அக்நிபுராணம்

ஸஹிதாஃ ஸூத்ரதாரேண ஸம்லாபம் யத்ர குர்வ்வதே । சித்ரைர்வ்வாக்யைஃ ஸ்வகார்ய்யோத்தைஃ ப்ரஸ்துதாக்ஷேபிபிர்மித ।। ௩௩௮.

மேடை நடத்துபவருடன் சேர்ந்து, தங்களது வேலையிலிருந்து எழும் பலவகை உரையாடல்களையும், நிகழும் விஷயங்களைப் பற்றிய பரஸ்பர குறிப்புகளையும் அவர்கள் நடத்துகிறார்கள்.

ஆமுகம் தத்து விஜ்ஞேயம் புதைஃ ப்ரஸ்தாவநாபி ஸா । ப்ரவ்ரு'த்தகம் கதோத்‌காதஃ ப்ரயோகாதிஶயஸ்ததா ।। ௩௩௮.

அதை அறிவாளிகள் முன்னுரை என்றும், அது தான் அறிமுகம் என்றும் அறிந்து கொள்ள வேண்டும்; ஆரம்ப நிகழ்ச்சி, கதையின் தொடக்கம், சிறப்பான நிகழ்வுகளின் வெளிப்பாடு ஆகியவையும் அதில் அடங்கும்.

ஆமுகஸ்ய த்ரயோ பேதா வீஜாம்ஶேஷூபஜாயதே । காலம் ப்ரவ்ரு'த்தமாஶ்ரித்ய ஸூத்ரத்ரு'க்யத்ர வர்ணயேத் ।। ௩௩௮.

முன்னுரைக்கு மூன்று வகைகள் உள்ளன; அவை விதை பகுதி முதலானவற்றில் தோன்றுகின்றன; நிகழும் காலத்தை அடிப்படையாக கொண்டு, மேடை நடத்துபவர் அதை விவரிக்க வேண்டும்.

ததாஶ்ரயஶ்ச பாத்ரஸ்ய ப்ரவேஶஸ்தத் ப்ரவ்ரு'த்தகம் । ஸூத்ரதாரஸ்ய வாக்யம் வா யத்ர வாக்யார்தமேவ வா ।। ௩௩௮.

அந்த சூழ்நிலையைப் பொருத்து பாத்திரம் மேடையில் வருவது 'ஆரம்ப நிகழ்ச்சி' எனப்படும்; அது மேடை நடத்துபவரின் உரையோ அல்லது உரையின் பொருளோ ஆகும்.

க்ரு'ஹீத்வா ப்ரவிஶேத் பாத்ரம் கதோத்‌காதஃ ஸ உச்யதே । ப்ரயோகேஷு ப்ரயோகந்து ஸூத்ரத்ரு'க்யத்ர வர்ணயேத் ।। ௩௩௮.

சூழலை எடுத்துக்கொண்டு பாத்திரம் மேடையில் வரும்போது, அது 'கதையின் தொடக்கம்' எனப்படும்; நாடகங்களில், மேடை நடத்துபவர் நிகழ்ச்சியை இங்கு விவரிக்க வேண்டும்.

ததஶ்ச ப்ரவிஶேத் பாத்ரம் ப்ரயோகாதிஶயோ ஹி ஸஃ । ஶரீரம் நாடகாதீநாமிதிவ்ரு'த்தம் ப்ரசக்ஷதே ।। ௩௩௮.

அதன்பிறகு பாத்திரம் மேடையில் வரும்போது, அது சிறப்புத் திறனாகும்; நாடகம் போன்றவற்றின் கதையை அதன் உடல் என்கிறார்கள்.

ஸித்தமுத்ப்ரேக்ஷிதஞ்சேதி தஸ்ய பேதாபுபௌ ஸ்ம்ரு'தௌ । ஸித்தமாகமத்ரு'ஷ்டஞ்ச ஸ்ரு'ஷ்டமுத்ப்ரேக்ஷஇதம் கவேஃ ।। ௩௩௮.

