அக்நிபுராணம்

அபிமாநாத்ரதிஃ ஸா ச பரிபோஷமுபேயுஷீ । வ்யபிசார்ய்யாதிஸாமாந்யாத் ஶ்ர்ரு'ங்கார இதி கீயதே ।। ௩௩௯.

அகம்பாவிலிருந்து பற்றுதல் தோன்றுகிறது; அது வளர்ச்சிக்கு வழிவகுக்கிறது. மாற்றங்கள் போன்றவற்றுடன் பொதுவாக தொடர்பு இருப்பதால் அது காதல் எனப்படுகிறது.

தத்பேதாஃ காமமிதரே ஹாஸ்யாத்யா அப்யநேகஶஃ । ஸ்வஸ்வஸ்தாதிவிஶேஷோத்தபரிகோஷஸ்வலக்ஷணாஃ ।। ௩௩௯.

அதன் பிரிவுகள் ஆசை, நகைச்சுவை போன்ற பல வகைகளாகும்; ஒவ்வொன்றும் தனித்துவமான சூழ்நிலையிலிருந்து தோன்றி, தனித்தன்மை உடையவை.

ஸத்த்வாதிகுணஸந்தாநாஜ்ஜாயந்தே பரமாத்மநஃ । ராகாத்பவதி ஶ்ர்ரு'ங்காரோ ரௌத்ரஸ்தைக்ஷணாத் ப்ரஜாயதே ।। ௩௩௯.

சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்ற குணங்களின் தொடர்ச்சியிலிருந்து பரமாத்மாவிலிருந்து பல உணர்வுகள் தோன்றுகின்றன; விருப்பத்திலிருந்து காதல், கூர்மையிலிருந்து கோபம் பிறக்கின்றன.

வீரோऽவஷ்டம்பஜஃ ஸங்கோசபூர்வ்வீபத்ஸ இஷ்யதே । ஶ்ர்ரு'ங்காரஹாஸ்யகருணா ரௌத்ரவீரபயாநகாஃ ।। ௩௩௯.

திடப்படுத்தும் மனப்பான்மையிலிருந்து வீரம் வருகிறது; சுருங்கும் தன்மையிலிருந்து வெறுப்பு உண்டாகிறது; காதல், நகைச்சுவை, கருணை, கோபம், வீரம், பயங்கரம் ஆகியவை—

வீராச்சாத்புதநிஷ்பத்திஃ ஸ்யாத்வீபத்ஸாத்பயாநகஃ । ஶ்ர்ரு'ங்காரஹாஸ்யகருணா ரௌத்ரவீரபயாநகாஃ ।। ௩௩௯.

வீரத்திலிருந்து ஆச்சரியம் பிறக்கிறது; வெறுப்பிலிருந்து பயங்கரம் உண்டாகிறது; காதல், நகைச்சுவை, கருணை, கோபம், வீரம், பயங்கரம் ஆகியவை—

வீபத்ஸாத்புதஶாந்தாக்யாஃ ஸ்வபாவாச்சதுரோ ரஸாஃ । லக்ஷ்மீரிவ விநா த்யாகாந்ந வாணீ பாதி நீரஸா ।। ௩௩௯.

வெறுப்பிலிருந்து ஆச்சரியம் மற்றும் அமைதி தோன்றுகின்றன; நான்கு ரசங்கள் இயற்கையாக உருவாகின்றன; அழகு இல்லாமல் பேச்சு பிரகாசிக்காதது போல, தியாகம் இல்லாமல் ரசம் இனிமை தராது.

அபாரே காவ்யஸம்ஸாரே கவிரேவ ப்ரஜாபதிஃ । யதா வை ரோசதே விஶ்வம் ததேவம் பரிவர்த்ததே ।। ௩௩௯.

எல்லை இல்லாத கவிதை உலகில், கவிஞனே படைப்பாளி; அவன் மனம் மகிழும் படி உலகம் சுழல்கிறது.

அபாரே காவ்யஸம்ஸாரே கவிரேவ ப்ரஜாபதிஃ । யதா வை ரோசதே விஶ்வம் ததேதம் பரிவர்த்ததே ।। ௩௩௯.

