அக்நிபுராணம்

அக்நிருவாச காவ்யஸ்ய நாடகாதேஶ்ச அலங்காராந் வதாம்யऽத । த்வநிர்வ்வர்ணாஃ பதம் வாக்யமித்யேதத்வாங்‌மயம் மதம் ।। ௩௩௭.

அக்னி சொன்னார்: கவிதை, நாடகம் ஆகியவற்றின் அலங்காரங்களை இப்போது கூறுகிறேன்; ஒலி, எழுத்து, சொல், வாக்கியம்—இவை எல்லாம் வாக்கின் கூறுகளாக கருதப்படுகின்றன.

ஶாஸ்த்ரேதிஹாஸவாக்யாநாம் த்ரயம் யத்ர ஸமாப்யதே । ஶாஸ்த்ரே ஶப்தப்ரதாநாத்வமிதிஹாஸேஷு நிஷ்டதா ।। ௩௩௭.

சாஸ்திரம், இதிகாசம், கவிதை—இந்த மூன்றும் ஒன்றாக இருக்கும் இடத்தில், சாஸ்திரத்தில் ஒலி முக்கியம்; இதிகாசங்களில் பொருள் முக்கியம்.

அபிதாயாஃ ப்ரதாநத்வாத் காவ்யம் தாப்யாம் விபித்யதே । நரத்வம் துர்ல்லபம் லோகே வித்யாதத்ர ச துர்ல்லபா ।। ௩௩௭.

நேரடி அர்த்தம் முக்கியமானதால், கவிதை மற்ற இரண்டிலிருந்து வேறுபடுகிறது; மனிதராக பிறப்பது அரிது, அதிலும் அறிவு அரிது.

கவித்வம் துர்ல்லபம் தத்ர ஶக்திஸ்தத்ர ச துர்ல்லபா । வ்யுத்‌பத்திர்துர்ல்லபா தத்ர விவேகஸ்தத்ர துர்லபஃ ।। ௩௩௭.

கவிதை திறமை அரிது, அதிலும் ஆற்றல் அரிது; கல்வி அரிது, அதிலும் பகுத்தறிவு அரிது.

ஸர்வ்வம் ஶாஸ்த்ரமவித்வத்பிர்ம்ரு'க்யமாணந்ந ஸித்யதி । ஆதிவர்ணா த்விதீயஶ்ச மஹாப்ராணாஸ்துரீயகஃ ।। ௩௩௭.

அறிவில்லாதோர் சாஸ்திரத்தை நாடினால் அது பலிக்காது; முதல், இரண்டாம் எழுத்துகள், மூன்றாவது எழுத்து மிகுந்த உயிரோட்டத்துடன் இருக்கும்.

வர்கேஷு வர்ணவ்ரு'ந்தம் ஸ்யாத்பதம் ஸுப்‌திங்‌ப்ரபேததஃ । ஸங்‌க்ஷேபாத்வாக்யமிஷ்டார்தவ்யவசிந்நா பதாபலீ ।। ௩௩௭.

குழுவாக எழுத்துகள் சேர்ந்து ஒரு தொகுப்பாகும்; சொல் என்பது வேற்றுமை, காலம் ஆகியவற்றால் வேறுபடும்; சுருக்கமாக, விரும்பிய பொருளை வெளிப்படுத்தும் சொற்கள் சேர்ந்து ஒரு வாக்கியம் உருவாகும்.

காவ்யம் ஸ்படதலங்காரம் குணவத்தோஷவர்ஜிதம் । யோநிர்வ்வேதஶ்ச லோகஶ்ச ஸித்தமந்நாதயோநிஜம் ।। ௩௩௭.

கவிதை தெளிவாகவும், அலங்கரிக்கப்பட்டும், நல்ல குணங்களுடன், குற்றமில்லாமல் இருக்க வேண்டும்; அதன் மூலமாக வேதமும் உலகமும், உணவு முதலியவற்றிலிருந்து தோன்றியவை எனக் கூறப்படுகிறது.

