அக்நிபுராணம்

ஊதீர்தாதாகதம் தக்தமப்ரவர்ணஞ்ச பக்ஷிதம் । ஏவமுச்சாரணம் பாபமேவமுச்சாரணம் ஶுபம் ।। ௩௩௬.

தவறான இடத்திலிருந்து வரும், எரிந்தது, அல்லது எழுத்து இல்லாமல் விழுங்கப்பட்டது—இப்படி உச்சரிப்பது பாவம்; சரியான உச்சரிப்பு புண்ணியம்.

அதீர்தாதாகதம் த்ரவ்யம் ஸாம்நாயம் ஸுவ்யவஸ்திதம் । ஸுஸ்வரேண ஸுவக்த்ரேண ப்ரயுக்தம் ப்ரஹ்மராஜநி ।। ௩௩௬.

சரியான இடத்திலிருந்து வரும் பொருள், நன்றாக ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட சாமம், நல்ல குரலும் வாயும் கொண்டு உச்சரிக்கப்படும் போது, பிராமணரின் அரசே, அது சிறந்தது.

ந கராலோ ந லம்வோஷ்டோ நாவ்யக்தா நாநுநாஸிகஃ । கத்கதோ பஹுஜிஹ்வஶ்ச ந வர்ணாந் வக்துமர்ஹதி ।। ௩௩௬.

முகம் வளைந்து, உதடு தொங்க, தெளிவில்லாமல், மூக்கில் ஒலிக்க, தட்டுத் தடுமாற, பல நாக்கு கொண்டு இருப்பவர் எழுத்துகளை உச்சரிக்கக் கூடாது.

ஏவம் வர்ணாஃ ப்ரயோக்தவ்யா நாவ்யக்தா ந ச பீஃட²ிதாஃ । ஸம்யக்வர்ணப்ர்யோகேண ப்ரஹ்மலோகே மஹீயதே ।। ௩௩௬.

இதுபோல், ஒலி தெளிவாக உச்சரிக்கப்பட வேண்டும்; குழப்பமாகவோ, மிக வலுவாகவோ இல்லை. ஒவ்வொரு எழுத்தையும் சரியாக உச்சரித்தால், பிரம்மாவின் உலகில் பெருமை பெறுவான்.

உதாத்தஶ்சாநுதாத்தஶ்ச ஸ்வரிதஶ்ச ஸ்வராஸ்த்ரயஃ । ஹ்ரஸ்வோ தீர்கஃ ப்லுத இதி காலதோ நியமாவதி ।। ௩௩௬.

மூன்று ராகங்கள் உள்ளன: உயர்ந்தது, தாழ்ந்தது, கலந்தது. கால அளவில், குறுகியது, நீண்டது, மிக நீண்டது என்று வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

கண்ட்யா வஹாவிசுயஶாஸ்தாலவ்யா ஓஷ்டஜா வுபு । ஸ்யுர்மூர்த்தந்யா ரு'டுரஸாஃ தந்த்யாஃ ல்ரு'துலஸாஃ ஸ்ம்ரு'தாஃ ।। ௩௩௬.

ஒலிகள் குரல், உதடு, வாய் மேல்பலகை, பற்கள் ஆகிய இடங்களில் உருவாகின்றன. தலைப்பகுதியிலிருந்து வரும் 'று', 'ற்ஷ' என்று அழைக்கப்படுகின்றன; பற்களில் இருந்து 'ல்', 'ள்ஷ' என்று நினைவில் கொள்ளப்படுகிறது.

ஜிஹ்வாமூலே து குஃ ப்ரோக்தோ தந்த்யோஷ்டோ வஃ ஸ்ம்ரு'தோ புதைஃ । ஏதைதௌ கண்டதாலவ்யௌ ஓ ஔ கண்ட்யௌஷ்டஜௌ ஸ்ம்ரு'தௌ ।। ௩௩௬.

நாக்கின் அடியில் 'கு' உச்சரிக்கப்படுகிறது; 'வ' learned-ஆகியோர் பல்-உதடு என அறிகின்றனர்; 'ஏ', 'ஐ' குரல்-வாய் மேல்பலகை, 'ஓ', 'ஔ' குரல்-உதடு என நினைவில் கொள்ளப்படுகிறது.