அதற்கு இரண்டு பிரிவுகள் உள்ளன: ஒன்று நிகழ்ந்தது, மற்றொன்று கற்பனை; நிகழ்ந்தது கேட்டது அல்லது கண்டது அடிப்படையாகும், கற்பனை கவியின் உருவாக்கம்.

வீஜம் விந்துஃ பதாகா ச ப்ரகரீ கார்ய்யமேவ ச । அர்தப்ரக்ரு'தயஃ பஞ்ச பஞ்ச சேஷ்டா அபி க்ரமாத் ।। ௩௩௮.

விதை, புள்ளி, கொடி, பிரத்தியேக நிகழ்ச்சி, செயல் — இவை ஐந்து வகை பொருள்கள்; அதுபோல் ஐந்து நிலைச் செயல்களும் வரிசையாக உள்ளன.

ப்ராரம்பஶ்ச ப்ரயத்நஶ்ச ப்ராப்திஃ ஸத்பாவ ஏவ ச । நியதா ச பலப்ராப்திஃ பலயோகஶ்ச பஞ்சமஃ ।। ௩௩௮.

ஆரம்பம், முயற்சி, அடைவு, நிலை, உறுதி செய்யப்பட்ட பலன் — இவை ஐந்து வகை பலன் தொடர்புகள்.

முகம் ப்ரதிமுகம் கர்போ விமர்ஷஶ்ச ததைவ ச । ததா நிர்வ்வஹணஞ்சேதி க்ரமாத் பஞ்சைவ ஸந்தயஃ ।। ௩௩௮.

முகம், எதிர்முகம், கரு, ஆராய்ச்சி, முடிவு — இவை ஐந்து வகை கட்டங்கள் வரிசையாக உள்ளன.

அல்பமாத்ரம் ஸமுத்திஷ்டம் பஹுதா யத் ப்ரஸர்பதி । பலாவஸாநம் யச்சைவ வீஜம் ததபிதீயதே ।। ௩௩௮.

குறைவாகக் குறிப்பிடப்பட்டு, பலவகையாக விரியும், முடிவில் பலனை அடையும் — இதையே விதை என அழைக்கிறார்கள்.

யத்ர வீஜஸமுத்பத்திர்நாநார்தரஸஸம்பவா । காவ்யே ஶரீராநுகதம் தந்முகம் பரிகீர்த்திதம் ।। ௩௩௮.

விதை எழும் இடத்தில் பலவகை அர்த்தங்களும் ரசங்களும் தோன்றும்; அது கவிதையின் உடலைத் தொடர்ந்து வரும் முகம் எனப்படுகிறது.

இஷ்டஸ்யார்தஸ்ய ரசநா வ்ரு'த்தாந்தஸ்யாநுபக்ஷயஃ । ராகப்ராப்திஃ ப்ரயோகஸ்ய குஹ்யாநாஞ்சைவ கூஹநம் ।। ௩௩௮.

விரும்பிய பொருளை அமைத்தல், நிகழ்வை விரிவாகக் கூறுதல், செயலில் காதலை அடைதல், ரகசியங்களை மறைத்தல் ஆகியவை அடங்கும்.

ஆஸ்சர்ய்யவதபிக்யாதம் ப்ரகாஶாநாம் ப்ரகாஶநம் । அங்கஹீநம் நரோ யத்வந்ந ஶ்ரேஷ்டம் காவ்யமேச ச ।। ௩௩௮.

ஆச்சரியமானது ஆச்சரியமாகவும், வெளிப்படுவது வெளிப்படையாகவும் காட்டப்பட வேண்டும்; உடல் அங்கங்கள் இல்லாதவன் சிறந்தவன் அல்லாதது போல, கவிதையும் அப்படியே.