எல்லை இல்லாத கவிதை உலகில், கவிஞனே படைப்பாளி; அவன் மனம் மகிழும் படி இந்த உலகமும் சுழல்கிறது.

ந பாவஹீநோऽஸ்தி ரஸோ ந பாவோ ரஸவர்ஜ்ஜிதஃ । பாவயந்தி ரஸாநேபிர்பாவ்யந்தே ச ரஸா இதி ।। ௩௩௯.

உணர்ச்சி இல்லாமல் ரசம் இல்லை; ரசம் இல்லாமல் உணர்ச்சி இல்லை; இவை மூலம் ரசங்கள் தோன்றி, அவை அனுபவிக்கப்படுகின்றன.

ஸ்தாயிதநோऽஷ்டௌ ரதிமுகாஃ ஸ்தம்பாத்யா வ்யபிசாரிணஃ । மநோऽநுகூலேऽநுபவஃ ஸுகஸ்ய ரதிரிஷ்ய்தே ।। ௩௩௯.

நிலையான எட்டு உணர்ச்சிகள், காதலைத் தலைப்பாக கொண்டு, மயக்கம் போன்ற தற்காலிக உணர்வுகள் சொல்லப்பட்டுள்ளன; மனம் மகிழும் போது, அந்த சந்தோஷ அனுபவமே காதல் எனப்படுகிறது.

ஹர்வாதிபிஶ்ச மநஸோ விகாஶோ ஹாஸ உச்யதே । சித்ராதிதர்ஶநாச்சேதோவைக்லவ்யம் ப்ருவதே பயம் ।। ௩௩௯.

மகிழ்ச்சி போன்றவற்றால் மனம் விரிவதையே நகைச்சுவை என்கிறார்கள்; விசித்திரமானவற்றை பார்த்தால் மனம் கலங்குவதையே பயம் என அழைக்கின்றனர்.

ஜுகுப்ஸா ச பதார்தாநாம் நிந்தா தௌர்பாக்யவாஹிநாம் । விஸ்மயோऽதிஶயேநார்ததர்ஶநாச்சித்தவிஸ்த்ரு'திஃ ।। ௩௩௯.

ஒரு பொருளுக்கு வெறுப்பு வந்தால் அதையே விருப்பு என்கிறார்கள்; குறை கூறுதல் துரதிருஷ்டவசமாகும்; மிகுந்த விசித்திரம் காணும் போது ஆச்சரியம் தோன்றி, மனம் விரிவடைகிறது.

அஷ்டௌ ஸ்தம்பாதயஃ ஸத்த்வாத்ரஜஸஸ்தமஸஃ பரம் । ஸ்தம்பஶ்சேஷ்டாப்ரதீகாதோ பயராகாத்யுபாஹிதஃ ।। ௩௩௯.

மயக்கம் முதலான எட்டு உணர்ச்சிகள் சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் ஆகியவற்றைத் தாண்டியவை; மயக்கம் என்பது செயல் நிற்கும் நிலை, அது பயம், விருப்பு போன்றவற்றால் உண்டாகிறது.

ஶ்ரமராகாத்யுபேதாந்தஃக்ஷோபஜந்ம வபுர்ஜ்ஜலம் । ஸ்வேதோ ஹர்ஷாதிபிர்த்தேஹோச்சாஸாऽந்தஃபுலகோத்‌கமஃ ।। ௩௩௯.

உழைப்பு, ஆசை போன்ற காரணங்களால் உடலில் அசைவு உண்டாகி, ஈரம் தோன்றும்; ஆனந்தம் போன்ற உணர்வுகளால் வியர்வை வரும், ஆழமான உணர்ச்சியில் உடம்பில் ரோமஞ்சம் எழும்.

ஹர்ஷாதிஜந்மவாக்ஸங்கஃ ஸ்வரபேதோ பயாதிபிஃ । மநோவைக்லவ்யமிச்சந்தி ஶோகமிஷ்டக்ஷயாதிபிஃ ।। ௩௩௯.

