அக்நிபுராணம்

ஶ்ர்ரு'ங்காரம் த்விவிதம் வித்யாத்வாங்‌நேபத்யக்ரியாத்மகம் । ஹாஸஶ்சதுர்வ்விதோऽலக்ஷயதந்தஃ ஸ்மித இதீரிதஃ ।। ௩௪௨.

காதல் உணர்வு இரண்டு வகை: சொல்லிலும், ஆடையும் செயலும் சார்ந்ததாகவும். நகைச்சுவை நான்கு வகை: சிறு புன்னகை, மென்மையான சிரிப்பு, வெளிப்படையான சிரிப்பு, மிகுதியான சிரிப்பு என்று கூறப்படுகிறது.

கிஞ்சில்லக்ஷிததந்தாக்ரம் ஹஸிதம் புல்லலோசநம் । விஹஸிதம் ஸஸ்வநம் ஸ்யாஜ்ஜிஹ்மோபஹஸிதந்து தத் ।। ௩௪௨.

பற்கள் சிறிது தெரியும் புன்னகை 'ஸ்மிதம்' எனப்படும்; மலர்ந்த கண்களுடன் சிரிப்பது 'ஹஸிதம்'; ஒலி உடன் சிரிப்பது 'விஹஸிதம்'; வளைந்தோ அல்லது இகழும் சிரிப்பு 'உபஹஸிதம்' ஆகும்.

ஸஶப்தம் பாபஹஸிதமஶப்தமதிஹாஸிதம் । யஶ்சாஸௌ கருணோ நாம ஸ ரஸஸ்த்ரிவிதோ பவேத் ।। ௩௪௨.

ஒலியுடன் கூடிய பாவனை தவறான சிரிப்பு; ஒலி இல்லாத மிகுந்த சிரிப்பு. கருணை எனப்படும் உணர்வு மூன்று வகை கொண்டதாகும்.

தர்ம்மோபகாதஜஶ்சித்தவிலாஸஜநிதஸ்ததா । ஶோகஃ ஶோகாத்பவேத் ஸ்தாயீகஃ க்ரோதஃ ஸ்வேதோ ரோமாஞ்சவேபதுஃ ।। ௩௪௨.

தர்மம் அழிவதால் அல்லது மனத்தின் விளையாட்டால் துயரம் உண்டாகிறது; அந்த துயரிலிருந்து நிலையான உணர்வு, கோபம், வியர்வை, ரோமஞ்சம், நடுக்கம் ஆகியவை தோன்றும்.

அங்கநேபத்யவாக்யைஶ்ச ரௌத்ரோऽபி த்ரிவிதோ ரஸஃ । தஸ்ய நிர்வர்த்தகஃ க்ரோதஃ ஸ்வேதோ ரோமாஞ்சவேபதுஃ ।। ௩௪௨.

சைகை, ஆடை, சொற்கள் மூலமாகக் கோப உணர்வும் மூன்று வகையாகும்; அதற்குக் காரணம் கோபம், வியர்வை, ரோமஞ்சம், நடுக்கம் ஆகியவை.

தாநவீரோ தர்மவீரோ யுத்தவீர இதி த்ரயம் । வீரஸ்தஸ்ய ச நிஷ்பத்திஹேதுருத்ஸாஹ இஷ்யதே ।। ௩௪௨.

தானவீரர், தர்மவீரர், யுத்தவீரர் என்று மூன்று வகை வீர உணர்வு உள்ளது; அதற்குக் காரணம் உற்சாகம் எனக் கருதப்படுகிறது.

ஆரம்பேஷு பவேத்யத்ர வீரமேவாநுவர்த்ததே । பயாநகோ நாம ரஸஸ்தஸ்ய நிர்வர்தகம் பயம் ।। ௩௪௨.

எங்கு ஆரம்பங்களில் உறுதி காணப்படுகிறது, அங்கு வீர உணர்வே நிலைபெறும்; 'பயங்கர' உணர்வுக்கு காரணம் பயம் ஆகும்.

