அக்நிபுராணம்

அல்பமாத்ரம் ஸமுத்திஷ்டம் பஹுதா யத் ப்ரஸர்பதி । பலாவஸாநம் யச்சைவ வீஜம் ததபிதீயதே ।। ௩௩௮.

குறைவாகக் குறிப்பிடப்பட்டு, பலவகையாக விரியும், முடிவில் பலனை அடையும் — இதையே விதை என அழைக்கிறார்கள்.

யத்ர வீஜஸமுத்பத்திர்நாநார்தரஸஸம்பவா । காவ்யே ஶரீராநுகதம் தந்முகம் பரிகீர்த்திதம் ।। ௩௩௮.

விதை எழும் இடத்தில் பலவகை அர்த்தங்களும் ரசங்களும் தோன்றும்; அது கவிதையின் உடலைத் தொடர்ந்து வரும் முகம் எனப்படுகிறது.

இஷ்டஸ்யார்தஸ்ய ரசநா வ்ரு'த்தாந்தஸ்யாநுபக்ஷயஃ । ராகப்ராப்திஃ ப்ரயோகஸ்ய குஹ்யாநாஞ்சைவ கூஹநம் ।। ௩௩௮.

விரும்பிய பொருளை அமைத்தல், நிகழ்வை விரிவாகக் கூறுதல், செயலில் காதலை அடைதல், ரகசியங்களை மறைத்தல் ஆகியவை அடங்கும்.

ஆஸ்சர்ய்யவதபிக்யாதம் ப்ரகாஶாநாம் ப்ரகாஶநம் । அங்கஹீநம் நரோ யத்வந்ந ஶ்ரேஷ்டம் காவ்யமேச ச ।। ௩௩௮.

ஆச்சரியமானது ஆச்சரியமாகவும், வெளிப்படுவது வெளிப்படையாகவும் காட்டப்பட வேண்டும்; உடல் அங்கங்கள் இல்லாதவன் சிறந்தவன் அல்லாதது போல, கவிதையும் அப்படியே.

தேஶகாலௌ விநா கிஞ்சிந்நேதிவ்ரு'த்தம் ப்ரவர்த்ததே । அதஸ்தயோருபாதாநநியமாத் பதபுச்யதே ।। ௩௩௮.

இடமும் காலமும் இல்லாமல் எந்தக் கதையும் நடைபெறாது; அதனால் அவற்றை எடுத்துக்கொள்வது அவசியம் என்பதால், அது நிலம் எனப்படுகிறது.

தேஶேஷு பாரதம் வர்ஷம் காலே க்ரு'தயுகத்ரயம் । நர்த்தே தாம்யாம் ப்ராணப்ரு'தாம் ஸுகதுஃகோதயஃ க்கசித் ।। ௩௩௮.

பாரதம் எனும் நாட்டுகளில், மூன்று கிருதயுகங்கள் கழிகின்றன; உயிருள்ளவர்களுக்கு எப்போது எங்கேயோ, சந்தோஷமும் துயரமும் தோன்றுகின்றன.

ஸர்கே ஸார்காதிவார்த்தா ச ப்ரஸஜ்ஜந்தீ ந துஷ்யதி ।। ௩௩௮.

உருவாக்கத்தில் பிற பிற நிகழ்வுகள் தொடர்ந்தும் நடைபெறுகின்றன; அவை கெடாமல் இருக்கின்றன.

அக்நிருவாச அக்ஷரம் பரமம் ப்ர்ஹ்ம ஸநாதநமஜம் விபும் । வேதாந்தேஷு வதந்த்யேகம் சைதந்யம் ஜ்யோதிரீஶ்வரம் ।। ௩௩௯.

அக்னி சொன்னார்: அழியாத, உயர்ந்த, சனாதனமான, பிறவியில்லாத, எல்லா இடத்திலும் நிறைந்த பரபிரம்மம், உபநிடத்களில் ஒரே அறிவாகவும், ஒளிவீசும் இறைவனாகவும் கூறப்படுகிறது.

