அக்நிபுராணம்

கஜதந்தோ வஹிஸ்தம்போ வர்த்தமாநோऽபரே கராஃ । உரஃ பஞ்சவிதம் ஸ்யாத்து ஆபுக்நநர்த்தநாதிகம் ।। ௩௪௧.

கஜதந்தம், வஹிஸ்தம்பம், வர்த்தமானம்—இவை மற்ற கைச்சைக்கள்; மார்பு ஐந்து வகை: அணைதல், நடனம் போன்றவை அடங்கும்.

உதரந்துரதிக்ஷாமம் கண்டம் பூர்ணமிதி த்ரிதா । பார்ஶ்வயோஃ பஞ்சகர்ம்மாணி ஜங்காகர்ம ச பஞ்சவா ।। ௩௪௧.

வயிறு மூன்று வகை: உள்ளிழைந்தது, மெலிந்தது, நிறைந்தது; பக்கவாட்டில் ஐந்து செயல்கள், தொடையின் செயலும் ஐந்து வகை.

அக்நிருவாச ஆபிமுக்யந்நயந்நர்தாந்விஜ்ஞேயோऽபிநயோ புதைஃ । சதுர்த்தா ஸம்பவஃ ஸத்த்வாவாகங்காஹரணாஶ்ரயஃ ।। ௩௪௨.

அக்னி சொன்னார்: நேரடியாக பொருளை எடுத்துச் சொல்வதே அபிநயம் என்று அறிவாளிகள் அறிய வேண்டும்; அது நான்கு வகை: உணர்ச்சி, சொல், உடல், பொருள் எடுத்துக்கொள்வது என்பவை.

ஸ்தம்பாதிஃ ஸாத்த்விகோ வாகாரம்போ வாசிக ஆங்கிகஃ । ஶரீராரம்ப ஆஹார்ய்யோ புத்த்யாரம்பப்ரவ்ரு'த்தயஃ ।। ௩௪௨.

உணர்ச்சி சார்ந்தது அமைதியால் துவங்கும்; சொல் சார்ந்தது பேச்சால், உடல் சார்ந்தது உடல் அசைவால், ஆஹார்யம் புத்தி செயலால் துவங்கும்.

ரஸாதிவிநியோகோऽத கத்யதே ஹ்யபிமாநதஃ । தமந்தரேண ஸர்வ்வேஷாமபார்தைவ ஸ்வதந்த்ரதா ।। ௩௪௨.

உணர்ச்சி முதலியவற்றின் பயன்பாடு, அதனுடன் ஒருமை உணர்வோடு கூறப்படுகிறது; அது இல்லாமல் எல்லாவற்றின் தனித்தன்மை அர்த்தமற்றதாகும்.

ஸம்போகோ விப்ரலம்பஶ்ச ஶ்ர்ரு'ங்காரஃ ஸ சதுர்விதஃ । பூர்வ்வாநுராகமாநாக்யஃ ப்ரவாஸகருணாத்மகஃ ।। ௩௪௨.

சேர்க்கையும் பிரிவும் ஆகிய இரு வகைகளாகும் காதல் உணர்வு நான்கு விதமாகப் பிரிகிறது. முதலில் பழைய ஈர்ப்பு, இரண்டாவது ஆவல், மூன்றாவது எதிர்பார்ப்பு, நான்காவது பிரிவால் வரும் துயரம் என்பவை ஆகும்.

விப்ரலம்பாபிதாநோ யஃ ஶ்ர்ரு'ங்கார உபசீயதே । ஆலம்வநவிஶேஷைஶ்ச தத்விஶேஷைர்ந்நிரந்தரஃ ।। ௩௪௨.

பிரிவால் ஏற்படும் காதல் உணர்வு, பல்வேறு தனித்துவமான காரணிகளாலும் அவற்றின் சிறப்புகளாலும் தொடர்ந்து அதிகரிக்கிறது.

ஏதேப்யோऽந்யதரம் ஜாயமாநஸம்போகலக்ஷணம் । விவர்த்ததே சதுர்த்தைவ ந ச ப்ராகதிவர்த்ததே ।। ௩௪௨.

