநுகுர்வ்யதீ ।। ௩௪௨.

முழுமையாக வளராத, குழந்தைபோல் பேசப்படும் சொற்கள் குழந்தை மொழி என அறியப்படுகின்றன; அதன் நிழல் அந்த வகை பேச்சையே மட்டும் பின்பற்றும்.

விப்லுதாக்ஷரமஶ்லீலம் வசோ மத்தஸ்ய தாத்ரு'ஶீ । யா ஸா பவதி மத்தோக்திஶ்சாயோக்தாப்யதிஶோபதே ।। ௩௪௨.

எழுத்துக்கள் குழப்பமாகவும், அசிங்கமாகவும், மதுபானம் அருந்தியவரின் பேச்சைப் போலவும் இருந்தால், அது மதுவானின் சொல் என்று அழைக்கப்படுகிறது; அதன் நிழலும் சொல்லப்பட்டால் மிகவும் பிரகாசமாகும்.

அபிப்ராயவிஶேஷேண கவிஶக்திம் விவ்ரு'ண்வதீ । முத்‌ப்ரதாயிநீதி ஸா முத்ரா ஸைவ ஶய்யாபி நோ மதே ।। ௩௪௨.

கவியின் தனிப்பட்ட நோக்கத்தால், அவரது திறமையை வெளிப்படுத்தி மகிழ்ச்சி தரும் சொல் 'முத்திரை' எனப்படுகிறது; ஆனால் அந்த முத்திரை எங்களுக்குப் பூரண ஓய்விடம் அல்ல.

உக்திஃ ஸா கத்யதே யஸ்வாமர்தகோऽப்யுபபத்திமாந் । லோகயாத்ரார்தவிதிநா திநோதி ஹ்ரு'தயம் ஸதாம் ।। ௩௪௨.

தனக்கே பொருள் உள்ளதாக இருந்தாலும், நியாயமானதாகவும், உலக வழக்குக்கு ஏற்பவும், நல்லவர்களின் மனதை மகிழ்விப்பதாகவும் இருக்கும் சொல் 'உக்தி' என்று அழைக்கப்படுகிறது.

உபௌ விதிநிஷேதௌ ச நியமாநியமாவபி । பிகல்பபரிஸங்க்யே ச ததீயாஃ பஃட²தோக்தயஃ ।। ௩௪௨.

கட்டளையும் தடைவும், விதியும் அவிதியும், மாற்று வாய்ப்புகளின் எண்ணிக்கையிலும், அவற்றுக்கான சொற்கள் தனித்தனியாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும்.

அயுக்தயோரிவ மிதோ வாச்யவாசகயோர்த்வயோஃ । யோஜநாயை கல்ப்யமாநா யுக்திருத்தா மநீஷிபிஃ ।। ௩௪௨.

இரண்டு பொருட்கள், குறிப்பாக சொல்லப்பட வேண்டியது மற்றும் அதற்கான சொல், நேரடி தொடர்பில்லாவிட்டாலும், அவற்றை இணைக்கும் முயற்சியை அறிவாளிகள் 'யுக்தி' என்று அழைக்கிறார்கள்.

பதஞ்சைவ பதார்தஶ்ச வாக்யார்தமேவ ச । விஷ்யோऽஸ்யாஃ ப்ரகாரணம் ப்ரபஞ்சஶ்சேதி ஷட்‌விதஃ ।। ௩௪௨.

ஒரு சொல், அதன் பொருள், ஒரு வாக்கியத்தின் பொருள், பொருளின் தலைப்பு, சூழ்நிலை, விரிவாக்கம் — இவை ஆறு வகையான பகுதிகள் ஆகும்.

கும்பநா ரசநாசர்ய்யா ஶப்தார்தக்ரமகோசரா । ஶப்தாநுகாராதர்தாநுபூர்வ்வார்தேயம் க்ரமாத்த்ரிதா ।। ௩௪௨.

இணைப்பு, அமைப்பு நுண்மை, சொற்கள் மற்றும் பொருள்களின் வரிசை — ஒலி ஒத்திசைவு, பொருள் தொடர்ச்சி ஆகியவற்றால், இது மூன்று விதமாகும்.

உக்திபத்யுக்திமத்வாக்யம் வாகோவாக்யம் த்விதைவ தத் । ரு'ஜுவக்ரோக்திபேதேந தத்ராத்யம் ஸஹஜம் வசஃ ।। ௩௪௨.

