அக்நிபுராணம்

ப்ரகீர்ணகஃ புநர்ஜ்ஞேயோ வ்யவஹாரோ நிராஶ்ரயஃ । க்ரியாபேதாந்மநுஷ்யாணாம் ஶதஶாகோ நிகத்யதே ।। ௨௫௩.

நிச்சயமான வகை இல்லாத விவகாரம் கலவையானது என அறிய வேண்டும்; மனிதர்களின் செயல்களில் நூறு கிளைகள் உள்ளன என்று கூறப்படுகிறது.

வ்யவஹாரோऽஷ்டாதஶபதஸ்தேஷாம் பேதோऽத வை ஶதம் । க்ரியாபேதாந்மநுஷ்யாணாம் ஶதஶாகோ நிகத்யதே ।। ௨௫௩.

விவாதங்கள் பதினெட்டு வகை; அவற்றில் ஒவ்வொன்றும் நூறு பிரிவுகளாக, மனிதர்களின் செயல்பாடுகளுக்கேற்ப பிரிக்கப்படுகின்றன என்று கூறப்படுகிறது.

வ்யவஹாராந்ந்ரு'பஃ பஶ்யேஜ் ஜ்ஞாநிவிப்ரைரகோபநஃ । ஶத்ருமித்ரஸமாஃ ஸப்யா அலோபாஃ ஶ்ருதிவேதிநஃ ।। ௨௫௩.

மன்னன், விவாதங்களை அறிவும் அமைதியும் கொண்ட பிராமணர்களுடன், பகைமையோ நட்போ இல்லாத, பேராசை இல்லாத, வேதம் அறிந்த நீதிபதிகளுடன் ஆராய வேண்டும்.

அபஶ்யதா௧ கார்ய்யவஶாத் ஸப்யைர்விப்ரம் நியோஜயேத் । ராகால்லோபாத்‌பயாத்வாபி ஸ்ம்ரு'த்யபேதாதிகாரிணஃ ।। ௨௫௩.

நீதிபதிகள் காரணங்களால் விவகாரத்தை தீர்க்க முடியாதபோது, அவர்கள் ஒரு பிராமணரை நியமிக்க வேண்டும்; ஆசை, பேராசை, பயம் காரணமாக, சட்டத்திலிருந்து விலகி நடக்கிறவர்களை நியமிக்கக் கூடாது.

ஸப்யாஃ ப்ரு'தக் ப்ரு'தக் தண்ட்யா விவாதாத்‌த்விகுணோ தமஃ । ஸ்ம்ரு'த்யாசாரவ்யபேதேந மார்கேண தர்ஷிதஃ பரைஃ ।। ௨௫௩.

நீதிபதிகள் தனித்தனியாகவோ, சேர்ந்து கொண்டோ தவறு செய்தால், அவர்களுக்கு இரட்டிப்பு தண்டனை விதிக்க வேண்டும்; அவர்கள் சட்டம் மற்றும் மரபை மீறி, பிறர் தூண்டுதலால் நடந்தால் அது பொருந்தும்.

ஆவேதயதி யத்ராஜ்ஞே வ்யவஹாரபதம் ஹி தத்। ப்ரத்யர்திநோऽக்ரதோ லேக்யம் யதா வேதிதமர்திநா ।। ௨௫௩.

எந்த விவகாரம் மன்னனிடம் தெரிவிக்கப்படுகிறதோ, அது வழக்கு எனப்படும்; எதிர்ப்பாளரின் பதில், கோரிக்கை வைத்தவரின் விளக்கப்படி எழுதி வைக்க வேண்டும்.

ஸமாமாஸததர்த்தாஹர்நாமஜாத்யாதிசிஹ்நிதம் । ஶ்ருதார்தஸ்யோத்தரம் லேக்யம் பூர்வாவேதகஸந்நிதௌ ।। ௨௫௩.

உரையாடல் தெளிவாக, நாள், பெயர், சாதி போன்ற அடையாளங்களுடன், முதலில் கூறியவர் முன்னிலையில், கேள்வி கேட்டபின் பதில் எழுதப்பட வேண்டும்.