இவை எல்லாவற்றிலிருந்தும் சேர்க்கையின் தன்மை கொண்ட ஒன்று அல்லது மற்றொன்று தோன்றுகிறது; அது நான்கு வகைகளாக மாறுகிறது, வேறு விதமாக அது நடைபெறாது.

ஸ்த்ரீபும்ஸயோஸ்ததுதயஸ்தஸ்ய நிர்விர்த்திகாரதிஃ । நிகிலாஃ ஸாத்த்விகாஸ்தத்ர வைவர்ண்யப்ரலயௌ விநா ।। ௩௪௨.

பெண்-ஆண் இருவருக்கிடையே அந்த உணர்வு தோன்றினால், அது நிறைவைத் தருகிறது; அங்கு எல்லா சாந்தமான நிலைகளும் நிகழும், ஆனால் நிறமாற்றம் மற்றும் மயக்கம் தவிர.

தர்ம்மார்தகாமமோக்ஷைஶ்ச ஶ்ர்ரு'ங்கார உபசீயதே । ஆலம்வநவிஶேஷைஶ்ச தத்விஶேஷைர்ந்நிரந்தரஃ ।। ௩௪௨.

தர்மம், பொருள், ஆசை, விடுதலை ஆகியவற்றாலும், மேலும் பல்வேறு தனித்துவமான காரணிகளாலும் காதல் உணர்வு வளர்கிறது.

ஶ்ர்ரு'ங்காரம் த்விவிதம் வித்யாத்வாங்‌நேபத்யக்ரியாத்மகம் । ஹாஸஶ்சதுர்வ்விதோऽலக்ஷயதந்தஃ ஸ்மித இதீரிதஃ ।। ௩௪௨.

காதல் உணர்வு இரண்டு வகை: சொல்லிலும், ஆடையும் செயலும் சார்ந்ததாகவும். நகைச்சுவை நான்கு வகை: சிறு புன்னகை, மென்மையான சிரிப்பு, வெளிப்படையான சிரிப்பு, மிகுதியான சிரிப்பு என்று கூறப்படுகிறது.

கிஞ்சில்லக்ஷிததந்தாக்ரம் ஹஸிதம் புல்லலோசநம் । விஹஸிதம் ஸஸ்வநம் ஸ்யாஜ்ஜிஹ்மோபஹஸிதந்து தத் ।। ௩௪௨.

பற்கள் சிறிது தெரியும் புன்னகை 'ஸ்மிதம்' எனப்படும்; மலர்ந்த கண்களுடன் சிரிப்பது 'ஹஸிதம்'; ஒலி உடன் சிரிப்பது 'விஹஸிதம்'; வளைந்தோ அல்லது இகழும் சிரிப்பு 'உபஹஸிதம்' ஆகும்.

ஸஶப்தம் பாபஹஸிதமஶப்தமதிஹாஸிதம் । யஶ்சாஸௌ கருணோ நாம ஸ ரஸஸ்த்ரிவிதோ பவேத் ।। ௩௪௨.

ஒலியுடன் கூடிய பாவனை தவறான சிரிப்பு; ஒலி இல்லாத மிகுந்த சிரிப்பு. கருணை எனப்படும் உணர்வு மூன்று வகை கொண்டதாகும்.

தர்ம்மோபகாதஜஶ்சித்தவிலாஸஜநிதஸ்ததா । ஶோகஃ ஶோகாத்பவேத் ஸ்தாயீகஃ க்ரோதஃ ஸ்வேதோ ரோமாஞ்சவேபதுஃ ।। ௩௪௨.

தர்மம் அழிவதால் அல்லது மனத்தின் விளையாட்டால் துயரம் உண்டாகிறது; அந்த துயரிலிருந்து நிலையான உணர்வு, கோபம், வியர்வை, ரோமஞ்சம், நடுக்கம் ஆகியவை தோன்றும்.

அங்கநேபத்யவாக்யைஶ்ச ரௌத்ரோऽபி த்ரிவிதோ ரஸஃ । தஸ்ய நிர்வர்த்தகஃ க்ரோதஃ ஸ்வேதோ ரோமாஞ்சவேபதுஃ ।। ௩௪௨.