அர்த்தமாத்ரா து கண்டஸ்ய ஏகாரைகாரயோர்பவேத் । அயோகவாஹா விஜ்ஞேயா ஆஶ்ரயஸ்தாநபாகிநஃ ।। ௩௩௬.

'ஏ', 'ஐ' ஆகியவற்றில் குரலுக்கான அரை அளவு உண்டு; சேர்க்கப்படாத ஒலிகள் தத்தம் இடங்களில் இருப்பதாக அறிய வேண்டும்.

அசோऽஸ்ப்ரு'ஷ்டாபணஸ்த்வீஷந்நோமாஃ ஸ்ப்ரு'ஷ்டா ஹலஃ ஸ்ம்ரு'தாஃ । ஶேஷாஃ ஸ்ப்ரு'ஷ்டா ஹலஃ ப்ரோக்தா நிபோதாத்ர ப்ரதாநதஃ ।। ௩௩௬.

உயிரெழுத்துகளில் தொடாதவை 'அஸ்பிருஷ்ட' எனப்படும்; மெய்யெழுத்துகள் 'ஸ்பிருஷ்ட' எனப்படும்; மீதமுள்ள மெய்யெழுத்துகளும் 'ஸ்பிருஷ்ட' என அழைக்கப்படுகின்றன; இதை முதன்மை விதியாக அறிக.

அமோऽநுநாஸிகாநக்ரௌ நாதிமௌ ஹஸபஃ ஸ்ம்ரு'தா । ஈஷந்நாதோபணயஶஃ ஸ்வாஸிநஶ்ச தகாதயஃ ௩௩௬.

'அம்' நாசியல்லாதது; 'அன்', 'ஔ' நாசியென்றே அறியப்படுகிறது; 'ஹ', 'ஸ', 'ப' ஆகியவை அப்படியே நினைவில் கொள்ளப்படுகின்றன; உதடுகளில் சிறிது ஒலி உள்ளவை 'த' முதலியன, அவை தனக்கே உரியவை.

அக்நிருவாச காவ்யஸ்ய நாடகாதேஶ்ச அலங்காராந் வதாம்யऽத । த்வநிர்வ்வர்ணாஃ பதம் வாக்யமித்யேதத்வாங்‌மயம் மதம் ।। ௩௩௭.

அக்னி சொன்னார்: கவிதை, நாடகம் ஆகியவற்றின் அலங்காரங்களை இப்போது கூறுகிறேன்; ஒலி, எழுத்து, சொல், வாக்கியம்—இவை எல்லாம் வாக்கின் கூறுகளாக கருதப்படுகின்றன.

ஶாஸ்த்ரேதிஹாஸவாக்யாநாம் த்ரயம் யத்ர ஸமாப்யதே । ஶாஸ்த்ரே ஶப்தப்ரதாநாத்வமிதிஹாஸேஷு நிஷ்டதா ।। ௩௩௭.

சாஸ்திரம், இதிகாசம், கவிதை—இந்த மூன்றும் ஒன்றாக இருக்கும் இடத்தில், சாஸ்திரத்தில் ஒலி முக்கியம்; இதிகாசங்களில் பொருள் முக்கியம்.

அபிதாயாஃ ப்ரதாநத்வாத் காவ்யம் தாப்யாம் விபித்யதே । நரத்வம் துர்ல்லபம் லோகே வித்யாதத்ர ச துர்ல்லபா ।। ௩௩௭.

நேரடி அர்த்தம் முக்கியமானதால், கவிதை மற்ற இரண்டிலிருந்து வேறுபடுகிறது; மனிதராக பிறப்பது அரிது, அதிலும் அறிவு அரிது.

கவித்வம் துர்ல்லபம் தத்ர ஶக்திஸ்தத்ர ச துர்ல்லபா । வ்யுத்‌பத்திர்துர்ல்லபா தத்ர விவேகஸ்தத்ர துர்லபஃ ।। ௩௩௭.

கவிதை திறமை அரிது, அதிலும் ஆற்றல் அரிது; கல்வி அரிது, அதிலும் பகுத்தறிவு அரிது.