ததோऽர்தீ லேகயேத்ஸத்யஃ ப்ரதிஜ்ஞாதார்தஸாதநம் । தத்ஸித்தௌ ஸித்திமாப்நோதி விபரீதமதோऽந்யதா ।। ௨௫௩.

அதன்பின், கோரிக்கை வைத்தவர் உடனே தாம் உறுதியளித்த காரியத்தை நிறைவேற்றும் வழிகளை எழுத வேண்டும்; அது நிறைவேறினால் வெற்றி கிடைக்கும், இல்லையெனில் எதிர்மாறாகும்.

சதுஷ்பாத்வ்யவஹாரோயம் விவாதேஷூபதர்ஶிதஃ । அபியோகமநிஸ்தீர்ய்யநைநம் ப்ரத்யபியோஜயேத் ।। ௨௫௩.

நான்கு படிகள் கொண்ட இந்த வழக்கு நடைமுறைத் திட்டம் வாதங்களில் பயன்படுத்த வேண்டும்; புகார் முடிந்ததும், அதற்கேற்ப பதிலளிக்க வேண்டும்.

அபியுக்தஞ்ச நாந்யேந த்யக்தம் விப்ரக்ரு'திம் நயேத் । குர்ய்யாத் ப்ரத்யபியோகந்து கலஹே ஸாஹஸேஷு ச ।। ௨௫௩.

பொறுப்பு குற்றம் இல்லாமல் விடுவிக்கப்பட்டவரை வேறு யாரும் அழைத்துச் செல்லக் கூடாது; ஆனால் சண்டை அல்லது வன்முறை நிகழும் போது எதிர்புகார் செய்ய வேண்டும்.

உபயோஃ ப்ரதிபூர்க்ராஹ்யஃ ஸமர்தஃ கார்ய்யநிர்கயே । நிஹ்நவே பாவிதோ தத்யாத்தநம் ராஜ்ஞே து தத்ஸமம் ।। ௨௫௩.

இருவரிடமும் தகுதியுள்ள உத்தரவாதம் வாங்க வேண்டும்; ஏதேனும் மறைவு இருக்கிறது என சந்தேகம் வந்தால், அதற்குச் சமமான தொகையை அரசருக்கு செலுத்த வேண்டும்.

மித்யாபியோகாத் த்விகுணமபியோகாத்தநம் ஹரேத் । ஸாஹஸஸ்தேயபாருஷ்யேஷ்வபிஶாபாத்யயே ஸ்த்ரியாஃ ।। ௨௫௩.

பொய்யான குற்றச்சாட்டுக்கு, கோரிய தொகையின் இரட்டிப்பு வசூலிக்க வேண்டும்; வன்முறை, திருட்டு, அவமதிப்பு, சபம், பெண்கள் தொடர்பான குற்றங்களில் விதிப்படி தண்டனை வழங்க வேண்டும்.

விசாரயேத்யத்ய ஏவ காலோऽந்யத்ரேசயா ஸ்ம்ரு'தஃ । தேஶதேஶாந்தரம் யாதி ஸ்ரு'க்கணீ பரிலேடி ச ।। ௨௫௩.

“விசாரிக்க வேண்டும்” என்றால் உடனே நேரம் நிர்ணயிக்கப்படும்; இல்லையெனில், அவர் வேறு இடத்திற்கு சென்றால் அல்லது உதட்டை நக்கினால், அவன் விருப்பப்படி நேரம் கருதப்படும்.

லலாடம் ஸ்வித்யதே சாஸ்ய முகவைவர்ண்யமேவ ச । ஸ்வபாவாத்விக்ரு'தம் கச்சேந்மநோவாக்‌காயகர்மபிஃ ।। ௨௫௩.

அவரது நெற்றியில் வியர்வை தெரியும், முகத்தில் நிறம் குறையும்; இயல்பாகவே மனம், பேச்சு, உடல் செயல்களில் குழப்பம் ஏற்படும்.