சைகை, ஆடை, சொற்கள் மூலமாகக் கோப உணர்வும் மூன்று வகையாகும்; அதற்குக் காரணம் கோபம், வியர்வை, ரோமஞ்சம், நடுக்கம் ஆகியவை.

தாநவீரோ தர்மவீரோ யுத்தவீர இதி த்ரயம் । வீரஸ்தஸ்ய ச நிஷ்பத்திஹேதுருத்ஸாஹ இஷ்யதே ।। ௩௪௨.

தானவீரர், தர்மவீரர், யுத்தவீரர் என்று மூன்று வகை வீர உணர்வு உள்ளது; அதற்குக் காரணம் உற்சாகம் எனக் கருதப்படுகிறது.

ஆரம்பேஷு பவேத்யத்ர வீரமேவாநுவர்த்ததே । பயாநகோ நாம ரஸஸ்தஸ்ய நிர்வர்தகம் பயம் ।। ௩௪௨.

எங்கு ஆரம்பங்களில் உறுதி காணப்படுகிறது, அங்கு வீர உணர்வே நிலைபெறும்; 'பயங்கர' உணர்வுக்கு காரணம் பயம் ஆகும்.

உத்வேஜநஃ க்ஷோபணஶ்ய வீபத்ஸோ த்விவிதஃ ஸ்ம்ரு'தஃ । உத்வேஜநஃ ஸ்யாத் ப்லுத்யாத்யைஃ க்ஷோபணோ ருதிராதிபிஃ ।। ௩௪௨.

வெறுப்பு உணர்வு இரண்டு வகை எனக் கூறப்படுகிறது: ஒன்று உளர்ச்சி ஏற்படுத்துவது, மற்றொன்று கலக்கம் தருவது. அழுக்கு போன்றவற்றால் உளர்ச்சி, இரத்தம் போன்றவற்றால் கலக்கம் ஏற்படுகிறது.

ஜுகுப்ஸாரம்பிகா தஸ்ய ஸாத்த்விகாம்ஶோ நிவர்த்ததே । காவ்யஶோபாகராந் தர்ம்மாநலங்காராந் ப்ரசக்ஷ்யதே ।। ௩௪௨.

அதன் தொடக்கம் வெறுப்பாகும்; சாந்தமான பகுதி நீங்குகிறது; கவிதைக்கு அழகு தரும் அலங்காரங்கள் இப்போது விளக்கப்படுகின்றன.

அலங்கரிஷ்ணவஸ்தே ச ஶப்தமர்தமுபௌ த்ரிதா । யே வ்யுத்பத்த்யாதிநா ஶப்தமலங்கர்த்துமிஹ க்ஷமாஃ ।। ௩௪௨.

சொல்லும் பொருளும் அலங்கரிக்க விரும்புவோர் மூன்று வகையில் அதைச் செய்கிறார்கள்; கல்வி முதலியவற்றால் சொற்களை அலங்கரிக்க வல்லவர்கள் இங்கு கூறப்படுகிறார்கள்.

ஶப்தாலங்காரமாஹுஸ்தாந் காவ்யமீமாம்ஸகா விதஃ । சாயா முத்ரா ததோக்திஶ்ச யுக்திர்கும்பநயா ஸஹ ।। ௩௪௨.

கவிதை அறிஞர்கள் இவை சொற்களின் அலங்காரம் எனக் கூறுகிறார்கள்: நிழல், சைகை, சொல், அமைப்பு மற்றும் பின்னல் ஆகியவை.

வாகோவாக்யமநுப்ராஸஶ்சித்ரம் துஷ்கரமேவ ச । க்ஷேயா நவாலங்க்ரு'தயஃ ஶப்தாநாமித்யஸங்கராத் ।। ௩௪௨.

ஒத்திசைவு, சொற்களின் அமைப்பு, கலைமிக்க கட்டமைப்பு, கடினம் ஆகியவை சொற்களுக்கு ஒன்பது அலங்காரங்கள் என அறியப்பட வேண்டும்; இவை குழப்பமின்றி இருக்க வேண்டும்.