மகிழ்ச்சி போன்ற உணர்வுகளால் பேசும் சொற்கள் பிறக்கின்றன; பயம் போன்ற காரணங்களால் குரலில் மாற்றம் ஏற்படுகிறது. மனம் கலங்குவது துக்கத்தில் விரும்பப்படுகிறது; விரும்பியதை இழப்பதால் துயரம் உண்டாகிறது.

க்ரோதஸ்தைக்ஷ்ணப்ரபோதஶ்ச ப்ரதிகூ லாநுகாரிணி । புருஷார்தஸமாப்த்யார்தோ யஃ ஸ உத்ஸாஹ உச்யதே ।। ௩௩௯.

கோபம் வந்தால் மனம் கூர்மையாக விழிப்பாகிறது, குறிப்பாக எதிர்ப்பவர்களுக்கு. மனித வாழ்வில் குறிக்கோள்களை அடைய தூண்டும் சக்தியே உற்சாகம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

சித்தக்ஷோபபவோத்தம்போ வேபதுஃ பரிகீர்த்திதஃ । வைவர்ண்யஞ்ச விசஷாதாதிஜந்மா காந்திவிபர்ய்யயஃ ।। ௩௩௯.

மனக் கலக்கம் மற்றும் பயம் காரணமாக உடல் நடுக்கம் ஏற்படுகிறது. கவலை போன்ற உணர்வால் முகத்தில் நிறம் மாறி, பசுமை போன்ற மாற்றங்கள் தோன்றும்.

துஃகாநந்தாதிஜந்நேத்ரஜலமஶ்ரு ச விஶ்ருதம் । இந்த்ரியாணாமஸ்தமயஃ ப்ரலயோ லங்கநாதிபிஃ ।। ௩௩௯.

துயரம், மகிழ்ச்சி போன்ற உணர்வுகளால் கண்களில் நீர் வந்து கண்ணீர் வடிகிறது. உணர்வுகள் மங்கிப் போய், அறிவும் புலன்களும் செயலிழப்பது மயக்கம் எனப்படுகிறது.

வைராக்யாதிர்ம்மநஃ கேதோ நிர்வேத இதி கத்யதே । மநஃ பீஃட²திஜந்மா ச ஸாதோ க்லாநிஃ ஶரீரகா ।। ௩௩௯.

விருப்பமின்மை போன்ற மனக் களைப்பே நிர்வேதம் எனப்படுகிறது; வலி போன்ற காரணங்களால் மனம் பலவீனமடைந்து, அது உடலில் களைப்பாக வெளிப்படுகிறது.

ஶங்காநிஷ்டாகமோத்ப்ரேக்ஷா ஸ்யாதஸூயா ச மத்ஸரஃ । மதிராத்யுபயோகோத்தம் மநஃ ஸம்மோஹநம் மதஃ ।। ௩௩௯.

சந்தேகம், தீமை வருமென்ற எதிர்பார்ப்பு, ஊகிப்பார்க்கும் மனநிலை ஆகியவை சந்தேகமாகும்; பொறாமை என்பது மட்சரம். மதுபானம் போன்றவற்றால் மனம் மயங்குவது மதம் எனப்படுகிறது.

க்ரியாதிஶயஜந்மாந்தஃஶரீரோத்தக்லமஃ ஶ்ரமஃ । ஶ்ர்ரு'ங்காராதிக்ரியாத்வேஷஶ்சித்தஸ்யாலஸ்யமுச்யதே ।। ௩௩௯.

அதிக செயலால் உடலில் தோன்றும் களைப்பே சிரமம். காதல் போன்ற செயல்களில் விருப்பு இல்லாமை மற்றும் மனத்தளர்ச்சி ஆகியவை ஆலசியம் எனப்படுகிறது.

தைந்யம் ஸத்த்வாதபப்ரம்ஶஶ்சிந்தார்தபரிபாவநம் । இதிகர்த்தவ்யதோபாயாதர்ஶநம் மோஹ உச்யதே ।। ௩௩௯.