தேஶகாலௌ விநா கிஞ்சிந்நேதிவ்ரு'த்தம் ப்ரவர்த்ததே । அதஸ்தயோருபாதாநநியமாத் பதபுச்யதே ।। ௩௩௮.

இடமும் காலமும் இல்லாமல் எந்தக் கதையும் நடைபெறாது; அதனால் அவற்றை எடுத்துக்கொள்வது அவசியம் என்பதால், அது நிலம் எனப்படுகிறது.

தேஶேஷு பாரதம் வர்ஷம் காலே க்ரு'தயுகத்ரயம் । நர்த்தே தாம்யாம் ப்ராணப்ரு'தாம் ஸுகதுஃகோதயஃ க்கசித் ।। ௩௩௮.

பாரதம் எனும் நாட்டுகளில், மூன்று கிருதயுகங்கள் கழிகின்றன; உயிருள்ளவர்களுக்கு எப்போது எங்கேயோ, சந்தோஷமும் துயரமும் தோன்றுகின்றன.

ஸர்கே ஸார்காதிவார்த்தா ச ப்ரஸஜ்ஜந்தீ ந துஷ்யதி ।। ௩௩௮.

உருவாக்கத்தில் பிற பிற நிகழ்வுகள் தொடர்ந்தும் நடைபெறுகின்றன; அவை கெடாமல் இருக்கின்றன.

அக்நிருவாச அக்ஷரம் பரமம் ப்ர்ஹ்ம ஸநாதநமஜம் விபும் । வேதாந்தேஷு வதந்த்யேகம் சைதந்யம் ஜ்யோதிரீஶ்வரம் ।। ௩௩௯.

அக்னி சொன்னார்: அழியாத, உயர்ந்த, சனாதனமான, பிறவியில்லாத, எல்லா இடத்திலும் நிறைந்த பரபிரம்மம், உபநிடத்களில் ஒரே அறிவாகவும், ஒளிவீசும் இறைவனாகவும் கூறப்படுகிறது.

ஆநந்தஃ ஸஹஜஸ்தஸ்ய வ்யஜ்யதே ஸ கதாசந । வ்யக்திஃ ஸா தஸ்ய சைதந்யசமத்‌காரரஸாஹ்வயா ।। ௩௩௯.

அந்த பரபிரம்மத்தின் ஆனந்தம் இயற்கையாகவே உள்ளது; அது சில நேரங்களில் வெளிப்படுகிறது. அந்த வெளிப்பாடு அறிவின் அதிசயமான இனிமை என அழைக்கப்படுகிறது.

ஆத்யஸ்தஸ்ய விகாரோ யஃ ஸோऽஹங்கார இதி ஸ்ம்ரு'தஃ । ததோऽபிமாநஸ்தத்ரேதம் ஸமாப்தம் புவநத்ரயம் ।। ௩௩௯.

அதன் முதல் மாற்றமே 'நான்' என்ற அகம்பாவாகும்; அதிலிருந்து அடையாளம் பிறக்கிறது; இவ்வாறு மூன்று உலகங்களும் நிறைவடைகின்றன.

அபிமாநாத்ரதிஃ ஸா ச பரிபோஷமுபேயுஷீ । வ்யபிசார்ய்யாதிஸாமாந்யாத் ஶ்ர்ரு'ங்கார இதி கீயதே ।। ௩௩௯.

அகம்பாவிலிருந்து பற்றுதல் தோன்றுகிறது; அது வளர்ச்சிக்கு வழிவகுக்கிறது. மாற்றங்கள் போன்றவற்றுடன் பொதுவாக தொடர்பு இருப்பதால் அது காதல் எனப்படுகிறது.

தத்பேதாஃ காமமிதரே ஹாஸ்யாத்யா அப்யநேகஶஃ । ஸ்வஸ்வஸ்தாதிவிஶேஷோத்தபரிகோஷஸ்வலக்ஷணாஃ ।। ௩௩௯.

