அக்நிபுராணம்

அக்நிருவாச சதுஷ்பாதம் தநுர்வேதம் வதே பஞ்சவிதம் த்விஜ । ரதநாகாஶ்வபத்தீநாம் யோதாம்ஶ்சாஶ்ரித்ய கீர்த்திதம் ।। ௨௪௯.

அக்னி சொன்னார்: தனுர்வேதம் நான்கு பிரிவுகளாகும்; அதை ஐந்து வகைகளாகவும் கூறுவேன், அதாவது ரதம், யானை, குதிரை, காலாட் படை வீரர்களை அடிப்படையாகக் கொண்டது.

யந்த்ரமுக்தம் பாணிமுக்தம் முக்தஸந்தாரிதம் ததா । அமுக்தம் பாஹுயுத்தஞ்ச பஞ்சதா தத் ப்ரகீர்த்திதம் ।। ௨௪௯.

அது ஐந்து வகைப்படும்: கருவியால் வீசுவது, கையால் வீசுவது, வீசிவிட்டு பிடிப்பது, விடாமல் பயன்படுத்துவது, கைகலப்புப் போராடுவது.

தத்ர ஶஸ்த்ராஸ்த்ரஸம்பத்த்யா த்விவிம்தம் பரிகீர்த்திதம் । ரு'ஜுமாயாவிபேதேந பூயோ த்விவிதமுச்யதே ।। ௨௪௯.

இதில் ஆயுதங்களும் அஸ்திரங்களும் கொண்டு இரண்டு வகையாகப் பிரிக்கப்படுகிறது; நேரடியும் சூழ்ச்சியுடனும் என்று மீண்டும் இரு வகையாகப் பிரிக்கப்படுகிறது.

க்ஷேபணீ சாபயந்த்ராத்யைர்யந்த்ரமுக்தம் ப்ரகீர்த்திதம் । ஶிலாதோமரயந்த்ராத்யம் பாணிமுக்தம் ப்ரகீர்த்திதம் ।। ௨௪௯.

வில்லும் பிற கருவிகளாலும் வீசுவது 'கருவியால் விடுவது' எனப்படும்; கல்லும் தோறும் போன்றவை கையால் வீசுவது 'கையால் விடுவது' எனப்படும்.

முக்தஸந்தாரிதம் ஜ்ஞேயம் ப்ராஸாத்யமபி யத்பவேத் । கட்‌காதிகமமுக்தஞ்ச நியுத்தம் விகதாயுதம் ।। ௨௪௯.

வீசி பிடிப்பது என்பது, உதாரணமாக வேல் போன்றவை; விடாமல் பயன்படுத்துவது என்பது வாள் போன்றவை; ஆயுதமில்லாமல் கைகலப்புப் போர் என்பது.

குர்ய்யாத்யோக்யாநி ப்ராத்ராணி யோத்‌துமிச்சுர்ஜ்ஜிதஶ்ரமஃ । தநுஃஶ்ரேஷ்டாநி யுத்தாநி ப்ராஸமத்யாநி தாநி ச ।। ௨௪௯.

போராட விரும்பி சோர்வை கடந்தவன், தக்க பயிற்சிகளை மேற்கொள்ள வேண்டும்; வில் போர்கள் சிறந்தவை, வேல் போர்கள் நடுத்தரமானவை.

தாநி கட்‌கஜகந்யாநி பாஹுப்ரத்யவராணி ச । தநுர்வேதே குருர்விப்ரஃ ப்ரோக்தோ வர்ணத்வயஸ்ய ச ।। ௨௪௯.

வாள் போர்கள் கீழ்மையானவை, கைகலப்புப் போர்கள் அதைவிட தாழ்ந்தவை; தனுர்வேதம் கற்றுத் தரும் ஆசான் learned பிராமணர் அல்லது க்ஷத்திரியர் ஆவார்.