தத்ராந்யோக்தேரநுக்ரு'திஶ்சாயா ஸாபி சதுர்வ்விதா । லோகச்சேகார்பகோக்தீநாமேகோக்தேரநுகாரதஃ ।। ௩௪௨.

இங்கு, பிறர் சொற்களைப் பின்பற்றுவது 'நிழல்' எனப்படுகிறது; அது நான்கு வகை: உலகின் பேச்சு, குழந்தைகளின் சொல், ஒருவரின் சொல் ஆகியவற்றை பின்பற்றுதல்.

ஆபாணகோக்திர்லோகோக்திஃ ஸர்வ்வஸாமாந்ய ஏவ தாஃ । யாநுதாவதி லோகோக்திஶ்சாயாமிச்சந்தி தாம் புதாஃ ।। ௩௪௨.

பொது மக்களின் சொற்கள் பொதுவாக எல்லோருக்கும் பொருந்தும் பழமொழிகள் என்று அழைக்கப்படுகின்றன. அறிவாளிகள் அவற்றின் நிழலை விரும்பி பின்பற்றுகிறார்கள்.

சேகா விதக்தா வைதக்தயம் கலாஸு குஶலா மதிஃ । தாமுல்லிகந்தீ சேகோக்திஶ்சாயா கவிபிரிஷ்யதே ।। ௩௪௨.

நுண்ணறிவும் கலைகளில் தேர்ச்சியும் கொண்ட புத்தி, தன் திறமையை வெளிப்படுத்தும் போது, அது நகைச்சுவையான சொல் ஆகிறது; கவிஞர்கள் அந்த நிழலை விரும்புகிறார்கள்.

அவ்யுத்பந்நோக்திரகிலைரர்பகோக்த்யோபலக்ஷ்யதே । தேநார்பகோக்திஶ்சாயா தந்மாத்ரோக்திமநுகுர்வ்யதீ ।। ௩௪௨.

முழுமையாக வளராத, குழந்தைபோல் பேசப்படும் சொற்கள் குழந்தை மொழி என அறியப்படுகின்றன; அதன் நிழல் அந்த வகை பேச்சையே மட்டும் பின்பற்றும்.

விப்லுதாக்ஷரமஶ்லீலம் வசோ மத்தஸ்ய தாத்ரு'ஶீ । யா ஸா பவதி மத்தோக்திஶ்சாயோக்தாப்யதிஶோபதே ।। ௩௪௨.

எழுத்துக்கள் குழப்பமாகவும், அசிங்கமாகவும், மதுபானம் அருந்தியவரின் பேச்சைப் போலவும் இருந்தால், அது மதுவானின் சொல் என்று அழைக்கப்படுகிறது; அதன் நிழலும் சொல்லப்பட்டால் மிகவும் பிரகாசமாகும்.

அபிப்ராயவிஶேஷேண கவிஶக்திம் விவ்ரு'ண்வதீ । முத்‌ப்ரதாயிநீதி ஸா முத்ரா ஸைவ ஶய்யாபி நோ மதே ।। ௩௪௨.

கவியின் தனிப்பட்ட நோக்கத்தால், அவரது திறமையை வெளிப்படுத்தி மகிழ்ச்சி தரும் சொல் 'முத்திரை' எனப்படுகிறது; ஆனால் அந்த முத்திரை எங்களுக்குப் பூரண ஓய்விடம் அல்ல.

உக்திஃ ஸா கத்யதே யஸ்வாமர்தகோऽப்யுபபத்திமாந் । லோகயாத்ரார்தவிதிநா திநோதி ஹ்ரு'தயம் ஸதாம் ।। ௩௪௨.

தனக்கே பொருள் உள்ளதாக இருந்தாலும், நியாயமானதாகவும், உலக வழக்குக்கு ஏற்பவும், நல்லவர்களின் மனதை மகிழ்விப்பதாகவும் இருக்கும் சொல் 'உக்தி' என்று அழைக்கப்படுகிறது.