உத்வேஜநஃ க்ஷோபணஶ்ய வீபத்ஸோ த்விவிதஃ ஸ்ம்ரு'தஃ । உத்வேஜநஃ ஸ்யாத் ப்லுத்யாத்யைஃ க்ஷோபணோ ருதிராதிபிஃ ।। ௩௪௨.

வெறுப்பு உணர்வு இரண்டு வகை எனக் கூறப்படுகிறது: ஒன்று உளர்ச்சி ஏற்படுத்துவது, மற்றொன்று கலக்கம் தருவது. அழுக்கு போன்றவற்றால் உளர்ச்சி, இரத்தம் போன்றவற்றால் கலக்கம் ஏற்படுகிறது.

ஜுகுப்ஸாரம்பிகா தஸ்ய ஸாத்த்விகாம்ஶோ நிவர்த்ததே । காவ்யஶோபாகராந் தர்ம்மாநலங்காராந் ப்ரசக்ஷ்யதே ।। ௩௪௨.

அதன் தொடக்கம் வெறுப்பாகும்; சாந்தமான பகுதி நீங்குகிறது; கவிதைக்கு அழகு தரும் அலங்காரங்கள் இப்போது விளக்கப்படுகின்றன.

அலங்கரிஷ்ணவஸ்தே ச ஶப்தமர்தமுபௌ த்ரிதா । யே வ்யுத்பத்த்யாதிநா ஶப்தமலங்கர்த்துமிஹ க்ஷமாஃ ।। ௩௪௨.

சொல்லும் பொருளும் அலங்கரிக்க விரும்புவோர் மூன்று வகையில் அதைச் செய்கிறார்கள்; கல்வி முதலியவற்றால் சொற்களை அலங்கரிக்க வல்லவர்கள் இங்கு கூறப்படுகிறார்கள்.

ஶப்தாலங்காரமாஹுஸ்தாந் காவ்யமீமாம்ஸகா விதஃ । சாயா முத்ரா ததோக்திஶ்ச யுக்திர்கும்பநயா ஸஹ ।। ௩௪௨.

கவிதை அறிஞர்கள் இவை சொற்களின் அலங்காரம் எனக் கூறுகிறார்கள்: நிழல், சைகை, சொல், அமைப்பு மற்றும் பின்னல் ஆகியவை.

வாகோவாக்யமநுப்ராஸஶ்சித்ரம் துஷ்கரமேவ ச । க்ஷேயா நவாலங்க்ரு'தயஃ ஶப்தாநாமித்யஸங்கராத் ।। ௩௪௨.

ஒத்திசைவு, சொற்களின் அமைப்பு, கலைமிக்க கட்டமைப்பு, கடினம் ஆகியவை சொற்களுக்கு ஒன்பது அலங்காரங்கள் என அறியப்பட வேண்டும்; இவை குழப்பமின்றி இருக்க வேண்டும்.

தத்ராந்யோக்தேரநுக்ரு'திஶ்சாயா ஸாபி சதுர்வ்விதா । லோகச்சேகார்பகோக்தீநாமேகோக்தேரநுகாரதஃ ।। ௩௪௨.

இங்கு, பிறர் சொற்களைப் பின்பற்றுவது 'நிழல்' எனப்படுகிறது; அது நான்கு வகை: உலகின் பேச்சு, குழந்தைகளின் சொல், ஒருவரின் சொல் ஆகியவற்றை பின்பற்றுதல்.

ஆபாணகோக்திர்லோகோக்திஃ ஸர்வ்வஸாமாந்ய ஏவ தாஃ । யாநுதாவதி லோகோக்திஶ்சாயாமிச்சந்தி தாம் புதாஃ ।। ௩௪௨.

பொது மக்களின் சொற்கள் பொதுவாக எல்லோருக்கும் பொருந்தும் பழமொழிகள் என்று அழைக்கப்படுகின்றன. அறிவாளிகள் அவற்றின் நிழலை விரும்பி பின்பற்றுகிறார்கள்.

சேகா விதக்தா வைதக்தயம் கலாஸு குஶலா மதிஃ । தாமுல்லிகந்தீ சேகோக்திஶ்சாயா கவிபிரிஷ்யதே ।। ௩௪௨.