யுத்தாதிகாரஃ ஶூத்ரஸ்ய ஸ்வயம் வ்யாபாதி ஶிக்ஷயா । தேஶஸ்தைஃ ஶங்கரை ராஜ்ஞஃ கார்ய்யா யுத்தே ஸஹாயதா ।। ௨௪௯.

சூத்திரன் போரில் ஈடுபடுவது அவன் தன்னை காப்பாற்றும் போது அல்லது அரசர் கட்டளையிட்டால் மட்டுமே; போரில் அரசருக்கு அந்த நாட்டைச் சேர்ந்த வீரர்கள் உதவி செய்ய வேண்டும்.

அஹ்குஷ்டகுல்பபாண்யங்‌க்ர்யஃ ஶ்லிஷ்டஃ ஸ்யுஃ ஸஹிதா யதி । த்ரு'ஷ்டம் ஸமபதம் ஸ்தாநமேதல்லக்ஷணதஸ்ததா ।। ௨௪௯.

அட்தொகுதிகள், குதிகால், கை, பாதங்கள் ஒன்றாக இணைந்திருப்பின், அது சமமான பாத நிலை என அழைக்கப்படுகிறது; அதன் அடையாளம் இதுவே.

வாஹ்யாங்குலிஸ்திதௌ பாதௌ ஸ்தப்தஜாநுபலாவுபௌ । த்ரிவதஸ்த்யந்தராஸ்தாநமேதத்வைஶாகமுச்யதே ।। ௨௪௯.

வெளிப்புற விரல்கள் இணைந்து, இரு முழங்காலும் உறுதியுடன், மூன்று விரல் அகலத்தில் கால்கள் வைக்கப்பட்டால், அது வைசாக நிலை எனப்படுகிறது.

ஹம்ஸபங்‌க்த்யாக்ரு'திஸமே த்ரு'ஶ்யேதே யத்ர ஜாநுநீ । சதுர்விதஸ்திவிச்சிந்நே ததே தந்மண்டலம் ஸ்ம்ரு'தம் ।। ௨௪௯.

முட்டிகள் அன்னப்பாதம் போல ஒரே வரிசையில், நான்கு விரல் அகலத்தில் பிரிந்திருக்கும்போது, அது மண்டல நிலை என அழைக்கப்படுகிறது.

ஹலாக்ரு'திமயம் யச்ச ஸ்தப்தஜாநூருதக்ஷிணம் । விதஸ்த்யஃ பஞ்ச சவிஸ்தாரே ததாலீடம் ப்ரகீர்த்திதம் ।। ௨௪௯.

பல்லக்கை போல அமைந்தது, வலது முழங்காலும் தொடையும் உறுதியாக இருந்து, அகலம் ஐந்து விரல் அளவு கொண்ட இந்த நிலையை 'ஆளீடம்' என்று அழைக்கின்றனர்.

ஏததேவ விபர்ய்யஸ்தம் ப்ரத்யாலீடமிதி ஸ்ம்ரு'தம் । திர்ய்யக்பூதோ பவேத்வாமோ தக்ஷிணோऽபி பவேத்ரு'ஜுஃ ।। ௨௪௯.

இதே நிலை மாற்றி அமைக்கப்பட்டால், அதனை 'பிரத்யாளீடம்' எனக் கூறுவர்; இடது காலை கீழாக வைத்தாலும், வலது காலை நேராக வைத்தாலும் அமையும்.

குல்பௌ பார்ஷ்ணிக்ரஹௌ சைவ ஸ்திதௌ பஞ்சாங்குலாந்த்ரௌ । ஸ்தாநம் ஜாதம் பவேதேதத் த்வாதஶாங்குலமாயதம் ।। ௨௪௯.

காலடிகள் மற்றும் குதிகால் உறுதியாக நிலைத்தும், ஐந்து விரல்கள் விரித்து வைத்தும், இந்த நிலை உருவாகிறது; இதன் நீளம் பன்னிரண்டு விரல் அளவு.

