அக்நிபுராணம்

யாதயஶ்ச ஸ்ம்ரு'தா ஹ்யஷ்டௌ சத்வாரஶ்ச ஸமாஃ ஸ்ம்ரு'தாஃ । அநுஸ்வாரோ விஸர்கஶ்ச ᳲ க ᳲ பௌ சாபி பராந்விதௌ ।। ௩௩௬.

எட்டு இடையெழுத்துகள் நினைவில் கொள்ளப்படுகின்றன, நான்கு சமமானவை என்றும் அழைக்கப்படுகின்றன; அனுச்வாரம், விசர்கம், 'க' மற்றும் 'ப' முடிவில் குறியீடு உடையவை.

துஷ்ப்ரு'ஷ்டஶ்சேதி விஜ்ஞேயா ல்ரு'காரஃ ப்லுத ஏவ ச । ரங்கஶ்ச கே அரம் ப்ரோக்தம் ஹகாரஃ பஞ்சமைர்யுதஃ ।। ௩௩௬.

கடினமாக தொடும் எழுத்தும், 'ள்ரு' எழுத்தும், நீண்ட உயிரும் அறியப்பட வேண்டும்; 'ரங்க' ஆகாயத்தில் உள்ளது என்று கூறப்படுகிறது; 'ஹ' எழுத்து ஐந்துடன் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது.

அந்தஸ்தாபிஃ ஸமாயுக்த ஔரஸ்யஃ கண்ட்ய ஏவ ஸஃ । ஆத்மபுத்த்யா ஸமேஸார்தம் மநோ யும்க்தே விவக்ஷயா ।। ௩௩௬.

இடையெழுத்துகளுடன் சேர்ந்து, அது உதட்டிலிருந்து வரும், அதுவே களத்திலிருந்து வரும்; தானாகவே புரிந்து, சமத்துவத்தின் பொருளுக்காக மனம் நோக்கத்தை இணைக்கிறது.

மநஃ காயாக்நிமாஹந்தி ஸ ப்ரேரயதி மாருதம் । மாருதஸ்தூரஸி சரந் மந்த்ரம் ஜநயதி ஸ்வரம் ।। ௩௩௬.

மனம் உடல் நெருப்பைத் தட்டுகிறது; அது காற்றை உந்துகிறது; அந்தக் காற்று மார்பில் சுழன்று, மந்திரத்தின் ஒலியை உருவாக்குகிறது.

ப்ராதஃ ஸவநயோகஸ்து சந்தோ காயத்ரமாஶ்ரிதம் । கண்டே மாத்யந்திநயுதம் மத்யமந்த்ரேஷு பாநுகம் ।। ௩௩௬.

காலைச் சமயத்தில் சவனயோகத்துடன், காயத்ரி சந்தம் ஏற்கப்படுகிறது; மதியத்தில், குரலில் சேர்ந்து, நடு மந்திரங்களில் அது சூரியனைப் பின்பற்றுகிறது.

தாரந்தார்த்தீயஸவநம் ஶீர்ஷண்யம் ஜாகதாநுகம் । ஸோதீர்ணோ மூர்த்ந்யபிஹிதோ வக்ரமாபத்ய மாருதஃ ।। ௩௩௬.

மூன்றாவது சவனத்தில், அது கூரிய ஒலியுடன், தலைக்கு இணைந்து, ஜகதீ சந்தத்தைப் பின்பற்றுகிறது; எழுந்த காற்று, தலைப்பகுதியில் அழைக்கப்படுகிறது; வளைந்து அது செல்கிறது.

வர்ணாந் ஜநயதே தேஷாம் விபாகஃ பஞ்சதா ஸ்ம்ரு'தஃ । ஸ்வரதஃ காலதஃ ஸ்தாநாத் ப்ரயத்நார்தப்ரதாநதஃ ।। ௩௩௬.

அது எழுத்துகளை உருவாக்குகிறது; அவற்றின் பிரிவு ஐந்து வகைப்படும்: ராகம், காலம், இடம், முயற்சி, பொருள் வழங்குதல்.

அஷ்டௌ ஸ்தாநாநி வர்ணாநாமுரஃ கண்டஃ ஶிரஸ்ததா । ஜிஹ்வாமூலஞ்ச தந்தாஶ்ச நாஸிகௌஷ்டௌ ச தாலு ச ।। ௩௩௬.

