அக்நிபுராணம்

வ்யாயோகபாணவீத்யங்கத்ரோடகாந்யத நாடிகா । ஸட்டகம் ஶில்பகஃ கர்ணா ஏகோ துர்ம்மல்லிகா ததா ।। ௩௩௮.

வ்யாயோகம், பாணம், வீதி, அங்கம், ட்ரோடகம், நாடிகை, சட்டகம், சில்பகம், கர்ணம், ஏகம், துர்மல்லிகை ஆகியனவும் உள்ளன.

ப்ரஸ்தாநம் பாணிகா பாணீ கோஷ்டீ ஹல்லீஶகாநி ச । காவ்யம் ஶ்ரீகதிதம் நாட்யராஸகம் ராஸகம் ததா ।। ௩௩௮.

பிரஸ்தானம், பாணிகை, பாணி, கோஷ்டி, ஹல்லீசகம், காவியம், ஸ்ரீகதிதம், நாட்யராசகம், ராசகம் ஆகியனவும் உள்ளன.

உல்லாப்யகம் ப்ரேங்‌க்ஷணஞ்ச ஸப்தவிம்ஶதிரேவ தத் । ஸாமாந்யஞ்ச விஶேஷஶ்ச லக்ஷ்ணஸ்ய த்வயீ கதிஃ ।। ௩௩௮.

உல்லாப்யகம், பிரேங்க்ஷணம் ஆகியவை சேர்த்து முப்பத்தேழு வகைகள். பொதுவும், சிறப்பும் என இரண்டு விதமான வரையறைகள் உள்ளன.

ஸாமாந்யம் ஸர்வ்வவிஷயம் ஶேஷஃ க்காபி ப்ரவர்த்ததே । பூர்வ்வரங்கே நிவ்ரு'தே த்வௌ தேஶகாலாவுபாவபி ।। ௩௩௮.

பொது எல்லா பொருள்களுக்கும் பொருந்தும்; மீதியவை சில நேரங்களில் நிகழும். முன்பகுதி முடிந்ததும், இடமும் காலமும் இரண்டும் நிர்ணயிக்கப்படும்.

ரஸபாவமிபாவாநுபாவா அபிநயாஸ்ததா । அங்கஃ ஸ்திதிஶ்ச ஸாமாந்யம் ஸர்வ்வத்ரைவோபஸர்பணாத் ।। ௩௩௮.

உணர்ச்சி, மனநிலை, காரணங்கள், விளைவுகள், நடிப்பு, அங்கம், நிலை ஆகியவை எல்லா இடங்களிலும் இருப்பதால் பொதுவாகும்.

விஶேஷோऽவஸரே வாச்யஃ ஸாமாந்யம் பூர்வ்வமுச்யதே । த்ரிவர்கஸாதநந்நாட்யமித்யாஹுஃ கரணஞ்ச யத் ।। ௩௩௮.

சிறப்பு நேரத்தில் கூறப்பட வேண்டும்; பொதுவானது முதலில் சொல்லப்படுகிறது. நாடகம் மூன்று வகை வாழ்வின் இலக்குகளையும் அடைவதற்கான வழி என்றும், செயலும் அதுபோலவே என்றும் கூறப்படுகிறது.

இதிகர்த்தவ்ய்தா தஸ்ய பூர்வ்வரங்கோ யதாவிதி । நாந்தீமுகாநி த்வாத்ரிம்ஶதங்காநி பூர்வ்வரங்ககே ।। ௩௩௮.

அதற்கான நடைமுறை விதிப்படி நடைபெறும்; முன்பகுதியில் நந்தி முதலான முப்பத்திரண்டு பகுதிகள் உள்ளன.

தேவதாநாம் நமஸ்காரோ குரூணாமபி ச ஸ்துதிஃ । கோப்ராஹ்மணந்ரு'பாதீநாமாஶீர்வாதாதி கீயதே ।। ௩௩௮.