அபியோகேऽத வா ஸாக்ஷ்யே வாக்துஷ்டம் பரிகீர்த்திதஃ । ஸந்திக்தார்தம் ஸ்வதந்த்ரோ யஃ ஸாதயேத்யஶ்ச நிஷ்பதேத் ।। ௨௫௩.

குற்றச்சாட்டோ சாட்சியிலோ, யாருடைய பேச்சு தவறாக இருக்கிறதோ அவர் அப்படியே அறிவிக்கப்படுவார்; சந்தேகமான விஷயத்தை சுயாதீனமாக தீர்க்கவோ விலகிக்கொள்வோ செய்பவர் அங்கீகரிக்கப்படுவார்.

ந சாஹூதோ வதேத் கிஞ்சித்தநீ தண்ட்யஶ்ச ஸ ஸ்ம்ரு'தஃ । ஸாக்ஷிஷூபயதஃ ஸத்ஸு ஸாக்ஷிணஃ பூர்வவாதிநஃ ।। ௨௫௩.

அழைக்கப்பட்ட கடனாளி எதுவும் பேசவில்லை என்றால், அவர் தண்டிக்கப்படவேண்டும்; இருபுறத்திலும் சாட்சிகள் இருந்தால், முதலில் புகார் அளித்தவரின் சாட்சிகள் பேச வேண்டும்.

பூர்வபக்ஷேऽதரீபூதே பவந்த்யுத்தரவாதிநஃ । ஸகணஶ்சேத்விவாதஃ ஸ்யாத்தத்ர ஹீநந்து தாபயேத் ।। ௨௫௩.

முதல் தரப்பின் வாதம் நிரூபிக்கப்படவில்லை என்றால், எதிர்ப்பார்வை தரப்பினர் பேச வேண்டும்; குழுவாக வாதம் இருந்தால் குறைவானவர் செலுத்த வேண்டும்.

தத்தம் பணம் வஸுஞ்சைவ தநிநோ தநமேவ ச। சலந்நிரஸ்ய தூதேந வ்யவஹாராந்நயேந்ந்ரு'பஃ ।। ௨௫௩.

கொடுக்கப்பட்ட பணம், பொருள், செல்வம் ஆகியவை மறுக்கப்பட்டால், அரசர் தூதர் மூலம் வழக்கில் அதை மீட்டெடுக்க வேண்டும்.

பூதமப்யர்தமப்யஸ்தம் ஹீயதே வ்யவஹாரதஃ । நிஹ்நதே நிகிலாநேகமேகதேஶவிபாவிதம் ।। ௨௫௩.

உண்மையில் உள்ள அல்லது கடந்த காரியமும் வழக்கில் முழுமையாக மறுக்கப்பட்டால், ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டால், அல்லது ஒரு பகுதி நிரூபிக்கப்பட்டால் கூட இழக்கப்படும்.

தாப்யஃ ஸர்வாந்ந்ரு'பேணார்தாந்ந க்ராஹ்யஸ்த்வநிவேதிதஃ । ஸ்ம்ரு'த்யோர்விரோதே ந்யாயஸ்து பலவாந் வ்யவஹாரதஃ ।। ௨௫௩.

அனைத்து விவகாரங்களுக்கும் அரசர் செலுத்தச் செய்ய வேண்டும்; அறிவிக்கப்படாதவை தவிர; மரபும் நியாயமும் முரண்பட்டால், வழக்குகளில் நியாயமே மேலோங்கும்.

ப்ரமாணம் லிகிதம் புக்திஃ ஸாக்ஷிணஶ்சேதி கீர்த்திதம் ।। ௨௫௩.

எழுத்து சான்று, உடமை, சாட்சிகள் ஆகியவை சான்றாக அறிவிக்கப்படுகின்றன.

ஏஷாமந்யதமாபாவே திவ்யாந்யதமமுச்யதே । ஸர்வேஷ்வேவ விவாதேஷு பலவத்யுத்தரா க்ரியா ।। ௨௫௩.

இவற்றில் எதுவும் இல்லையெனில், ஒரு பரிசோதனை செய்ய வேண்டும்; எல்லா வாதங்களிலும் பதிலளிப்பு மிகுந்த பலம் கொண்டது.