எழுத்துகளுக்குப் பத்து இடங்கள் உள்ளன: மார்பு, குரல், தலை, நாக்கின் அடிப்பகுதி, பற்கள், மூக்கு, உதடு, வாய் கூர்மை, तालு.

ஸ்வபாவஶ்ச விவ்ரு'த்திஶ்ச ஶஷஸா ரேப ஏவ ச । ஜிஹ்வாமூலமுபத்மா ச கதிரஷ்டவிதோஷ்மணஃ ।। ௩௩௬.

அவற்றின் இயல்பு, உச்சரிப்பு, 'ஷ' மற்றும் 'ஸ', 'ர' எழுத்தும்; நாக்கின் அடிப்பகுதி, உபத்மான்யம், இயக்கம்—இவை எட்டு வகை உச்சரிப்புகள்.

பத்யோ பாவப்ரஸந்தாநமுகாராதி பரம்பதம் । ஸ்வராந்தம் தாத்ரு'ஶம் வித்யாத்யாதந்யத்வ்யக்தமூஷ்மணஃ ।। ௩௩௬.

ஒரு சொல்லில் பொருள் இணைப்பு 'உ' எழுத்தால் துவங்கும், அது உயர்ந்த சொல்; உயிரெழுத்தில் முடிவடையும் சொல் அப்படிப்பட்டது; மற்ற தெளிவான உச்சரிப்புகளும் அதில் அடங்கும்.

ஊதீர்தாதாகதம் தக்தமப்ரவர்ணஞ்ச பக்ஷிதம் । ஏவமுச்சாரணம் பாபமேவமுச்சாரணம் ஶுபம் ।। ௩௩௬.

தவறான இடத்திலிருந்து வரும், எரிந்தது, அல்லது எழுத்து இல்லாமல் விழுங்கப்பட்டது—இப்படி உச்சரிப்பது பாவம்; சரியான உச்சரிப்பு புண்ணியம்.

அதீர்தாதாகதம் த்ரவ்யம் ஸாம்நாயம் ஸுவ்யவஸ்திதம் । ஸுஸ்வரேண ஸுவக்த்ரேண ப்ரயுக்தம் ப்ரஹ்மராஜநி ।। ௩௩௬.

சரியான இடத்திலிருந்து வரும் பொருள், நன்றாக ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட சாமம், நல்ல குரலும் வாயும் கொண்டு உச்சரிக்கப்படும் போது, பிராமணரின் அரசே, அது சிறந்தது.

ந கராலோ ந லம்வோஷ்டோ நாவ்யக்தா நாநுநாஸிகஃ । கத்கதோ பஹுஜிஹ்வஶ்ச ந வர்ணாந் வக்துமர்ஹதி ।। ௩௩௬.

முகம் வளைந்து, உதடு தொங்க, தெளிவில்லாமல், மூக்கில் ஒலிக்க, தட்டுத் தடுமாற, பல நாக்கு கொண்டு இருப்பவர் எழுத்துகளை உச்சரிக்கக் கூடாது.

ஏவம் வர்ணாஃ ப்ரயோக்தவ்யா நாவ்யக்தா ந ச பீஃட²ிதாஃ । ஸம்யக்வர்ணப்ர்யோகேண ப்ரஹ்மலோகே மஹீயதே ।। ௩௩௬.

இதுபோல், ஒலி தெளிவாக உச்சரிக்கப்பட வேண்டும்; குழப்பமாகவோ, மிக வலுவாகவோ இல்லை. ஒவ்வொரு எழுத்தையும் சரியாக உச்சரித்தால், பிரம்மாவின் உலகில் பெருமை பெறுவான்.

உதாத்தஶ்சாநுதாத்தஶ்ச ஸ்வரிதஶ்ச ஸ்வராஸ்த்ரயஃ । ஹ்ரஸ்வோ தீர்கஃ ப்லுத இதி காலதோ நியமாவதி ।। ௩௩௬.

மூன்று ராகங்கள் உள்ளன: உயர்ந்தது, தாழ்ந்தது, கலந்தது. கால அளவில், குறுகியது, நீண்டது, மிக நீண்டது என்று வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

கண்ட்யா வஹாவிசுயஶாஸ்தாலவ்யா ஓஷ்டஜா வுபு । ஸ்யுர்மூர்த்தந்யா ரு'டுரஸாஃ தந்த்யாஃ ல்ரு'துலஸாஃ ஸ்ம்ரு'தாஃ ।। ௩௩௬.