நுண்ணறிவும் கலைகளில் தேர்ச்சியும் கொண்ட புத்தி, தன் திறமையை வெளிப்படுத்தும் போது, அது நகைச்சுவையான சொல் ஆகிறது; கவிஞர்கள் அந்த நிழலை விரும்புகிறார்கள்.

அவ்யுத்பந்நோக்திரகிலைரர்பகோக்த்யோபலக்ஷ்யதே । தேநார்பகோக்திஶ்சாயா தந்மாத்ரோக்திமநுகுர்வ்யதீ ।। ௩௪௨.

முழுமையாக வளராத, குழந்தைபோல் பேசப்படும் சொற்கள் குழந்தை மொழி என அறியப்படுகின்றன; அதன் நிழல் அந்த வகை பேச்சையே மட்டும் பின்பற்றும்.

விப்லுதாக்ஷரமஶ்லீலம் வசோ மத்தஸ்ய தாத்ரு'ஶீ । யா ஸா பவதி மத்தோக்திஶ்சாயோக்தாப்யதிஶோபதே ।। ௩௪௨.

எழுத்துக்கள் குழப்பமாகவும், அசிங்கமாகவும், மதுபானம் அருந்தியவரின் பேச்சைப் போலவும் இருந்தால், அது மதுவானின் சொல் என்று அழைக்கப்படுகிறது; அதன் நிழலும் சொல்லப்பட்டால் மிகவும் பிரகாசமாகும்.

அபிப்ராயவிஶேஷேண கவிஶக்திம் விவ்ரு'ண்வதீ । முத்‌ப்ரதாயிநீதி ஸா முத்ரா ஸைவ ஶய்யாபி நோ மதே ।। ௩௪௨.

கவியின் தனிப்பட்ட நோக்கத்தால், அவரது திறமையை வெளிப்படுத்தி மகிழ்ச்சி தரும் சொல் 'முத்திரை' எனப்படுகிறது; ஆனால் அந்த முத்திரை எங்களுக்குப் பூரண ஓய்விடம் அல்ல.

உக்திஃ ஸா கத்யதே யஸ்வாமர்தகோऽப்யுபபத்திமாந் । லோகயாத்ரார்தவிதிநா திநோதி ஹ்ரு'தயம் ஸதாம் ।। ௩௪௨.

தனக்கே பொருள் உள்ளதாக இருந்தாலும், நியாயமானதாகவும், உலக வழக்குக்கு ஏற்பவும், நல்லவர்களின் மனதை மகிழ்விப்பதாகவும் இருக்கும் சொல் 'உக்தி' என்று அழைக்கப்படுகிறது.

உபௌ விதிநிஷேதௌ ச நியமாநியமாவபி । பிகல்பபரிஸங்க்யே ச ததீயாஃ பஃட²தோக்தயஃ ।। ௩௪௨.

கட்டளையும் தடைவும், விதியும் அவிதியும், மாற்று வாய்ப்புகளின் எண்ணிக்கையிலும், அவற்றுக்கான சொற்கள் தனித்தனியாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும்.

அயுக்தயோரிவ மிதோ வாச்யவாசகயோர்த்வயோஃ । யோஜநாயை கல்ப்யமாநா யுக்திருத்தா மநீஷிபிஃ ।। ௩௪௨.

இரண்டு பொருட்கள், குறிப்பாக சொல்லப்பட வேண்டியது மற்றும் அதற்கான சொல், நேரடி தொடர்பில்லாவிட்டாலும், அவற்றை இணைக்கும் முயற்சியை அறிவாளிகள் 'யுக்தி' என்று அழைக்கிறார்கள்.

பதஞ்சைவ பதார்தஶ்ச வாக்யார்தமேவ ச । விஷ்யோऽஸ்யாஃ ப்ரகாரணம் ப்ரபஞ்சஶ்சேதி ஷட்‌விதஃ ।। ௩௪௨.

ஒரு சொல், அதன் பொருள், ஒரு வாக்கியத்தின் பொருள், பொருளின் தலைப்பு, சூழ்நிலை, விரிவாக்கம் — இவை ஆறு வகையான பகுதிகள் ஆகும்.