ஆநந்தஃ ஸஹஜஸ்தஸ்ய வ்யஜ்யதே ஸ கதாசந । வ்யக்திஃ ஸா தஸ்ய சைதந்யசமத்‌காரரஸாஹ்வயா ।। ௩௩௯.

அந்த பரபிரம்மத்தின் ஆனந்தம் இயற்கையாகவே உள்ளது; அது சில நேரங்களில் வெளிப்படுகிறது. அந்த வெளிப்பாடு அறிவின் அதிசயமான இனிமை என அழைக்கப்படுகிறது.

ஆத்யஸ்தஸ்ய விகாரோ யஃ ஸோऽஹங்கார இதி ஸ்ம்ரு'தஃ । ததோऽபிமாநஸ்தத்ரேதம் ஸமாப்தம் புவநத்ரயம் ।। ௩௩௯.

அதன் முதல் மாற்றமே 'நான்' என்ற அகம்பாவாகும்; அதிலிருந்து அடையாளம் பிறக்கிறது; இவ்வாறு மூன்று உலகங்களும் நிறைவடைகின்றன.

அபிமாநாத்ரதிஃ ஸா ச பரிபோஷமுபேயுஷீ । வ்யபிசார்ய்யாதிஸாமாந்யாத் ஶ்ர்ரு'ங்கார இதி கீயதே ।। ௩௩௯.

அகம்பாவிலிருந்து பற்றுதல் தோன்றுகிறது; அது வளர்ச்சிக்கு வழிவகுக்கிறது. மாற்றங்கள் போன்றவற்றுடன் பொதுவாக தொடர்பு இருப்பதால் அது காதல் எனப்படுகிறது.

தத்பேதாஃ காமமிதரே ஹாஸ்யாத்யா அப்யநேகஶஃ । ஸ்வஸ்வஸ்தாதிவிஶேஷோத்தபரிகோஷஸ்வலக்ஷணாஃ ।। ௩௩௯.

அதன் பிரிவுகள் ஆசை, நகைச்சுவை போன்ற பல வகைகளாகும்; ஒவ்வொன்றும் தனித்துவமான சூழ்நிலையிலிருந்து தோன்றி, தனித்தன்மை உடையவை.

ஸத்த்வாதிகுணஸந்தாநாஜ்ஜாயந்தே பரமாத்மநஃ । ராகாத்பவதி ஶ்ர்ரு'ங்காரோ ரௌத்ரஸ்தைக்ஷணாத் ப்ரஜாயதே ।। ௩௩௯.

சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்ற குணங்களின் தொடர்ச்சியிலிருந்து பரமாத்மாவிலிருந்து பல உணர்வுகள் தோன்றுகின்றன; விருப்பத்திலிருந்து காதல், கூர்மையிலிருந்து கோபம் பிறக்கின்றன.

வீரோऽவஷ்டம்பஜஃ ஸங்கோசபூர்வ்வீபத்ஸ இஷ்யதே । ஶ்ர்ரு'ங்காரஹாஸ்யகருணா ரௌத்ரவீரபயாநகாஃ ।। ௩௩௯.

திடப்படுத்தும் மனப்பான்மையிலிருந்து வீரம் வருகிறது; சுருங்கும் தன்மையிலிருந்து வெறுப்பு உண்டாகிறது; காதல், நகைச்சுவை, கருணை, கோபம், வீரம், பயங்கரம் ஆகியவை—

வீராச்சாத்புதநிஷ்பத்திஃ ஸ்யாத்வீபத்ஸாத்பயாநகஃ । ஶ்ர்ரு'ங்காரஹாஸ்யகருணா ரௌத்ரவீரபயாநகாஃ ।। ௩௩௯.