ஒலிகள் குரல், உதடு, வாய் மேல்பலகை, பற்கள் ஆகிய இடங்களில் உருவாகின்றன. தலைப்பகுதியிலிருந்து வரும் 'று', 'ற்ஷ' என்று அழைக்கப்படுகின்றன; பற்களில் இருந்து 'ல்', 'ள்ஷ' என்று நினைவில் கொள்ளப்படுகிறது.

ஜிஹ்வாமூலே து குஃ ப்ரோக்தோ தந்த்யோஷ்டோ வஃ ஸ்ம்ரு'தோ புதைஃ । ஏதைதௌ கண்டதாலவ்யௌ ஓ ஔ கண்ட்யௌஷ்டஜௌ ஸ்ம்ரு'தௌ ।। ௩௩௬.

நாக்கின் அடியில் 'கு' உச்சரிக்கப்படுகிறது; 'வ' learned-ஆகியோர் பல்-உதடு என அறிகின்றனர்; 'ஏ', 'ஐ' குரல்-வாய் மேல்பலகை, 'ஓ', 'ஔ' குரல்-உதடு என நினைவில் கொள்ளப்படுகிறது.

அர்த்தமாத்ரா து கண்டஸ்ய ஏகாரைகாரயோர்பவேத் । அயோகவாஹா விஜ்ஞேயா ஆஶ்ரயஸ்தாநபாகிநஃ ।। ௩௩௬.

'ஏ', 'ஐ' ஆகியவற்றில் குரலுக்கான அரை அளவு உண்டு; சேர்க்கப்படாத ஒலிகள் தத்தம் இடங்களில் இருப்பதாக அறிய வேண்டும்.

அசோऽஸ்ப்ரு'ஷ்டாபணஸ்த்வீஷந்நோமாஃ ஸ்ப்ரு'ஷ்டா ஹலஃ ஸ்ம்ரு'தாஃ । ஶேஷாஃ ஸ்ப்ரு'ஷ்டா ஹலஃ ப்ரோக்தா நிபோதாத்ர ப்ரதாநதஃ ।। ௩௩௬.

உயிரெழுத்துகளில் தொடாதவை 'அஸ்பிருஷ்ட' எனப்படும்; மெய்யெழுத்துகள் 'ஸ்பிருஷ்ட' எனப்படும்; மீதமுள்ள மெய்யெழுத்துகளும் 'ஸ்பிருஷ்ட' என அழைக்கப்படுகின்றன; இதை முதன்மை விதியாக அறிக.

அமோऽநுநாஸிகாநக்ரௌ நாதிமௌ ஹஸபஃ ஸ்ம்ரு'தா । ஈஷந்நாதோபணயஶஃ ஸ்வாஸிநஶ்ச தகாதயஃ ௩௩௬.

'அம்' நாசியல்லாதது; 'அன்', 'ஔ' நாசியென்றே அறியப்படுகிறது; 'ஹ', 'ஸ', 'ப' ஆகியவை அப்படியே நினைவில் கொள்ளப்படுகின்றன; உதடுகளில் சிறிது ஒலி உள்ளவை 'த' முதலியன, அவை தனக்கே உரியவை.

அக்நிருவாச காவ்யஸ்ய நாடகாதேஶ்ச அலங்காராந் வதாம்யऽத । த்வநிர்வ்வர்ணாஃ பதம் வாக்யமித்யேதத்வாங்‌மயம் மதம் ।। ௩௩௭.

அக்னி சொன்னார்: கவிதை, நாடகம் ஆகியவற்றின் அலங்காரங்களை இப்போது கூறுகிறேன்; ஒலி, எழுத்து, சொல், வாக்கியம்—இவை எல்லாம் வாக்கின் கூறுகளாக கருதப்படுகின்றன.

ஶாஸ்த்ரேதிஹாஸவாக்யாநாம் த்ரயம் யத்ர ஸமாப்யதே । ஶாஸ்த்ரே ஶப்தப்ரதாநாத்வமிதிஹாஸேஷு நிஷ்டதா ।। ௩௩௭.