மன உறுதி குறைந்து தாழ்வு தோன்றுவது, எப்போதும் சிந்தனையில் மூழ்கி இருப்பது தைரியம் குறைதல். என்ன செய்ய வேண்டும், எப்படி செய்ய வேண்டும் என்று தெரியாத நிலை மயக்கம் எனப்படுகிறது.

ஸ்ம்ரு'திஃ ஸ்யாதநுபூதஸ்ய வஸ்துநஃ ப்ரதிவிம்பநம் । மதிரர்தபரிச்சேதஸ்தத்த்வஜ்ஞாநோபநாயிதஃ ।। ௩௩௯.

நாம் அனுபவித்த பொருளை நினைவில் படைக்கும் சக்தியே நினைவு. பொருளை அதன் உண்மை தன்மையை அறிந்து புரிந்து கொள்வதே அறிவு.

வ்ரீடாநுராகாதிபவஃ ஸங்கோசஃ கோபி சேதஸஃ । பவேச்சபலதாऽஸ்தைர்யம் ஹர்ஷஶ்சித்தப்ரஸந்நதா ।। ௩௩௯.

வெட்கம், பாசம் போன்ற காரணங்களால் மனம் சுருங்குவது சங்கோசம். நிலைமையில்லாத மனநிலை சஞ்சலம்; ஆனந்தம் என்பது மனம் தெளிவாகும் நிலை.

ஆவேஶஶ்ச ப்ரதீகாரஃ ஶயோ வைதுர்ய்யமாத்மநஃ । கர்த்தவ்யே ப்ரதிபாப்ரம்ஶோ ஜஃட²தேத்யபிதீயதே ।। ௩௩௯.

மனக்கிளர்ச்சி, எதிர்வினை, தன்னிலை குழப்பம் ஆகியவை மனக்குழப்பம். என்ன செய்ய வேண்டும் என்று உணர்ச்சி குறைவது முதுமை எனப்படுகிறது.

இஷ்டப்ராப்தேருபசிதஃ ஸம்பதாப்யுதயோ த்ரு'திஃ । கர்வ்வஃ பரேஷ்வவஜ்ஞாநமாத்மந்யுத்கர்ஷபாவாநா ।। ௩௩௯.

விரும்பியதை அடைந்து, செல்வம் பெருகும்போது வரும் மன நிறைவு த்ருதி எனப்படுகிறது. பிறரை விட உயர்ந்தவன் என்ற பெருமை மனத்தில் தோன்றும்.

பவேத்விஷாதோ தைவாதேர்விகாதோऽபீஷ்டவஸ்துநி । ஔஸ்ஸுக்யமீஷ்ஸிதாப்ராப்தேர்வாஞ்சயா தரலா ஸ்திதிஃ ।। ௩௩௯.

விரும்பியதை அடைவதில் தடை ஏற்படும் போது மனம் தளர்ச்சி அடைகிறது. ஆசை காரணமாக அடைய விரும்பும் பொருளுக்காக மனம் நிலை இழக்கும் நிலை ஆவசுக்கியம் எனப்படுகிறது.

சித்தேந்த்ரியாணாம் ஸ்தைமித்யமபஸ்மாரோऽசலா ஸ்திதிஃ । யுத்‌தே பாதாதிபீஸ்த்ராஸோ வீப்ஸா சித்தசமத்க்ரு'திஃ ।। ௩௩௯.

மனம் மற்றும் புலன்கள் அமைதியாகி நிலை குலையாமல் இருப்பது அபஸ்மாரம் எனப்படுகிறது. போர் போன்ற சூழலில் துன்பத்தால் பயம் வருகிறது; மனம் ஆச்சரியப்படுவது வீப்ஸா எனப்படுகிறது.

க்ரோதஸ்யாப்ரஶமோऽமர்ஷஃ ப்ரபோதஶ்தேசநோதயஃ । அவஹித்தம் பவேத்‌குப்திரிங்கிதாகாரகோசரா ।। ௩௩௯.

கோபம் குறையாமல் நீடிப்பது அமர்ஷம்; கூர்மை எழுவது விழிப்பு. செயலை மறைப்பது அவஹித்தம், அது உடல் மொழி மற்றும் முகபாவத்தால் அறியப்படுகிறது.