ஒரு சொல் மற்றொரு சொல்லை உருவாக்கும் போது, அது 'உக்தியில் உக்தி' எனப்படுகிறது; அது நேரடியும் மறைமுகமுமாக இருவகை. இதில் முதன்மை நேரடி சொல் இயல்பானதாகும்.

அக்நிருவாச ஸ்யாதாவ்ரு'த்திரநுப்ராஸோ வர்ணாநாம் பதவாக்யயோஃ । ஏகவர்ணாऽநேகவர்ணாவ்ரு'த்தேர்வ்வர்ணகுணோ த்விதா ।। ௩௪௩.

அக்னி கூறினார்: எழுத்துகள், சொற்கள், வாக்கியங்களில் மீண்டும் மீண்டும் வருவது 'அனுப்ராசம்' எனப்படும்; ஒரு எழுத்து அல்லது பல எழுத்துகளின் மீள்பிரயோகம் என இரண்டு வகை உள்ளது.

ஏகவர்ணகதாவ்ரு'த்தேர்ஜ்ஜாயந்தே பஞ்ச வ்ரு'த்தயஃ । மதுரா லலிதா ப்ரௌடா பத்ரா பருஷயா ஸஹ ।। ௩௪௩.

ஒரே எழுத்து மீண்டும் வரும்போது ஐந்து விதமான நடைமுறைகள் உருவாகின்றன: இனிமை, மென்மை, வலிமை, மங்களம், கடுமை.

மதுராயாஶ்ச வர்காந்தாததோ வர்க்யா ரணௌ ஸ்வநௌ। ஹ்ரஸ்வஸ்வரேணாந்தரிதௌ ஸம்யுக்தத்வம் நகாரயோஃ ।। ௩௪௩.

இனிமையான நடைமுறையில், மீண்டும் வரும் எழுத்துகள் எழுத்துக்குழுவின் முடிவிலும், கீழ் குழுவிலும், போர் ஒலியிலும், குறில் உயிர் இடையில் பிரிந்தும், நாசிகையுடன் இணைந்தும் இருக்கும்.

ந கார்ய்யா வர்ண்யவர்ணாநாமாவ்ரு'த்திஃ பஞ்சமாதிகா । ம்ஹாப்ராணோஷ்மஸம்யோகப்ரவிமுக்தலகூத்தரௌ ।। ௩௪௩.

உச்சரிக்க முடியாத அல்லது பொருந்தாத எழுத்துகள் ஐந்தை மீறி மீண்டும் வரக்கூடாது; மென்மையானவை உயிரோட்டம் மற்றும் சீரற்ற ஒலிகள் இல்லாதவையாகும்.

லலிதா பலபூயிஷ்டா ப்ரௌடா யா பணவர்கஜா । ஊத்‌ர்த்வம் ரேபேண யுஜ்யந்தே நடவர்கோநபஞ்சமாஃ ।। ௩௪௩.

மென்மையான நடை மிக வலிமையானது; வலிமை நிறைந்த நடை தடை எழுத்துக்களில் இருந்து வருகிறது; மேலே 'ற' உடன் சேரும்; அந்த குழுவில் நாசிகை அல்லாதவை ஐந்தாவது அல்ல.

பத்ராயாம் பரிஶிஷ்டாஃ ஸ்யுஃ பருஷா ஸாऽபிதீயதே । பவந்தி யஸ்யாமூஷ்மாணஃ ஸம்யுக்தாஸ்தத்ததக்ஷரைஃ ।। ௩௪௩.

மங்கள நடைமுறையில் மீதமுள்ள எழுத்துகள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன; கடுமையான நடைமுறையில் சீரற்ற ஒலிகள் அந்த எழுத்துகளுடன் சேர்ந்து வருகின்றன.

அகாரவர்ஜ்ஜமாவ்ரு'த்திஃ ஸ்வராணாமதிபூயஸீ । அநுஸ்வாரவிஶர்கௌ ச பாருஷ்யாய நிரந்தரௌ ।। ௩௪௩.

'அ' தவிர மற்ற உயிரெழுத்துகள் அதிகமாக மீண்டும் வருவதும், அனுச்வாரம் மற்றும் விசர்கம் அருகருகே வருவதும் கடுமையை உண்டாக்கும்.

ஶஷஸா ரேபஸம்யுக்தாஶ்சாகாரஶ்சாபி பூயஸா । அந்தஸ்தாபிந்நமாப்யாஞ்ச ஹஃ பாருஷ்யாய ஸம்யுதஃ ।। ௩௪௩.

