அக்நிபுராணம்

ஸம்ஸ்க்ரு'த்ய யாதவாந் பார்தோ தத்தோதகதநாதிகஃ। ஸ்த்ரியோஷ்டாவக்ரஶாபேந பார்ய்யா விஷ்ணோஶ்ச யாஃ ஸ்திதாஃ

யாதவர்களுக்கு இறுதி சடங்குகளை செய்து, பார்த்தன் நீர் மற்றும் செல்வம் வழங்கினார்; வளைந்த பெண்ணின் சாபத்தால், விஷ்ணுவின் மனைவிகள் அங்கேயே இருந்தார்கள்.

புநஸ்தச்சாபதோ நீதா கோபாலைர்லகுடாயுதைஃ। அர்ஜுநம் ஹி திரஸ்க்ரு'த்ய பார்தஃ ஶோகஞ்சகார ஹ

அந்த சாபத்தால் மீண்டும், கையிலங்குச்சட்டையுடன் வந்த கோபர்கள் அவர்களை பிடித்துச் சென்றார்கள்; அவர்களை காப்பாற்ற முடியாமல் பார்த்தன் மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்தான்.

வ்யாஸேநாஶ்வாஸிதோ மேநே பலம் மே க்ரு'ஷ்ணாஸந்நிதௌ। ஹஸ்திநாபுரமாகத்ய பார்தஃ ஸர்வம் ந்யவேதயத்

வியாசர் ஆறுதல் கூற, 'என் வலிமை கிருஷ்ணரின் அருகிலிருந்ததால்தான்' என்று நினைத்தான்; ஹஸ்தினாபுரத்திற்கு வந்து, பார்த்தன் எல்லாவற்றையும் தெரிவித்தான்.

யுதிஷ்டிராய ஸ ப்ராத்ரே பாலகாய ந்ரு'ணாந்ததா। தத்தநுஸ்தாநி சாஸ்த்ராணிஸ ரதஸ்தே ச வாஜிநஃ

அவன் தன் சகோதரர் யுதிஷ்டிரனுக்கு, மனிதர்களை பாதுகாக்கும் அரசனாக, தன் வில், அஸ்திரங்கள், ரதம், குதிரைகள் ஆகிய அனைத்தையும் கொடுத்தான்.

விநா க்ரு'ஷ்ணேந தந்நஷ்டம் தாநஞ்சாஶ்ரோத்ரியே யதா। தச்ச்ருத்வா தர்ம்மராஜஸ்து ராஜ்யே ஸ்தாப்ய பரீக்ஷிதம்

கிருஷ்ணர் இல்லாமல், அவை அனைத்தும் கெட்டன; தக்க பிராமணர்களுக்கு தானம் வழங்கப்பட்டது; இதை கேட்ட தர்மராஜன், பரீக்ஷித்தை அரியணையில் அமர்த்தினார்.

ப்ரஸ்தாநம் ப்ரஸ்திதோ தீமாந் த்ரௌபத்யா ப்ராத்ரு'பிஃ ஸஹ। ஸம்ஸாரநித்யதாம் ஜ்ஞாத்வா ஜபந்நஷ்டஶதம் ஹரேஃ

அறிவுடையவன், த்ரௌபதியும் தன் சகோதரர்களும் உடன் கொண்டு, உலக வாழ்க்கை நிலைமையற்றது என்பதை உணர்ந்து, ஹரியின் மறைந்திருக்கும் நூறு நாமங்களை ஜபித்தவாறு புறப்பட்டான்.

மஹாபதே து பதிதா த்ரௌபதீ ஸஹதேவகஃ। நகுலஃ பால்குநோ பீமோ ராஜா ஶோகபராயணஃ

பெரும் பாதையில், த்ரௌபதி, சகதேவன், நகுலன், அர்ஜுனன், பீமன் ஆகியோர் விழுந்தார்கள்; அரசன் துக்கத்தில் மூழ்கினான்.