தேவாதீநாம் ஸம்ஸ்க்ரு'தம் ஸ்யாத் ப்ராக்ரு'தம் த்ரிவிதம் ந்ரு'ணாம் । கத்யம் பத்யஞ்ச மிஶ்ரஞ்ச காவ்யாதி த்ரிவிதம் ஸ்ம்ரு'தம் ।। ௩௩௭.

தேவர்கள் முதலியோருக்கு சமஸ்கிருதம் பயன்படுகிறது; மனிதர்களுக்கு மூன்று வகை ப்ராகிருதம் உண்டு; உரை, பா, கலந்தவை—இவை மூன்றும் கவிதை முதலியன என நினைவில் கொள்ளப்படுகிறது.

ஆபதஃ பதஸந்தாநோ கத்யந்ததபி கத்யதே । சூர்ணகோத்‌கலிகாகந்திவ்ரு'த்தபேதாத் த்ரிரூபகம் ।। ௩௩௭.

சொற்கள் தொடர்ச்சியாக வந்தால் அது உரை எனப்படும்; சூர்ணம், உத்கலிகா, கந்தி என்ற வேறுபாடுகளால் அது மூன்று வடிவங்களில் உள்ளது.

அல்பால்பவிக்ரஹம் நாதிம்ரு'துஸந்தர்பநிர்பரம் । தூர்ணகம் நாமதோ தீர்கஸமாஸாத் கலிகா பவேத் ।। ௩௩௭.

கட்டமைப்பு சுருக்கமாகவும், மிக мяг்கமாக இல்லாமல், அடர்த்தியாக இருந்தால் அது 'தூர்ணகம்' எனப்படும்; நீண்டச் சேர்க்கை இருந்தால் 'கலிகா' உருவாகும்.

பவேந்மத்யமஸந்தர்பந்நாதிகுத்ஸிதவிக்ரஹம் । வ்ரு'த்தச்சாயாஹரம் வ்ரு'த்தம் கந்திநைதத் கிலோத்‌கடம் ।। ௩௩௭.

இடையே அமைப்பும், மிக மோசமான கட்டமைப்பும் இல்லாமல், வண்ணப்பா போன்ற தோற்றம் இருந்தால் அது 'கந்தி' எனப்படும்; இதுவே 'உத்கடம்' எனச் சொல்லப்படுகிறது.

ஆக்யாயிகா கதா கண்டகதா பரிகதா ததா । கதாநிகேதி மந்யந்தே கத்யகாவ்யஞ்ச பஞ்சதா ।। ௩௩௭.

நாடகம், கதையகம், துண்டுக்கதை, விரிவான கதை, சிறுகதை — இவை ஐந்து வகையான நடைப்பாடல் கவிதைகளாகக் கருதப்படுகின்றன.

கர்த்ரு'வம்ஶப்ரஶம்ஸா ஸ்யாத்யத்ர கத்யேந விஸ்தராத் । கந்யாஹரணஸம்க்ராமவிப்ரலம்பவிபத்தயஃ ।। ௩௩௭.

இவற்றில், ஆசிரியரின் வம்சத்தை விரிவாகப் புகழும் நடைப்பாடல் இருக்கும்; பெண்ணைத் திருடுதல், போராட்டம், பிரிவு, துயரம் போன்ற நிகழ்வுகளும் இடம்பெறும்.

பவந்தி யத்ர தீப்தாஶ்ச ரீதிவ்ரு'த்திப்ரவ்ரு'த்தயஃ । உச்சாஸைஶ்ச சபரிச்சேஜோ யத்ர யா சூர்ணகோத்தரா ।। ௩௩௭.

அங்கு தெளிவான பழக்கங்கள், நடத்தை, செயல்கள் காணப்படும்; அதேபோல் திடீரென எழும் உணர்வுகள், திடமுடிவுகள், 'துண்டுக்கதை முடிவு' என்பதும் இருக்கும்.