ரு'ஜுஜாநுர்பவேத்வாமோ தக்ஷிணஃ ஸுப்ரஸாரிதஃ । அதவா தக்ஷஇணஞ்ஜாநு குப்ஜம் பவதி நிஶ்சலம் ।। ௨௪௯.

இடது முழங்கை நேராகவும், வலது காலை நன்றாக நீட்டியும் இருக்க வேண்டும்; அல்லது, வலது முழங்கை மடிந்து அமைந்தால், அது அசையாமல் வளைந்து இருக்கும்.

தண்டாயதோ பவேதேஷ சரணஃ ஸஹ ஜாநுநா । ஏவம் விகடமுத்திஷ்டம் த்விஹஸ்தாந்தரமாயதம் ।। ௨௪௯.

இந்த காலை முழங்கையுடன் சேர்த்து ஓர் கம்பி போல நேராக நீட்ட வேண்டும்; இதுவே 'விகடம்' எனும் நிலை, இரண்டு கை நீளமாக விரிந்ததாகும்.

ஜாநுநீ த்விகுணே ஸ்யாதாமுத்தாநௌ சரணாவுபௌ । அநேந விதியோகேந ஸம்புடம் பரிகீர்த்திதம் ।। ௨௪௯.

இரு கால்களும் மேலே தூக்கி, முழங்கைகள் இரட்டிப்பாக மடங்கி இருக்க வேண்டும்; இந்த முறையின்படி 'சம்புடம்' என்ற நிலை கூறப்படுகிறது.

கிஞ்சித்விவர்த்திதௌ பாதௌ ஸமதண்டாயதௌ ஸ்திரௌ । த்ரு'ஷ்டமேவ யதாந்யாயம் ஷோடஶாங்குலமாயதம் ।। ௨௪௯.

கால்கள் சிறிது வெளியே திரும்பி, உறுதியாகவும் கம்பி போல நேராகவும் இருக்க வேண்டும்; இது முறையோடு பதினாறு விரல் நீளமாக அமைவது.

ஸ்வஸ்திகேநாத்ர குர்வீத ப்ரணாமம் ப்ரதமம் த்விஜ । கார்முகம் க்ரு'ஹ்ய வாமேந வாமணம் தக்ஷிணகேந து ।। ௨௪௯.

இங்கே முதலில் 'சுவஸ்திகம்' எனும் நிலையில் வணக்கம் செய்ய வேண்டும், இருமுறை பிறந்தவரே; இடது கையால் வில்லையும், வலது கையால் அம்பையும் பிடிக்க வேண்டும்.

வைஶாகே யதி வா ஜாதே ஸ்திதௌ வாப்யதவாயதௌ । குணாந்தந்து ததஃ க்ரு'த்வா கார்மகே ப்ரியகார்முகஃ ।। ௨௪௯.

வைசாகம் அல்லது ஜாதம் என்ற நிலைகளில் நின்றும், அல்லது நீட்டிய நிலையில் இருந்தும், பின்னர் விருப்பமான வில்லில் நூலை கட்ட வேண்டும்.

அதஃ கடிந்து தநுஷஃ பலதேஶந்து பத்ரிணஃ । தரண்யாம் ஸ்தாபயித்வா த தோலயித்வா ததைவ ச ।। ௨௪௯.

வில்லின் கீழ்பகுதியை இடுப்பு அருகிலும், அம்பின் முனையை முனையில் வைத்து, அவற்றை தரையில் வைத்து, பிறகு அவற்றை எடுத்து உயர்த்த வேண்டும்.

புஜாப்யாமத்ர குப்ஜாப்யாம் ப்ரகோஷ்டாப்யாம் ஶுபவ்ரத । யஸ்ய வாணம் தநுஃ ஶ்ரேஷ்டம் புங்கதேஶே ச பத்ரிணஃ ।। ௨௪௯.

கைகள் மற்றும் முன்கைகள் சிறிது வளைந்த நிலையில், நல்லவரே, அம்பும் அதன் இறகும் கைப்பிடியில் நன்றாக பொருந்தும் வில்லே சிறந்தது.