இந்த்ராநீதரயாரூடஃ ஸாநுஜஃ ஸ்வர்கமாப்தவாந்। த்ரு'ஷ்ட்வா துர்யோதநாதீம்ஶ்ச வாஸுதேவம் ச ஹர்ஷிதஃ

இந்திரனின் ரதத்தில் ஏறி, தன் சகோதரர்களுடன் சொர்க்கத்தை அடைந்தான்; துரியோதனன் முதலியோரை, வாசுதேவனையும் பார்த்து மகிழ்ந்தான்.

அக்நிருவாச வக்ஷ்யே புத்தாவதாரஞ்ச படதஃ ஶ்ர்ரு'ண்வதோர்ததம்। புரா தேவாஸுரே யுத்தே தேத்யைர்த்தேவாஃ பபாஜிதாஃ

அக்னி சொன்னான்: புத்தரின் அவதாரத்தைப் பற்றி, அதை படிப்பவரும் கேட்பவரும் பயன் பெறும் வகையில் கூறுகிறேன்; முன்பு தேவர்கள் அசுரர்களுடன் போரிட, அசுரர்களால் தேவர்கள் தோற்கடிக்கப்பட்டார்கள்.

ரக்ஷ ரக்ஷேதி ஶரணம் வதந்தோ ஜக்முரீஶ்வரம்। மாயாமோஹஸ்வரூபோஸௌ ஶுத்தோதநஸுதோऽபவத்

‘காப்பாற்று, காப்பாற்று’ என்று கூறி, தெய்வத்தை அடைந்தார்கள்; அவர் மாயையும் மயக்கத்தையும் உடையவராக, சுத்தோதனனின் மகனாக பிறந்தார்.

மோஹயாமாஸ தைத்யாம்ஸ்தாம்ஸ்த்யாஜிதா வேததர்மகம்। தே ச பௌத்தா பபூவுர்ஹி தேப்யோந்யே வேதவர்ஜிதாஃ

அவர் அந்த அசுரர்களை மயக்கி, வேத மார்க்கத்தை விட்டு விலகச் செய்தார்; அவர்கள் புத்த மதத்தை ஏற்றனர், மற்றவர்கள் வேதத்தை விட்டு விலகினார்கள்.

ஆர்ஹதஃ ஸோऽபவத் பஶ்சாதார்ஹதாநகரோத் பராந்। ஏவம் பாஷண்டிநோ ஜாதா வேததர்ம்மாதிவர்ஜிதாஃ

பின்னர் அவர் அர்ஹதராகி, மற்றவர்களையும் அர்ஹதர்களாக மாற்றினார்; இவ்வாறு வேத மார்க்கத்தை விட்டு புறம்போனவர்கள் தோன்றினர்.

நாரகார்ஹம் கர்ம சக்ருர்க்ரஹீஷ்யந்த்யதமாதபி। ஸர்வே கலியுகாந்தே து பவிஷ்யந்தி ச ஸங்கராஃ

அவர்கள் நரகத்துக்கு இட்டுச் செல்லும் செயல்களைச் செய்து, மிகவும் கீழானவர்களையும் ஏற்றுக்கொள்வார்கள்; கலியுகத்தின் முடிவில் எல்லோரும் கலந்துவிடுவர்.

தஸ்யவஃ ஶீலஹீநாஶ்ச வேதோ வாஜஸநேயகஃ। தஶ பஞ்ச ச ஶாகா வை ப்ரமாணேந பவிஷ்யதி

நல்லொழுக்கமற்ற திருடர்கள் மட்டும் மீதமிருப்பார்கள்; வாஜசனேய வேதமும் பத்து, ஐந்து கிளைகளும் அளவாக இருக்கும்.

தர்ம்மகஞ்சுகஸம்வீதா அதர்மருசயஸ்ததா। மாநுபாந் பக்ஷயிஷ்யந்தி ம்லேச்சாஃ பார்திவரூபிணஃ

தர்மத்தை போர்த்துக்கொண்டு, அதர்மத்தில் மகிழும் அரசுருப்பமுள்ள மிலேச்சர்கள், இறைச்சியும் மதுவும் உண்ணுவார்கள்.