. வக்த்ரம் வாபரவக்த்ரம் வா யத்ர ஸாக்யாயிகா ஸ்ம்ரு'தா । ஶ்லோகைஃ ஸ்வவம்ஶம் ஸம்க்ஷேபாத் கவிர்யத்ர ப்ரஶம்ஸதி ।। ௩௩௭.

ஆசிரியர் அல்லது வேறு ஒருவர் சொல்வதை நாடகம் என அழைக்கிறார்கள்; கவிஞர் தன் வம்சத்தைச் சுருக்கமாகச் செய்யுளில் புகழும் இடம் அதுவே.

முக்யஸ்யார்தாவதாராய பவேத்யத்ர கதாந்தரம் । பரிச்சேதோ ந யத்ர ஸ்யாத்பவேத்வாலம்பகைஃ க்கசித் ।। ௩௩௭.

முக்கிய பொருளை அறிமுகப்படுத்த மற்றொரு கதை வரும் இடம், அங்கு பிரிவு இல்லாமல் சில சமயம் துணை நிகழ்வுகள் இடையே சேர்க்கப்படும்.

ஸா கதா நாம தத்‌கர்பே நிபத்நீயாச்சதுஷ்பதீம் । பவேத் கண்டகதா யாஸௌ பரிகதா தயோஃ ।। ௩௩௭.

அது கதையாக அழைக்கப்படுகிறது; அதில் நான்கு வரிசை செய்யுள்கள் இடம் பெற வேண்டும்; துண்டுக்கதை 'கண்டகதை', விரிவானது 'பரிகதை' எனப்படும்.

அமாத்யம் ஸார்தகம் வாபி த்விஜம் வா நாயகம் விதுஃ । ஸ்யாத்தயோஃ கருணம் வித்தி விப்ரலம்பஶ்ச துர்வ்விதஃ ।। ௩௩௭.

அவற்றில் அமைச்சர், வணிகர், அல்லது பிராமணர் நாயகனாக அறியப்படுகிறார்; அந்த இரண்டிலும் துயரம் அல்லது பிரிவு என்ற இருவகை உணர்வுகள் உள்ளன.

. ஸமாப்யதே தயோர்ந்நாத்யா ஸா கதாமநுதாவதி । கதாக்யாதிகயோர்ம்மிஶ்ரமாவாத் பரிகதா ஸ்ம்ரு'தா ।। ௩௩௭.

அவற்றில் முதல் ஒன்று முடிவடைகிறது; அதன் பின்னர் கதை தொடர்கிறது; நாடகமும் கதையும் கலந்த வடிவம் பரிகதை எனப்படும்.

பயாநகம் ஸுகபரம் கர்பே ச கருணோ ரஸஃ । அத்புதோऽந்தே ஸுக்ல்ரு'ப்தார்தோ நோதாத்தா ஸா கதாநிகா ।। ௩௩௭.

பயங்கரமானது, இனிமையானது, உள்ளே துயரமும், முடிவில் ஆச்சரியமும், நன்கு அமைந்த பொருளும், ஆனால் உயர்வில்லாததும் — இதுவே சிறுகதை எனப்படும்.

பத்யம் சதுஷ்பதீ தச்ச வ்ரு'த்தம் ஜாதிரிதித்ரிதா । வ்ரு'த்தமக்ஷரஸம்க்யேயமுக்தம் தத் க்ரு'திஶேஷஜம் ।। ௩௩௭.

செய்யுள் என்பது நான்கு வரிகளைக் கொண்டது; அது விருத்தம், வகை, வடிவம் என மூன்று வகை; விருத்தம் எழுத்து எண்ணிக்கையால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது, அது பிற கவிதைகளிலிருந்து பெறப்படுகிறது.

மாத்ராபிர்கணநா யத்ர ஸா ஜாதிரிதி காஶ்யபஃ । ஸமமர்த்தஸமம் வ்ரு'த்தம் விஷமம் பைங்கலம் த்ரிதா ।। ௩௩௭.

அளவைக் கொண்டு எண்ணப்படுவது 'வகை' என காச்யபர் கூறுகிறார்; விருத்தம் சமம், அரைசமம், சமமல்லாதது என்று மூன்று வகை, 'பைங்கல' என்றும் அழைக்கப்படுகிறது.