தெய்வங்களுக்கு வணக்கம் செலுத்துதல், ஆசான்களைப் புகழ்தல், மாடுகள், பிராமணர்கள், அரசர்கள் மற்றும் பிறர் வழங்கும் ஆசீர்வாதங்கள் பாடப்படுகின்றன.

நாந்த்யந்தே ஸூத்ரதாரோऽஸௌ ருபகேஷு நிபத்யதே । குருபூர்வக்ரமம் வம்ஶப்ரஶம்ஸா பௌருஷம் கவேஃ ।। ௩௩௮.

நாண்டி முடிவில் மேடை நடத்துபவர் நாடகத்தில் இணைக்கப்படுகிறார்; முதலில் ஆசானுக்கு மரியாதை செலுத்துதல், பிறகு வம்சத்தைப் புகழ்தல், பின்னர் கவியின் திறமை பற்றிய பாராட்டு வரிசையாக நடைபெறும்.

ஸம்பம்தார்தௌ ச காவ்ய்ஸ்ய பஞ்சைதாநேஷ நிர்த்திஶேத் । நடீ விதூஷகோ வாபி பாரிபார்ஶ்விக ஏவ வா ।। ௩௩௮.

இந்நிலையில் கவிதையின் பொருள் மற்றும் தொடர்பு ஆகிய ஐந்து அம்சங்களும், நடிகை, வேடிக்கையாளர் அல்லது உதவியாளர் யாராக இருந்தாலும், வெளிப்பட வேண்டும்.

ஸஹிதாஃ ஸூத்ரதாரேண ஸம்லாபம் யத்ர குர்வ்வதே । சித்ரைர்வ்வாக்யைஃ ஸ்வகார்ய்யோத்தைஃ ப்ரஸ்துதாக்ஷேபிபிர்மித ।। ௩௩௮.

மேடை நடத்துபவருடன் சேர்ந்து, தங்களது வேலையிலிருந்து எழும் பலவகை உரையாடல்களையும், நிகழும் விஷயங்களைப் பற்றிய பரஸ்பர குறிப்புகளையும் அவர்கள் நடத்துகிறார்கள்.

ஆமுகம் தத்து விஜ்ஞேயம் புதைஃ ப்ரஸ்தாவநாபி ஸா । ப்ரவ்ரு'த்தகம் கதோத்‌காதஃ ப்ரயோகாதிஶயஸ்ததா ।। ௩௩௮.

அதை அறிவாளிகள் முன்னுரை என்றும், அது தான் அறிமுகம் என்றும் அறிந்து கொள்ள வேண்டும்; ஆரம்ப நிகழ்ச்சி, கதையின் தொடக்கம், சிறப்பான நிகழ்வுகளின் வெளிப்பாடு ஆகியவையும் அதில் அடங்கும்.

ஆமுகஸ்ய த்ரயோ பேதா வீஜாம்ஶேஷூபஜாயதே । காலம் ப்ரவ்ரு'த்தமாஶ்ரித்ய ஸூத்ரத்ரு'க்யத்ர வர்ணயேத் ।। ௩௩௮.

முன்னுரைக்கு மூன்று வகைகள் உள்ளன; அவை விதை பகுதி முதலானவற்றில் தோன்றுகின்றன; நிகழும் காலத்தை அடிப்படையாக கொண்டு, மேடை நடத்துபவர் அதை விவரிக்க வேண்டும்.

ததாஶ்ரயஶ்ச பாத்ரஸ்ய ப்ரவேஶஸ்தத் ப்ரவ்ரு'த்தகம் । ஸூத்ரதாரஸ்ய வாக்யம் வா யத்ர வாக்யார்தமேவ வா ।। ௩௩௮.

அந்த சூழ்நிலையைப் பொருத்து பாத்திரம் மேடையில் வருவது 'ஆரம்ப நிகழ்ச்சி' எனப்படும்; அது மேடை நடத்துபவரின் உரையோ அல்லது உரையின் பொருளோ ஆகும்.