கல்கீ விஷ்ணுயஶஃ புத்ரோ யாஜ்ஞவல்க்யபுரோஹிதஃ। உத்ஸாதயிஷ்யதி ம்லேச்சாந் க்ரு'ஹீதாஸ்த்ரஃ க்ரு'தாயுதஃ

விஷ்ணுயசஸின் மகனாகக் கல்கி, யாஜ்ஞவல்க்யர் புரோகிதராக, ஆயுதங்களை எடுத்துக்கொண்டு, மிலேச்சர்களை அழிப்பார்.

ஸ்தாபயிஷ்யதி மர்யாதாம் சாதுர்வர்ண்யே யதோசிதாம்। ஆஶ்ரமேஷு ச ஸர்வேஷு ப்ரஜாஃ ஸத்தர்ம்மவர்த்மநி

அவர் நான்கு வர்ணங்களுக்கும் ஒவ்வொரு வரம்பையும் நிறுவி, எல்லா ஆசிரமங்களிலும் மக்கள் நன்கு தர்ம பாதையில் நிலைநிற்பதை ஏற்படுத்துவார்.

கல்கிரூபம் பரித்யஜ்ய ஹரிஃ ஸ்வர்கம் கமிஷ்யதி। ததஃ க்ரு'தயுகந்நாம புராவத் ஸம்பவிஷ்யதி

கல்கி ரூபத்தை விட்டு ஹரி சொர்க்கத்திற்கு செல்லுவார்; அதன் பிறகு, முன்போல் கிருதயுகம் தோன்றும்.

வர்ணாஶ்ரமாஶ்ச தர்மேஷு ஸ்வேஷு ஸ்தாஸ்யந்தி ஸத்தம। ஏவம் ஸர்வேஷு கல்பேஷு ஸர்வமந்வந்தரேஷு ச

வர்ணங்களும் ஆசிரமங்களும் தத்தம் தர்மங்களில் நிலைத்திருக்கும், அருமையுள்ளவரே; இவ்வாறு எல்லா யுகங்களிலும், எல்லா மன்வந்தரங்களிலும் இருக்கும்.

அவதாரா அஸங்க்யாதா அதீதாநாகதாதயஃ। விஷ்ணோர்த்தஶாவதாராக்யாந்‌யஃ படேத் ஶ்ர்ரு'ணுயாந்நரஃ

அவதாரங்கள் எண்ணிக்கையற்றவை, கடந்தவை, வரவுள்ளவை, நிகழ்காலத்திலுள்ளவை; விஷ்ணுவின் பத்து அவதாரங்களை யார் படிக்கிறாரோ, கேட்கிறாரோ,

ஸோவாப்தகாமோ விமலஃ ஸகுலஃ ஸ்வர்கமாப்நுயாத்। தர்ம்மாதர்ம்மவ்யவஸ்தாநமேவம் வை குருதே ஹரீஃ

அவர் ஆசை நிறைவடைந்து, தூய்மையுடன், குடும்பத்துடன் சொர்க்கத்தை அடைவார்; ஹரி இவ்வாறு தர்மம், அதர்மம் என்ற வேறுபாட்டை நிறுவுகிறார்.

அக்நிருவாச ஜகத்ஸர்காதிகாம் க்ரீடாம் விஷ்ணோர்வக்ஷ்யேதுநா ஶ்ர்ரு'ணு। ஸ்வர்காதிக்ரு'த் ஸ ஸர்காதிஃ ஸ்ரு'ஷ்ட்யாதிஃ ஸகுணோகுணஃ

அக்னி சொன்னான்: இப்போது விஷ்ணுவின் படைப்பு முதலான விளையாட்டைச் சொல்கிறேன், கேள்; அவர் சொர்க்கம் முதலிய அனைத்தையும் படைத்தவர், படைப்பு, நிலை, குணம், அகுணம் ஆகியவற்றுக்கு ஆதியாய் நிற்கிறார்.