அதன் பிரிவுகள் ஆசை, நகைச்சுவை போன்ற பல வகைகளாகும்; ஒவ்வொன்றும் தனித்துவமான சூழ்நிலையிலிருந்து தோன்றி, தனித்தன்மை உடையவை.

ஸத்த்வாதிகுணஸந்தாநாஜ்ஜாயந்தே பரமாத்மநஃ । ராகாத்பவதி ஶ்ர்ரு'ங்காரோ ரௌத்ரஸ்தைக்ஷணாத் ப்ரஜாயதே ।। ௩௩௯.

சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்ற குணங்களின் தொடர்ச்சியிலிருந்து பரமாத்மாவிலிருந்து பல உணர்வுகள் தோன்றுகின்றன; விருப்பத்திலிருந்து காதல், கூர்மையிலிருந்து கோபம் பிறக்கின்றன.

வீரோऽவஷ்டம்பஜஃ ஸங்கோசபூர்வ்வீபத்ஸ இஷ்யதே । ஶ்ர்ரு'ங்காரஹாஸ்யகருணா ரௌத்ரவீரபயாநகாஃ ।। ௩௩௯.

திடப்படுத்தும் மனப்பான்மையிலிருந்து வீரம் வருகிறது; சுருங்கும் தன்மையிலிருந்து வெறுப்பு உண்டாகிறது; காதல், நகைச்சுவை, கருணை, கோபம், வீரம், பயங்கரம் ஆகியவை—

வீராச்சாத்புதநிஷ்பத்திஃ ஸ்யாத்வீபத்ஸாத்பயாநகஃ । ஶ்ர்ரு'ங்காரஹாஸ்யகருணா ரௌத்ரவீரபயாநகாஃ ।। ௩௩௯.

வீரத்திலிருந்து ஆச்சரியம் பிறக்கிறது; வெறுப்பிலிருந்து பயங்கரம் உண்டாகிறது; காதல், நகைச்சுவை, கருணை, கோபம், வீரம், பயங்கரம் ஆகியவை—

வீபத்ஸாத்புதஶாந்தாக்யாஃ ஸ்வபாவாச்சதுரோ ரஸாஃ । லக்ஷ்மீரிவ விநா த்யாகாந்ந வாணீ பாதி நீரஸா ।। ௩௩௯.

வெறுப்பிலிருந்து ஆச்சரியம் மற்றும் அமைதி தோன்றுகின்றன; நான்கு ரசங்கள் இயற்கையாக உருவாகின்றன; அழகு இல்லாமல் பேச்சு பிரகாசிக்காதது போல, தியாகம் இல்லாமல் ரசம் இனிமை தராது.

அபாரே காவ்யஸம்ஸாரே கவிரேவ ப்ரஜாபதிஃ । யதா வை ரோசதே விஶ்வம் ததேவம் பரிவர்த்ததே ।। ௩௩௯.

எல்லை இல்லாத கவிதை உலகில், கவிஞனே படைப்பாளி; அவன் மனம் மகிழும் படி உலகம் சுழல்கிறது.

அபாரே காவ்யஸம்ஸாரே கவிரேவ ப்ரஜாபதிஃ । யதா வை ரோசதே விஶ்வம் ததேதம் பரிவர்த்ததே ।। ௩௩௯.

எல்லை இல்லாத கவிதை உலகில், கவிஞனே படைப்பாளி; அவன் மனம் மகிழும் படி இந்த உலகமும் சுழல்கிறது.

ந பாவஹீநோऽஸ்தி ரஸோ ந பாவோ ரஸவர்ஜ்ஜிதஃ । பாவயந்தி ரஸாநேபிர்பாவ்யந்தே ச ரஸா இதி ।। ௩௩௯.

உணர்ச்சி இல்லாமல் ரசம் இல்லை; ரசம் இல்லாமல் உணர்ச்சி இல்லை; இவை மூலம் ரசங்கள் தோன்றி, அவை அனுபவிக்கப்படுகின்றன.