வீரத்திலிருந்து ஆச்சரியம் பிறக்கிறது; வெறுப்பிலிருந்து பயங்கரம் உண்டாகிறது; காதல், நகைச்சுவை, கருணை, கோபம், வீரம், பயங்கரம் ஆகியவை—

வீபத்ஸாத்புதஶாந்தாக்யாஃ ஸ்வபாவாச்சதுரோ ரஸாஃ । லக்ஷ்மீரிவ விநா த்யாகாந்ந வாணீ பாதி நீரஸா ।। ௩௩௯.

வெறுப்பிலிருந்து ஆச்சரியம் மற்றும் அமைதி தோன்றுகின்றன; நான்கு ரசங்கள் இயற்கையாக உருவாகின்றன; அழகு இல்லாமல் பேச்சு பிரகாசிக்காதது போல, தியாகம் இல்லாமல் ரசம் இனிமை தராது.

அபாரே காவ்யஸம்ஸாரே கவிரேவ ப்ரஜாபதிஃ । யதா வை ரோசதே விஶ்வம் ததேவம் பரிவர்த்ததே ।। ௩௩௯.

எல்லை இல்லாத கவிதை உலகில், கவிஞனே படைப்பாளி; அவன் மனம் மகிழும் படி உலகம் சுழல்கிறது.

அபாரே காவ்யஸம்ஸாரே கவிரேவ ப்ரஜாபதிஃ । யதா வை ரோசதே விஶ்வம் ததேதம் பரிவர்த்ததே ।। ௩௩௯.

எல்லை இல்லாத கவிதை உலகில், கவிஞனே படைப்பாளி; அவன் மனம் மகிழும் படி இந்த உலகமும் சுழல்கிறது.

ந பாவஹீநோऽஸ்தி ரஸோ ந பாவோ ரஸவர்ஜ்ஜிதஃ । பாவயந்தி ரஸாநேபிர்பாவ்யந்தே ச ரஸா இதி ।। ௩௩௯.

உணர்ச்சி இல்லாமல் ரசம் இல்லை; ரசம் இல்லாமல் உணர்ச்சி இல்லை; இவை மூலம் ரசங்கள் தோன்றி, அவை அனுபவிக்கப்படுகின்றன.

ஸ்தாயிதநோऽஷ்டௌ ரதிமுகாஃ ஸ்தம்பாத்யா வ்யபிசாரிணஃ । மநோऽநுகூலேऽநுபவஃ ஸுகஸ்ய ரதிரிஷ்ய்தே ।। ௩௩௯.

நிலையான எட்டு உணர்ச்சிகள், காதலைத் தலைப்பாக கொண்டு, மயக்கம் போன்ற தற்காலிக உணர்வுகள் சொல்லப்பட்டுள்ளன; மனம் மகிழும் போது, அந்த சந்தோஷ அனுபவமே காதல் எனப்படுகிறது.

ஹர்வாதிபிஶ்ச மநஸோ விகாஶோ ஹாஸ உச்யதே । சித்ராதிதர்ஶநாச்சேதோவைக்லவ்யம் ப்ருவதே பயம் ।। ௩௩௯.

மகிழ்ச்சி போன்றவற்றால் மனம் விரிவதையே நகைச்சுவை என்கிறார்கள்; விசித்திரமானவற்றை பார்த்தால் மனம் கலங்குவதையே பயம் என அழைக்கின்றனர்.

ஜுகுப்ஸா ச பதார்தாநாம் நிந்தா தௌர்பாக்யவாஹிநாம் । விஸ்மயோऽதிஶயேநார்ததர்ஶநாச்சித்தவிஸ்த்ரு'திஃ ।। ௩௩௯.

ஒரு பொருளுக்கு வெறுப்பு வந்தால் அதையே விருப்பு என்கிறார்கள்; குறை கூறுதல் துரதிருஷ்டவசமாகும்; மிகுந்த விசித்திரம் காணும் போது ஆச்சரியம் தோன்றி, மனம் விரிவடைகிறது.