ப்ரஹ்மாவ்யக்தம் ஸதாக்ரேऽபூத் ந கம் ராத்ரிதிநாதிகம்। ப்ரக்ரு'திம் புருஷம் விஷ்ணுஃ ப்ரவிஶ்யாக்ஷோபயத்ததஃ

முதலில் பிரம்மாவும் அவ்யக்தமும் இருந்தன; ஆகாயம், இரவு, பகல் என்பன எதுவும் இல்லை; விஷ்ணு, ப்ரகிருதி, புருஷன் ஆகியவற்றில் புகுந்து அதை அசைத்தார்.

ஸர்ககாலே மஹத்தத்த்வமஹங்காரஸ்ததோऽபவத்। வைகாரிகஸ்தைஜஸஶ்ச பூதாதிஶ்சைவ தாமஸஃ

பிரபஞ்சம் உருவான போது, முதலில் மகத்துவம் தோன்றியது. அதிலிருந்து 'நான்' என்ற உணர்வு பிறந்தது. அதிலிருந்து சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்ற மூன்று வகைகள் உருவாயின.

அஹங்காராச்சப்தமாத்ரமாகாஶமபவத்ததஃ । ஸ்பர்ஶமாத்ரோऽநிலஸ்தஸ்மாத்ரூபமாத்ரோऽநலஸ்ததஃ

'நான்' என்ற உணர்விலிருந்து ஒலி உருவானது; அதிலிருந்து ஆகாயம் தோன்றியது. தொடும் தன்மையிலிருந்து காற்று பிறந்தது; உருவம் என்ற தன்மையிலிருந்து நெருப்பு தோன்றியது.

ரஸமாத்ரா ஆப இதோ கந்தமாத்ரா மஹீ ஸ்ம்ரு'தா । அஹங்காராத்தாமஸாத்து தைஜஸாநீ ந்த்ரியாணி ச

ருசி என்ற தன்மையிலிருந்து நீர் தோன்றியது; வாசனை என்ற தன்மையிலிருந்து பூமி உருவானது என்று கூறப்படுகிறது. 'நான்' என்ற தமஸான பகுதியிலிருந்து கருவிகள், ரஜஸான பகுதியிலிருந்து அறிவுப்புலங்கள் தோன்றின.

வைகாரிகா தஶதேவா மந ஏகாதஶேந்த்ரியம்। ததஃ ஸ்வயம்பூர்பகவாந் ஸிஸ்ரு'க்ஷுர்விவிதாஃ ப்ரஜாஃ

சத்துவமான பகுதியிலிருந்து பத்து தேவதைகள் மற்றும் மனம், எனவே பதினொன்று அறிவுப்புலங்கள் தோன்றின. பின்னர், ஸ்வயம்புவான இறைவன் பல்வேறு உயிர்களை உருவாக்க விரும்பினார்.

அப ஏவ ஸஸர்ஜாதௌ தாஸு வீர்யமவாஸ்ரு'ஜத் । ஆபோ நாரா இதி ப்ரோக்தா ஆபோ வை நரஸூநவஃ

முதலில் அவர் நீர்களை உருவாக்கி, அதில் தன் சக்தியை ஊட்டினார். அந்த நீர்களே 'நாரா' என்று அழைக்கப்படுகின்றன; அந்த நீர்கள் நரனுடைய பிள்ளைகள் என்று கூறப்படுகிறது.

அயநந்தஸ்ய தாஃ பூர்வந்தேந நாராயணஃ ஸ்ம்ரு'தஃ । ஹிரண்யவர்ணமபவத் ததண்டமுதகேஶயம்

அவை அவனது முதல் இருப்பிடம் என்பதால், அவன் நாராயணன் என்று அழைக்கப்படுகிறான். பின்னர், பொன்னிற முட்டை ஒன்று நீரில் தோன்றி, அதில் தங்கியது.