ஸர்வ்வம் ஶாஸ்த்ரமவித்வத்பிர்ம்ரு'க்யமாணந்ந ஸித்யதி । ஆதிவர்ணா த்விதீயஶ்ச மஹாப்ராணாஸ்துரீயகஃ ।। ௩௩௭.

அறிவில்லாதோர் சாஸ்திரத்தை நாடினால் அது பலிக்காது; முதல், இரண்டாம் எழுத்துகள், மூன்றாவது எழுத்து மிகுந்த உயிரோட்டத்துடன் இருக்கும்.

வர்கேஷு வர்ணவ்ரு'ந்தம் ஸ்யாத்பதம் ஸுப்‌திங்‌ப்ரபேததஃ । ஸங்‌க்ஷேபாத்வாக்யமிஷ்டார்தவ்யவசிந்நா பதாபலீ ।। ௩௩௭.

குழுவாக எழுத்துகள் சேர்ந்து ஒரு தொகுப்பாகும்; சொல் என்பது வேற்றுமை, காலம் ஆகியவற்றால் வேறுபடும்; சுருக்கமாக, விரும்பிய பொருளை வெளிப்படுத்தும் சொற்கள் சேர்ந்து ஒரு வாக்கியம் உருவாகும்.

காவ்யம் ஸ்படதலங்காரம் குணவத்தோஷவர்ஜிதம் । யோநிர்வ்வேதஶ்ச லோகஶ்ச ஸித்தமந்நாதயோநிஜம் ।। ௩௩௭.

கவிதை தெளிவாகவும், அலங்கரிக்கப்பட்டும், நல்ல குணங்களுடன், குற்றமில்லாமல் இருக்க வேண்டும்; அதன் மூலமாக வேதமும் உலகமும், உணவு முதலியவற்றிலிருந்து தோன்றியவை எனக் கூறப்படுகிறது.

தேவாதீநாம் ஸம்ஸ்க்ரு'தம் ஸ்யாத் ப்ராக்ரு'தம் த்ரிவிதம் ந்ரு'ணாம் । கத்யம் பத்யஞ்ச மிஶ்ரஞ்ச காவ்யாதி த்ரிவிதம் ஸ்ம்ரு'தம் ।। ௩௩௭.

தேவர்கள் முதலியோருக்கு சமஸ்கிருதம் பயன்படுகிறது; மனிதர்களுக்கு மூன்று வகை ப்ராகிருதம் உண்டு; உரை, பா, கலந்தவை—இவை மூன்றும் கவிதை முதலியன என நினைவில் கொள்ளப்படுகிறது.

ஆபதஃ பதஸந்தாநோ கத்யந்ததபி கத்யதே । சூர்ணகோத்‌கலிகாகந்திவ்ரு'த்தபேதாத் த்ரிரூபகம் ।। ௩௩௭.

சொற்கள் தொடர்ச்சியாக வந்தால் அது உரை எனப்படும்; சூர்ணம், உத்கலிகா, கந்தி என்ற வேறுபாடுகளால் அது மூன்று வடிவங்களில் உள்ளது.

அல்பால்பவிக்ரஹம் நாதிம்ரு'துஸந்தர்பநிர்பரம் । தூர்ணகம் நாமதோ தீர்கஸமாஸாத் கலிகா பவேத் ।। ௩௩௭.

கட்டமைப்பு சுருக்கமாகவும், மிக мяг்கமாக இல்லாமல், அடர்த்தியாக இருந்தால் அது 'தூர்ணகம்' எனப்படும்; நீண்டச் சேர்க்கை இருந்தால் 'கலிகா' உருவாகும்.

பவேந்மத்யமஸந்தர்பந்நாதிகுத்ஸிதவிக்ரஹம் । வ்ரு'த்தச்சாயாஹரம் வ்ரு'த்தம் கந்திநைதத் கிலோத்‌கடம் ।। ௩௩௭.

இடையே அமைப்பும், மிக மோசமான கட்டமைப்பும் இல்லாமல், வண்ணப்பா போன்ற தோற்றம் இருந்தால் அது 'கந்தி' எனப்படும்; இதுவே 'உத்கடம்' எனச் சொல்லப்படுகிறது.