சாஸ்திரம், இதிகாசம், கவிதை—இந்த மூன்றும் ஒன்றாக இருக்கும் இடத்தில், சாஸ்திரத்தில் ஒலி முக்கியம்; இதிகாசங்களில் பொருள் முக்கியம்.

அபிதாயாஃ ப்ரதாநத்வாத் காவ்யம் தாப்யாம் விபித்யதே । நரத்வம் துர்ல்லபம் லோகே வித்யாதத்ர ச துர்ல்லபா ।। ௩௩௭.

நேரடி அர்த்தம் முக்கியமானதால், கவிதை மற்ற இரண்டிலிருந்து வேறுபடுகிறது; மனிதராக பிறப்பது அரிது, அதிலும் அறிவு அரிது.

கவித்வம் துர்ல்லபம் தத்ர ஶக்திஸ்தத்ர ச துர்ல்லபா । வ்யுத்‌பத்திர்துர்ல்லபா தத்ர விவேகஸ்தத்ர துர்லபஃ ।। ௩௩௭.

கவிதை திறமை அரிது, அதிலும் ஆற்றல் அரிது; கல்வி அரிது, அதிலும் பகுத்தறிவு அரிது.

ஸர்வ்வம் ஶாஸ்த்ரமவித்வத்பிர்ம்ரு'க்யமாணந்ந ஸித்யதி । ஆதிவர்ணா த்விதீயஶ்ச மஹாப்ராணாஸ்துரீயகஃ ।। ௩௩௭.

அறிவில்லாதோர் சாஸ்திரத்தை நாடினால் அது பலிக்காது; முதல், இரண்டாம் எழுத்துகள், மூன்றாவது எழுத்து மிகுந்த உயிரோட்டத்துடன் இருக்கும்.

வர்கேஷு வர்ணவ்ரு'ந்தம் ஸ்யாத்பதம் ஸுப்‌திங்‌ப்ரபேததஃ । ஸங்‌க்ஷேபாத்வாக்யமிஷ்டார்தவ்யவசிந்நா பதாபலீ ।। ௩௩௭.

குழுவாக எழுத்துகள் சேர்ந்து ஒரு தொகுப்பாகும்; சொல் என்பது வேற்றுமை, காலம் ஆகியவற்றால் வேறுபடும்; சுருக்கமாக, விரும்பிய பொருளை வெளிப்படுத்தும் சொற்கள் சேர்ந்து ஒரு வாக்கியம் உருவாகும்.

காவ்யம் ஸ்படதலங்காரம் குணவத்தோஷவர்ஜிதம் । யோநிர்வ்வேதஶ்ச லோகஶ்ச ஸித்தமந்நாதயோநிஜம் ।। ௩௩௭.

கவிதை தெளிவாகவும், அலங்கரிக்கப்பட்டும், நல்ல குணங்களுடன், குற்றமில்லாமல் இருக்க வேண்டும்; அதன் மூலமாக வேதமும் உலகமும், உணவு முதலியவற்றிலிருந்து தோன்றியவை எனக் கூறப்படுகிறது.

தேவாதீநாம் ஸம்ஸ்க்ரு'தம் ஸ்யாத் ப்ராக்ரு'தம் த்ரிவிதம் ந்ரு'ணாம் । கத்யம் பத்யஞ்ச மிஶ்ரஞ்ச காவ்யாதி த்ரிவிதம் ஸ்ம்ரு'தம் ।। ௩௩௭.

தேவர்கள் முதலியோருக்கு சமஸ்கிருதம் பயன்படுகிறது; மனிதர்களுக்கு மூன்று வகை ப்ராகிருதம் உண்டு; உரை, பா, கலந்தவை—இவை மூன்றும் கவிதை முதலியன என நினைவில் கொள்ளப்படுகிறது.

ஆபதஃ பதஸந்தாநோ கத்யந்ததபி கத்யதே । சூர்ணகோத்‌கலிகாகந்திவ்ரு'த்தபேதாத் த்ரிரூபகம் ।। ௩௩௭.

சொற்கள் தொடர்ச்சியாக வந்தால் அது உரை எனப்படும்; சூர்ணம், உத்கலிகா, கந்தி என்ற வேறுபாடுகளால் அது மூன்று வடிவங்களில் உள்ளது.