ஷ என்ற எழுத்து ர என்ற எழுத்துடன் சேர்ந்து வரும்போது, க என்ற எழுத்து பலமுறை வரும்போது, அவை ஒரு சொல்லுக்குள் பிரியாமல் வந்தால், ஹ என்ற எழுத்து கடுமையாக உச்சரிக்கப்படும்போது, இவை கவனிக்கப்பட வேண்டும்.

அந்யதாபி குருர்வர்ணஃ ஸம்யுக்தே பரிபந்திநி । பாருஷ்யாயாதிமாம்ஸ்தத்ர பூஜிதா ந து பஞ்சமீ ।। ௩௪௩.

வேறு விதமாக, இரண்டு மெய்யெழுத்துகள் கடினமாக இணைந்தால், அது கடுமையானதாக கருதப்படுகிறது; ஆனால் ஐந்தாவது எழுத்து மதிப்பளிக்கப்படும்போது மட்டும் அது விதிவிலக்கு.

த்ராவணி மாதவீ பஞ்சவர்ணாந்தஸ்தோஷ்மபிஃ க்ரமாத் । அநேகவர்ணாவ்ரு'த்திர்யா பிந்நார்தப்ரதிபாதிகா ।। ௩௪௩.

ஒரு இளகிய ஒலி, ம என்ற எழுத்து, ஐந்து எழுத்துகளைக் கொண்ட மாதவி, இவை ஒவ்வொன்றும் உச்சரிப்பில் வரிசையாகச் சேர்ந்து, பல எழுத்துகளும் வேறுபட்ட அர்த்தத்தையும் தரும்போது, அதையே 'யமகம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது.

யமகம் ஸாவ்யபேதஞ்ச வ்யபேதஞ்சேதி தத்‌த்விதா । ஆநந்தர்யாதவ்யபேதம் வ்யபேதம் வ்யவதாநதஃ ।। ௩௪௩.

'யமகம்' என்பது இரண்டு வகைப்படும்: இடைவெளியுடன் மற்றும் இடைவெளியில்லாமல். இடைவெளி இல்லாமல் தொடர்ந்தால் 'அவ்யபேதம்', இடைவெளி இருந்தால் 'வ்யபேதம்' எனப்படும்.

த்வைவித்யேநாநயோஃ ஸ்தாநபாதபேதாச்சதுர்விதம் । ஆதிபாதாதிமத்யாந்தேஷ்வேகத்வித்ரிநியோகதஃ ।। ௩௪௩.

இந்த இருவகை பிரிவும், அடியின் இடங்களில் ஏற்படும் வேறுபாடும் காரணமாக, யமகம் நான்கு வகைப்படும்: தொடக்கத்தில், நடுவில், முடிவில், அல்லது ஒன்றில், இரண்டில், மூன்றிலும் சேர்ந்து வருவது.

ஸப்ததா ஸப்தபூர்வேண௫ சேத் பாதேநோத்தரோத்தரஃ । ஏகத்வித்ரிபதாரம்பஸ்துல்யஃ ஷோடா ததாபரம் ।। ௩௪௩.

ஏற்கனவே உள்ள ஏழு வகைகளுடன், ஒவ்வொரு அடுத்த அடியும் ஒன்று, இரண்டு, மூன்று அடிகளுடன் தொடங்கினால், அடுத்த பிரிவு ஆறு வகையாகவும் சமமாகவும் இருக்கும்.

த்ரு'தீயம் த்ரிவிதம் பாதஸ்யாதிமத்யாந்தகோசரம் । பாதாந்தயமகஞ்சைவ காஞ்சீயமகமேவ ச ।। ௩௪௩.

மூன்றாவது வகை, அடியின் தொடக்கத்தில், நடுவில், முடிவில் என மூன்று விதமாகும்; மேலும், 'பாதாந்த யமகம்' மற்றும் 'காஞ்சி யமகம்' என்பனவும் உள்ளன.

ஸம்ஸர்கயமகஞ்சைவ விக்ராந்தயமகந்ததா । பாதாதியமகஞ்சைவ ததாம்ரேடிதமேவ ச ।। ௩௪௩.

'சம்சர்க யமகம்', 'விக்ராந்த யமகம்', 'பாதாதி யமகம்', அதுபோல் 'அம்ரெடித யமகம்' என்பனவும் உள்ளன.