விந்யாஸோ தநுஷஶ்சைவ த்வாதஶங்குலமந்தரம் । ஜ்யயா விஶிஷ்டஃ கர்த்தவ்யோ நாதிஹீநோ ந சாதிகஃ ।। ௨௪௯.

வில்லின் இடைவெளி பன்னிரண்டு விரல் அளவு இருக்க வேண்டும்; நூல் அதிகமாக தளரவோ, அதிகமாக இறுக்கமாகவோ இல்லாமல் சரியாக பொருந்த வேண்டும்.

நிவேஶ்ய கார்முகம் நாப்யாம் நிதம்பே ஶரஸங்கரம் । உத்க்ஷிபேதுத்திதம் ஹஸ்தமந்த்ரேணாக்ஷிகர்ணயோஃ ।। ௨௪௯.

வில்லைக் கருப்பையில் வைத்து, அம்பை இடுப்பில் வைத்து, கை உயர்த்தி, விரலும் காதும் சேரும் இடத்தில் மந்திரம் கூற வேண்டும்.

பூர்வேண முஷ்டிநா க்ராஹ்யஸ்தநாக்ரே தக்ஷிணே ஶரஃ । ஹரணந்து ததஃ க்ரு'த்வா ஶீக்ரம் பூர்வம் ப்ரஸாரயேத் ।। ௨௪௯.

அம்பை அதன் முனையில் வலது கைப்பிடியால் பிடிக்க வேண்டும்; குறி வைத்து, பின்னர் விரைவாக முன்னே கையை நீட்ட வேண்டும்.

நாப்யந்தரா நைவ வாஹ்யா நோத்‌ர்த்வகா நாதரா ததா । ந ச குப்ஜா ந சோத்தாநா ந சலா நாதிவேஷ்டிதா ।। ௨௪௯.

அம்பு மிக அருகிலும், மிக தொலைவிலும் இருக்கக் கூடாது; மிக உயரமாகவோ, மிக கீழாகவோ இருக்கக் கூடாது; அது வளைந்தவோ, மேலே திரும்பியவோ, அசையும் வகையிலோ, மிகச் சுருண்டவாகவோ இருக்கக் கூடாது.

ஸமா ஸ்தைர்ய்யகுணோபேதா பூர்வதண்டமிவ ஸ்திதா । சாதயித்வா ததோ லக்ஷ்யம் பூர்வ்வேணாநேந முஷ்டிநா ।। ௨௪௯.

அம்பு நேராகவும், நிலைத்த தன்மை கொண்டதாகவும், முன் கம்பி போல பிடிக்க வேண்டும்; பின்னர் அதே கைப்பிடியால் குறியை மறைக்க வேண்டும்.

உரஸா தூத்திதோ யந்தா த்ரிகோணவிநதஸ்திதஃ । ஸ்ரஸ்தாம்ஶே நிஶ்சலக்ரீவோ மயூராஞ்சிதமஸ்தகஃ ।। ௨௪௯.

வில்ல்வீரன் மார்பை நேராக வைத்து, முக்கோணம் போல அமைந்து நிற்க வேண்டும்; தோள்கள் சாய்ந்து, கழுத்து அசையாமல், தலை மயில் போல வளைந்து இருக்க வேண்டும்.

லலாடநாஸாவக்த்ராம்ஸாஃ குர்ய்யுரஶ்வஸமம்பவேத் । அந்தரம் த்ர்யங்குலம் ஜ்ஞேயம் சிவுகஸ்யாம்ஸகஸ்ய ச ।। ௨௪௯.

நெற்றி, மூக்கு, வாய், தோள்கள் குதிரை போல ஒரே நேரத்தில் இருக்க வேண்டும்; நூல் மற்றும் தோளுக்கு இடையில் மூன்று விரல் இடைவெளி இருக்க வேண்டும்.