ஸா வித்யா நௌஸ்திதீர்ஷூணாம் கபீரம் காவ்யஸாகரம் । மஹாகாவ்யம் கலாபஶ்ச பர்ய்யாபந்தோ விஶேஷகம் ।। ௩௩௭.

அந்த அறிவு கவிதைச் சமுத்திரத்தை கடந்துபோக விரும்புவோருக்காக; மகாகாவியம், தொகுப்பு, பிரிவுகள் ஆகியவை அதன் சிறப்பு வடிவங்கள்.

குலகம் முக்தக கோஷ இதி பத்யகுடும்பகம் . ஸர்கபந்தோ மஹாகாவ்யமாரப்தம் ஸம்ஸ்க்ரு'தேந யத் ।। ௩௩௭.

குலகம், முத்தகம், கோஷம் — இவை செய்யுள் குடும்பங்கள்; பிரிவுகளாக அமைந்தது மகாகாவியம், அது சமஸ்கிருதத்தில் தொடங்கப்பட்டது.

தாதாத்ம்யமஜஹத்தத்ர தத்ஸமம் நாதி துஷ்யதி । இதிஹாஸகதோத்‌பூதமிதரத்வா ஸதாஶ்ரயம் ।। ௩௩௭.

அங்கு ஒருமைப்பாடு கைவிடப்படவில்லை; ஒத்தது பெரிதும் குறையாகாது; புராணக் கதையிலிருந்தோ வேறு வழியிலிருந்தோ தோன்றினாலும், எப்போதும் அடிப்படை இருக்கும்.

மந்த்ர்தூதப்ரயாணாஜிநியதம் நாதிவிஸ்தரம் । ஶக்கர்ய்யாதிஜகத்யாதிஶக்கர்ய்யா த்ரிஷ்டுபா ததா ।। ௩௩௭.

தூதுப்பட்சி, பயணம், போர் ஆகியவற்றில் மிக விரிவாக இல்லை; 'சக்கரி', 'அதிஜகதி', 'அதிசக்கரி', 'த்ரிஷ்டுப்' விருத்தங்களும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

புஷ்பிதாக்ராதிபிர்வ்வக்ராபிஜநைஶ்சாருபிஃ ஸமைஃ । முக்தா து பிம்நவ்ரு'த்தாந்தா நாதிஸம்க்ஷிப்தஸ்ர்ககம் ।। ௩௩௭.

புஷ்பிதாக்ரம் போன்ற அழகான சம செய்யுள்களும், உயர்ந்தவர்கள் இயற்றியவை; முத்தகம் என்பது விசித்திரமான நிகழ்வுகளுக்கானது, மிகச் சுருக்கமாக இல்லாமல், ஒரு பிரிவுடன் அமையும்.

அதிஶக்வரிகாஷ்டிப்யாமேகஸங்கீர்ணகைஃ பரரஃ । மாத்ரயாப்யபரஃ ஸர்கஃ ப்ராஶஸ்த்யேஷு ச பஶ்சிமஃ ।। ௩௩௭.

அடுத்த பிரிவு 'அதிசக்கரி', 'அஷ்டி', அல்லது ஒரே கலவையான விருத்தத்தால் அமைக்கப்படும்; மற்றொரு பிரிவு அளவால், கடைசிப் பிரிவு சிறப்பாகப் புகழப்படுகிறது.

கல்போऽதிநிந்திதஸ்தஸ்மிந்விஶேஷாநாதரஃ ஸதாம் । நகரார்ணவஶைலர்த்து சந்த்ரார்காஶ்ரமபாதபைஃ ।। ௩௩௭.

அமைப்பு பெரிதும் குறை கூறப்படாது; அறிவாளிகள் அதனை சிறப்பாக மதிப்பார்கள்; நகரம், கடல், மலை, ঋது, சந்திரன், சூரியன், ஆசிரமம், மரங்கள் ஆகியவை அதில் இடம்பெறும்.