ஆக்யாயிகா கதா கண்டகதா பரிகதா ததா । கதாநிகேதி மந்யந்தே கத்யகாவ்யஞ்ச பஞ்சதா ।। ௩௩௭.

நாடகம், கதையகம், துண்டுக்கதை, விரிவான கதை, சிறுகதை — இவை ஐந்து வகையான நடைப்பாடல் கவிதைகளாகக் கருதப்படுகின்றன.

கர்த்ரு'வம்ஶப்ரஶம்ஸா ஸ்யாத்யத்ர கத்யேந விஸ்தராத் । கந்யாஹரணஸம்க்ராமவிப்ரலம்பவிபத்தயஃ ।। ௩௩௭.

இவற்றில், ஆசிரியரின் வம்சத்தை விரிவாகப் புகழும் நடைப்பாடல் இருக்கும்; பெண்ணைத் திருடுதல், போராட்டம், பிரிவு, துயரம் போன்ற நிகழ்வுகளும் இடம்பெறும்.

பவந்தி யத்ர தீப்தாஶ்ச ரீதிவ்ரு'த்திப்ரவ்ரு'த்தயஃ । உச்சாஸைஶ்ச சபரிச்சேஜோ யத்ர யா சூர்ணகோத்தரா ।। ௩௩௭.

அங்கு தெளிவான பழக்கங்கள், நடத்தை, செயல்கள் காணப்படும்; அதேபோல் திடீரென எழும் உணர்வுகள், திடமுடிவுகள், 'துண்டுக்கதை முடிவு' என்பதும் இருக்கும்.

. வக்த்ரம் வாபரவக்த்ரம் வா யத்ர ஸாக்யாயிகா ஸ்ம்ரு'தா । ஶ்லோகைஃ ஸ்வவம்ஶம் ஸம்க்ஷேபாத் கவிர்யத்ர ப்ரஶம்ஸதி ।। ௩௩௭.

ஆசிரியர் அல்லது வேறு ஒருவர் சொல்வதை நாடகம் என அழைக்கிறார்கள்; கவிஞர் தன் வம்சத்தைச் சுருக்கமாகச் செய்யுளில் புகழும் இடம் அதுவே.

முக்யஸ்யார்தாவதாராய பவேத்யத்ர கதாந்தரம் । பரிச்சேதோ ந யத்ர ஸ்யாத்பவேத்வாலம்பகைஃ க்கசித் ।। ௩௩௭.

முக்கிய பொருளை அறிமுகப்படுத்த மற்றொரு கதை வரும் இடம், அங்கு பிரிவு இல்லாமல் சில சமயம் துணை நிகழ்வுகள் இடையே சேர்க்கப்படும்.

ஸா கதா நாம தத்‌கர்பே நிபத்நீயாச்சதுஷ்பதீம் । பவேத் கண்டகதா யாஸௌ பரிகதா தயோஃ ।। ௩௩௭.

அது கதையாக அழைக்கப்படுகிறது; அதில் நான்கு வரிசை செய்யுள்கள் இடம் பெற வேண்டும்; துண்டுக்கதை 'கண்டகதை', விரிவானது 'பரிகதை' எனப்படும்.

அமாத்யம் ஸார்தகம் வாபி த்விஜம் வா நாயகம் விதுஃ । ஸ்யாத்தயோஃ கருணம் வித்தி விப்ரலம்பஶ்ச துர்வ்விதஃ ।। ௩௩௭.

அவற்றில் அமைச்சர், வணிகர், அல்லது பிராமணர் நாயகனாக அறியப்படுகிறார்; அந்த இரண்டிலும் துயரம் அல்லது பிரிவு என்ற இருவகை உணர்வுகள் உள்ளன.

. ஸமாப்யதே தயோர்ந்நாத்யா ஸா கதாமநுதாவதி । கதாக்யாதிகயோர்ம்மிஶ்ரமாவாத் பரிகதா ஸ்ம்ரு'தா ।। ௩௩௭.

அவற்றில் முதல் ஒன்று முடிவடைகிறது; அதன் பின்னர் கதை தொடர்கிறது; நாடகமும் கதையும் கலந்த வடிவம் பரிகதை எனப்படும்.