அஷ்டௌ ஸ்தம்பாதயஃ ஸத்த்வாத்ரஜஸஸ்தமஸஃ பரம் । ஸ்தம்பஶ்சேஷ்டாப்ரதீகாதோ பயராகாத்யுபாஹிதஃ ।। ௩௩௯.

மயக்கம் முதலான எட்டு உணர்ச்சிகள் சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் ஆகியவற்றைத் தாண்டியவை; மயக்கம் என்பது செயல் நிற்கும் நிலை, அது பயம், விருப்பு போன்றவற்றால் உண்டாகிறது.

ஶ்ரமராகாத்யுபேதாந்தஃக்ஷோபஜந்ம வபுர்ஜ்ஜலம் । ஸ்வேதோ ஹர்ஷாதிபிர்த்தேஹோச்சாஸாऽந்தஃபுலகோத்‌கமஃ ।। ௩௩௯.

உழைப்பு, ஆசை போன்ற காரணங்களால் உடலில் அசைவு உண்டாகி, ஈரம் தோன்றும்; ஆனந்தம் போன்ற உணர்வுகளால் வியர்வை வரும், ஆழமான உணர்ச்சியில் உடம்பில் ரோமஞ்சம் எழும்.

ஹர்ஷாதிஜந்மவாக்ஸங்கஃ ஸ்வரபேதோ பயாதிபிஃ । மநோவைக்லவ்யமிச்சந்தி ஶோகமிஷ்டக்ஷயாதிபிஃ ।। ௩௩௯.

மகிழ்ச்சி போன்ற உணர்வுகளால் பேசும் சொற்கள் பிறக்கின்றன; பயம் போன்ற காரணங்களால் குரலில் மாற்றம் ஏற்படுகிறது. மனம் கலங்குவது துக்கத்தில் விரும்பப்படுகிறது; விரும்பியதை இழப்பதால் துயரம் உண்டாகிறது.

க்ரோதஸ்தைக்ஷ்ணப்ரபோதஶ்ச ப்ரதிகூ லாநுகாரிணி । புருஷார்தஸமாப்த்யார்தோ யஃ ஸ உத்ஸாஹ உச்யதே ।। ௩௩௯.

கோபம் வந்தால் மனம் கூர்மையாக விழிப்பாகிறது, குறிப்பாக எதிர்ப்பவர்களுக்கு. மனித வாழ்வில் குறிக்கோள்களை அடைய தூண்டும் சக்தியே உற்சாகம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

சித்தக்ஷோபபவோத்தம்போ வேபதுஃ பரிகீர்த்திதஃ । வைவர்ண்யஞ்ச விசஷாதாதிஜந்மா காந்திவிபர்ய்யயஃ ।। ௩௩௯.

மனக் கலக்கம் மற்றும் பயம் காரணமாக உடல் நடுக்கம் ஏற்படுகிறது. கவலை போன்ற உணர்வால் முகத்தில் நிறம் மாறி, பசுமை போன்ற மாற்றங்கள் தோன்றும்.

துஃகாநந்தாதிஜந்நேத்ரஜலமஶ்ரு ச விஶ்ருதம் । இந்த்ரியாணாமஸ்தமயஃ ப்ரலயோ லங்கநாதிபிஃ ।। ௩௩௯.

துயரம், மகிழ்ச்சி போன்ற உணர்வுகளால் கண்களில் நீர் வந்து கண்ணீர் வடிகிறது. உணர்வுகள் மங்கிப் போய், அறிவும் புலன்களும் செயலிழப்பது மயக்கம் எனப்படுகிறது.

வைராக்யாதிர்ம்மநஃ கேதோ நிர்வேத இதி கத்யதே । மநஃ பீஃட²திஜந்மா ச ஸாதோ க்லாநிஃ ஶரீரகா ।। ௩௩௯.

விருப்பமின்மை போன்ற மனக் களைப்பே நிர்வேதம் எனப்படுகிறது; வலி போன்ற காரணங்களால் மனம் பலவீனமடைந்து, அது உடலில் களைப்பாக வெளிப்படுகிறது.