ஆதௌ ப்ரதிக்ரஹே க்ரீதே யூர்வா து பலவத்தரா । பஶ்யதோ ப்ருவதோ பூமேர்ஹாநிர்விம்ஶதிவார்ஷிகீ ।। ௨௫௩.

வைப்பு, ஏற்கல், வாங்குதல் ஆகியவற்றில் புதுமை அதிக பலம் கொண்டது; நிலம் தொடர்பாக, பார்த்தாலும் கூறினாலும் இருபது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு உரிமை இழக்கப்படும்.

பரேண புஜ்யமாநா யா தநஸ்ய தஶவார்ஷிகீ । ஆதிஸீமோபநிஃக்ஷேபஜடவாசலதநைர்விநா ।। ௨௫௩.

பிறர் பத்து ஆண்டுகள் பயன்படுத்திய சொத்துக்கு உரிமை உண்டாகும்; ஆனால் அடைவு, எல்லை, வைப்பு, அசையாத சொத்துக்கள் தவிர்க்கப்படுகின்றன.

ததோபநிதிராஜஸ்த்ரீஶ்ரோத்ரியாணாம் தநைரபி । ஆத்யாதீநாம் விஹர்தாரம் தநிநே தாபயேத்தநம் ।। ௨௫௩.

அதேபோல், அரசர், பெண்கள், வேதபடிப்போர் ஆகியோரின் வைப்பு மற்றும் அடைவு சொத்துகளையும், அடைவு போன்றவற்றையும் தவறாக பயன்படுத்தினால், உரிமையாளருக்கு பணம் செலுத்த வேண்டும்.

தண்ட்ய ச தத்ஸமம் ராஜ்ஞே ஶக்த்யபேக்ஷ்யமதாபி வா । ஆகமோப்யதிகோ புக்திம் விநா பூர்வக்ரமாகதாம் ।। ௨௫௩.

தண்டனைக்கு உரியவன் எடுத்த பொருளுக்கு சமமான தொகையை அரசனுக்கு செலுத்த வேண்டும்; அல்லது அவனால் முடிந்த அளவு கொடுக்க வேண்டும். முன்பே வைத்திராதபோது கூடுதல் லாபம் இருந்தால் அதையும் அரசனுக்கு வழங்க வேண்டும்.

ஆகமோபி பலந்நைவ புக்திஃ ஸ்தோகாபி யத்ர ந । ஆகமேந விஶுத்தேந போகோ யாதி ப்ரமாணதாம் ।। ௨௫௩.

சான்று இருந்தாலும், சிறிதும் உடைமையில்லாத இடத்தில் அது வலுவாகாது; தூய்மையான சான்று இருந்தால் மட்டுமே உடைமைக்கு உரிமை ஏற்படும்.

அவிஶுத்தாகமோ போகஃ ப்ராமாண்யம் நாதிகச்சதி। ஆகமஸ்து க்ரு'தோ யேந ஸோபியுக்தஸ்தமுத்தரேத் ।। ௨௫௩.

தூய்மையற்ற சான்றில் அடிப்படையிலான உடைமைக்கு உரிமை கிடையாது; ஆனால் யாராவது அந்த சான்றை உருவாக்கி, அதில் பங்கேற்றிருந்தால், அவன் அதை திருப்பிக் கொடுக்க வேண்டும்.

ந தத்ஸுதஸ்தஃஸுதோ வா புக்திஸ்தத்ர கரீயஸீ । யோபியுக்தஃ பரேதஃ ஸ்யாத் தஸ்ய ரு'க்‌தாத்தமுத்தரேத் ।। ௨௫௩.

அந்த நிலையில், மகன் அல்லது பேரன் உடைமையில் அதிக உரிமை பெறமுடியாது; ஆனால் வேறு ஒருவர் பங்கேற்று இறந்திருந்தால், அவனது சொத்திலிருந்து அந்த பங்கு திருப்பிக் கொடுக்க வேண்டும்.