க்ரு'ஹீத்வா ப்ரவிஶேத் பாத்ரம் கதோத்‌காதஃ ஸ உச்யதே । ப்ரயோகேஷு ப்ரயோகந்து ஸூத்ரத்ரு'க்யத்ர வர்ணயேத் ।। ௩௩௮.

சூழலை எடுத்துக்கொண்டு பாத்திரம் மேடையில் வரும்போது, அது 'கதையின் தொடக்கம்' எனப்படும்; நாடகங்களில், மேடை நடத்துபவர் நிகழ்ச்சியை இங்கு விவரிக்க வேண்டும்.

ததஶ்ச ப்ரவிஶேத் பாத்ரம் ப்ரயோகாதிஶயோ ஹி ஸஃ । ஶரீரம் நாடகாதீநாமிதிவ்ரு'த்தம் ப்ரசக்ஷதே ।। ௩௩௮.

அதன்பிறகு பாத்திரம் மேடையில் வரும்போது, அது சிறப்புத் திறனாகும்; நாடகம் போன்றவற்றின் கதையை அதன் உடல் என்கிறார்கள்.

ஸித்தமுத்ப்ரேக்ஷிதஞ்சேதி தஸ்ய பேதாபுபௌ ஸ்ம்ரு'தௌ । ஸித்தமாகமத்ரு'ஷ்டஞ்ச ஸ்ரு'ஷ்டமுத்ப்ரேக்ஷஇதம் கவேஃ ।। ௩௩௮.

அதற்கு இரண்டு பிரிவுகள் உள்ளன: ஒன்று நிகழ்ந்தது, மற்றொன்று கற்பனை; நிகழ்ந்தது கேட்டது அல்லது கண்டது அடிப்படையாகும், கற்பனை கவியின் உருவாக்கம்.

வீஜம் விந்துஃ பதாகா ச ப்ரகரீ கார்ய்யமேவ ச । அர்தப்ரக்ரு'தயஃ பஞ்ச பஞ்ச சேஷ்டா அபி க்ரமாத் ।। ௩௩௮.

விதை, புள்ளி, கொடி, பிரத்தியேக நிகழ்ச்சி, செயல் — இவை ஐந்து வகை பொருள்கள்; அதுபோல் ஐந்து நிலைச் செயல்களும் வரிசையாக உள்ளன.

ப்ராரம்பஶ்ச ப்ரயத்நஶ்ச ப்ராப்திஃ ஸத்பாவ ஏவ ச । நியதா ச பலப்ராப்திஃ பலயோகஶ்ச பஞ்சமஃ ।। ௩௩௮.

ஆரம்பம், முயற்சி, அடைவு, நிலை, உறுதி செய்யப்பட்ட பலன் — இவை ஐந்து வகை பலன் தொடர்புகள்.

முகம் ப்ரதிமுகம் கர்போ விமர்ஷஶ்ச ததைவ ச । ததா நிர்வ்வஹணஞ்சேதி க்ரமாத் பஞ்சைவ ஸந்தயஃ ।। ௩௩௮.

முகம், எதிர்முகம், கரு, ஆராய்ச்சி, முடிவு — இவை ஐந்து வகை கட்டங்கள் வரிசையாக உள்ளன.

அல்பமாத்ரம் ஸமுத்திஷ்டம் பஹுதா யத் ப்ரஸர்பதி । பலாவஸாநம் யச்சைவ வீஜம் ததபிதீயதே ।। ௩௩௮.

குறைவாகக் குறிப்பிடப்பட்டு, பலவகையாக விரியும், முடிவில் பலனை அடையும் — இதையே விதை என அழைக்கிறார்கள்.

யத்ர வீஜஸமுத்பத்திர்நாநார்தரஸஸம்பவா । காவ்யே ஶரீராநுகதம் தந்முகம் பரிகீர்த்திதம் ।। ௩௩௮.