கும்பநா ரசநாசர்ய்யா ஶப்தார்தக்ரமகோசரா । ஶப்தாநுகாராதர்தாநுபூர்வ்வார்தேயம் க்ரமாத்த்ரிதா ।। ௩௪௨.

இணைப்பு, அமைப்பு நுண்மை, சொற்கள் மற்றும் பொருள்களின் வரிசை — ஒலி ஒத்திசைவு, பொருள் தொடர்ச்சி ஆகியவற்றால், இது மூன்று விதமாகும்.

உக்திபத்யுக்திமத்வாக்யம் வாகோவாக்யம் த்விதைவ தத் । ரு'ஜுவக்ரோக்திபேதேந தத்ராத்யம் ஸஹஜம் வசஃ ।। ௩௪௨.

ஒரு சொல் மற்றொரு சொல்லை உருவாக்கும் போது, அது 'உக்தியில் உக்தி' எனப்படுகிறது; அது நேரடியும் மறைமுகமுமாக இருவகை. இதில் முதன்மை நேரடி சொல் இயல்பானதாகும்.

அக்நிருவாச ஸ்யாதாவ்ரு'த்திரநுப்ராஸோ வர்ணாநாம் பதவாக்யயோஃ । ஏகவர்ணாऽநேகவர்ணாவ்ரு'த்தேர்வ்வர்ணகுணோ த்விதா ।। ௩௪௩.

அக்னி கூறினார்: எழுத்துகள், சொற்கள், வாக்கியங்களில் மீண்டும் மீண்டும் வருவது 'அனுப்ராசம்' எனப்படும்; ஒரு எழுத்து அல்லது பல எழுத்துகளின் மீள்பிரயோகம் என இரண்டு வகை உள்ளது.

ஏகவர்ணகதாவ்ரு'த்தேர்ஜ்ஜாயந்தே பஞ்ச வ்ரு'த்தயஃ । மதுரா லலிதா ப்ரௌடா பத்ரா பருஷயா ஸஹ ।। ௩௪௩.

ஒரே எழுத்து மீண்டும் வரும்போது ஐந்து விதமான நடைமுறைகள் உருவாகின்றன: இனிமை, மென்மை, வலிமை, மங்களம், கடுமை.

மதுராயாஶ்ச வர்காந்தாததோ வர்க்யா ரணௌ ஸ்வநௌ। ஹ்ரஸ்வஸ்வரேணாந்தரிதௌ ஸம்யுக்தத்வம் நகாரயோஃ ।। ௩௪௩.

இனிமையான நடைமுறையில், மீண்டும் வரும் எழுத்துகள் எழுத்துக்குழுவின் முடிவிலும், கீழ் குழுவிலும், போர் ஒலியிலும், குறில் உயிர் இடையில் பிரிந்தும், நாசிகையுடன் இணைந்தும் இருக்கும்.

ந கார்ய்யா வர்ண்யவர்ணாநாமாவ்ரு'த்திஃ பஞ்சமாதிகா । ம்ஹாப்ராணோஷ்மஸம்யோகப்ரவிமுக்தலகூத்தரௌ ।। ௩௪௩.

உச்சரிக்க முடியாத அல்லது பொருந்தாத எழுத்துகள் ஐந்தை மீறி மீண்டும் வரக்கூடாது; மென்மையானவை உயிரோட்டம் மற்றும் சீரற்ற ஒலிகள் இல்லாதவையாகும்.

லலிதா பலபூயிஷ்டா ப்ரௌடா யா பணவர்கஜா । ஊத்‌ர்த்வம் ரேபேண யுஜ்யந்தே நடவர்கோநபஞ்சமாஃ ।। ௩௪௩.

மென்மையான நடை மிக வலிமையானது; வலிமை நிறைந்த நடை தடை எழுத்துக்களில் இருந்து வருகிறது; மேலே 'ற' உடன் சேரும்; அந்த குழுவில் நாசிகை அல்லாதவை ஐந்தாவது அல்ல.