விதை எழும் இடத்தில் பலவகை அர்த்தங்களும் ரசங்களும் தோன்றும்; அது கவிதையின் உடலைத் தொடர்ந்து வரும் முகம் எனப்படுகிறது.

இஷ்டஸ்யார்தஸ்ய ரசநா வ்ரு'த்தாந்தஸ்யாநுபக்ஷயஃ । ராகப்ராப்திஃ ப்ரயோகஸ்ய குஹ்யாநாஞ்சைவ கூஹநம் ।। ௩௩௮.

விரும்பிய பொருளை அமைத்தல், நிகழ்வை விரிவாகக் கூறுதல், செயலில் காதலை அடைதல், ரகசியங்களை மறைத்தல் ஆகியவை அடங்கும்.

ஆஸ்சர்ய்யவதபிக்யாதம் ப்ரகாஶாநாம் ப்ரகாஶநம் । அங்கஹீநம் நரோ யத்வந்ந ஶ்ரேஷ்டம் காவ்யமேச ச ।। ௩௩௮.

ஆச்சரியமானது ஆச்சரியமாகவும், வெளிப்படுவது வெளிப்படையாகவும் காட்டப்பட வேண்டும்; உடல் அங்கங்கள் இல்லாதவன் சிறந்தவன் அல்லாதது போல, கவிதையும் அப்படியே.

தேஶகாலௌ விநா கிஞ்சிந்நேதிவ்ரு'த்தம் ப்ரவர்த்ததே । அதஸ்தயோருபாதாநநியமாத் பதபுச்யதே ।। ௩௩௮.

இடமும் காலமும் இல்லாமல் எந்தக் கதையும் நடைபெறாது; அதனால் அவற்றை எடுத்துக்கொள்வது அவசியம் என்பதால், அது நிலம் எனப்படுகிறது.

தேஶேஷு பாரதம் வர்ஷம் காலே க்ரு'தயுகத்ரயம் । நர்த்தே தாம்யாம் ப்ராணப்ரு'தாம் ஸுகதுஃகோதயஃ க்கசித் ।। ௩௩௮.

பாரதம் எனும் நாட்டுகளில், மூன்று கிருதயுகங்கள் கழிகின்றன; உயிருள்ளவர்களுக்கு எப்போது எங்கேயோ, சந்தோஷமும் துயரமும் தோன்றுகின்றன.

ஸர்கே ஸார்காதிவார்த்தா ச ப்ரஸஜ்ஜந்தீ ந துஷ்யதி ।। ௩௩௮.

உருவாக்கத்தில் பிற பிற நிகழ்வுகள் தொடர்ந்தும் நடைபெறுகின்றன; அவை கெடாமல் இருக்கின்றன.

அக்நிருவாச அக்ஷரம் பரமம் ப்ர்ஹ்ம ஸநாதநமஜம் விபும் । வேதாந்தேஷு வதந்த்யேகம் சைதந்யம் ஜ்யோதிரீஶ்வரம் ।। ௩௩௯.

அக்னி சொன்னார்: அழியாத, உயர்ந்த, சனாதனமான, பிறவியில்லாத, எல்லா இடத்திலும் நிறைந்த பரபிரம்மம், உபநிடத்களில் ஒரே அறிவாகவும், ஒளிவீசும் இறைவனாகவும் கூறப்படுகிறது.

ஆநந்தஃ ஸஹஜஸ்தஸ்ய வ்யஜ்யதே ஸ கதாசந । வ்யக்திஃ ஸா தஸ்ய சைதந்யசமத்‌காரரஸாஹ்வயா ।। ௩௩௯.

அந்த பரபிரம்மத்தின் ஆனந்தம் இயற்கையாகவே உள்ளது; அது சில நேரங்களில் வெளிப்படுகிறது. அந்த வெளிப்பாடு அறிவின் அதிசயமான இனிமை என அழைக்கப்படுகிறது.