அக்நிபுராணம்

தத்ராப்யதத்யம் ஸாதூநாமாக்ரோஶாயைவ ஜாயதே । மஹாகுலீநா ஹ்ய்ரு'ஜவோ தர்மநித்யா ஜிதேந்த்ரியாஃ ।। ௨௨௬.

இதில், பொய் சமரசம் தீயவர்களை கண்டிக்க மட்டுமே பயன்படும்; உயர்ந்த குலம், நேர்மை, தர்மத்தில் நிலை, மனக்கட்டுப்பாடு உள்ளவர்கள்—

ஸாமஸாத்யா அதத்யைஶ்ச க்ரு'ஹ்யந்தே ராக்ஷஸா அபி । ததா ததுபகாராணாம் க்ரு'தாநாஞ்சைவ வர்ணநம் ।। ௨௨௬.

உண்மையான சமரசத்தால் ராட்சசர்களையும் வெல்ல முடியும்; இப்படிப்பட்ட செயல்களின் பயன் இங்கு கூறப்பட்டது.

ஆத்மீயாந் தர்ஶயேதாஶாம் யேந தோஷேண பிப்யதி । பராஸ்தேநைவ தே பேத்யா ரக்ஷ்யோ வை ஜ்ஞாதிபேதகஃ ।। ௨௨௬.

தன் மக்களுக்கு அவர்கள் பயப்படும் குறையை வைத்து நம்பிக்கையை ஏற்படுத்த வேண்டும்; அதே வழியில் பிறரைப் பிளக்கலாம்; ஆனால் உறவினர்களிடையே பிளவை ஏற்படுத்துபவரை கவனமாக பாதுகாக்க வேண்டும்.

அந்தஃகோஷஞ்சோபஶாம்யம் குர்வந் ஶத்ரோஶ்ச தம் ஜயேத் ।। ௨௨௬.

உள் சுற்றத்தினை அமைதிப்படுத்தி, அவ்வாறு செய்தால் பகைவரையும் வெல்ல முடியும்.

உபாயஶ்ரேஷ்டம் தாநம் ஸ்யாத்தாநாதுபயலோகபாக் । ந ஸோऽஸ்தி நாம தாநேந வஶகோ யோ ந ஜாயதே ।। ௨௨௬.

எல்லா வழிகளிலும் சிறந்தது கொடை; கொடை கொடுத்தால் இரு உலகிலும் நன்மை கிடைக்கும். கொடையால் வசப்படாதவர் யாரும் இல்லை.

தாநவாநேவ ஶக்நோதி ஸம்ஹதாந் பேதிதும் பராந் । த்ரயாஸாத்யம் ஸாதயேத்தம் தண்டேந ச க்ரு'தேந ச ।। ௨௨௬.

கொடை அளிப்பவரே ஒன்றாக இணைந்துள்ள பகைவரை பிரிக்க முடியும்; மூவராலும் முடியாததை, தண்டனை மற்றும் செயலில் கொண்டு முடிக்க முடியும்.

தண்டே ஸர்வம் ஸ்திதம் தண்டோ நாஶயேத் துஷ்ப்ரணீக்ரு'தஃ । அதண்ட்யாந் தண்டயந்நஸ்யேத்தண்ட்யாந் ராஜாப்யதண்டயந் ।। ௨௨௬.

எல்லாம் தண்டனையில் நிலைத்திருக்கிறது; தண்டனை தவறாக வழங்கப்பட்டால் அனைத்தும் அழியும். குற்றமற்றவரை தண்டிப்பதும், குற்றவாளியை தண்டிக்காமலும் அரசன் அழிவை சந்திப்பான்.

தேவதைத்யோரகநராஃ ஸித்தா பூதாஃ பதத்ரிணஃ । உத்க்ரமேயுஃ ஸ்வமர்யாதாம் யதி தண்டாந் ந பாலயேத் ।। ௨௨௬.

தேவர்கள், அசுரர்கள், பாம்புகள், மனிதர்கள், சித்தர்கள், பூதங்கள், பறவைகள் — தண்டனை நிலைத்திருக்காவிட்டால் தங்கள் எல்லைகளை மீறிவிடுவார்கள்.

யஸ்மாததாந்தாந் தமயத்யதண்ட்யாந்தண்டயத்யபி । தமநாத்தம்டநாச்சைவ தஸ்மாத்தண்டம் விதுர்புதாஃ ।। ௨௨௬.

அடங்காதவர்களை அடக்குவதாலும், தண்டிக்க முடியாதவர்களையும் தண்டிப்பதாலும், அடக்கம் மற்றும் தண்டனை மூலம் அறிவாளிகள் அவரை தண்டனை என அறிகின்றனர்.

தேஜஸா துர்ந்நிரீக்ஷ்யோ ஹி ராஜா பாஸ்கரவத்ததஃ। லோகப்ரஸாதம் கச்சேத தர்ஶநாச்சந்த்ரவத்ததஃ ।। ௨௨௬.

அரசன் தனது ஒளியால் சூரியனைப் போல நேரில் பார்க்க முடியாதவனாக இருக்கிறான்; அவன் தோற்றத்தால் சந்திரனைப் போல உலகிற்கு மகிழ்ச்சி தருகிறான்.

ஜகத்வ்யாப்நோதி வை சாரைரதோ ராஜா ஸமீரணஃ । தோஷநிக்ரஹகாரித்வாத்ராஜா வைவஸ்வதஃ ப்ரபுஃ ।। ௨௨௬.

அவன் தனது உளவாளிகளால் உலகம் முழுவதும் பரவி இருக்கிறான்; அதனால் அரசன் காற்றைப் போலான். குற்றங்களை அடக்குவதால் அரசன் வைவஸ்வதனாக இருக்கிறான்.

யதா தஹதி துர்புத்திம் ததா பவதி பாவகஃ । யதா தாநம் த்விஜாதிப்யா தத்யாத் தஸ்மாத்தநேஶ்வரஃ ।। ௨௨௬.

தீய எண்ணம் கொண்டவர்களை அழிக்கும்போது அவன் அக்னியைப் போலான்; இருமுறை பிறந்தவர்களுக்கு கொடை அளிக்கும்போது அவன் செல்வத்தின் ஆண்டவனாகிறான்.

தநதாராப்ரவர்ஷித்வாத்தேவாதௌ வருணஃ ஸ்ம்ரு'தஃ । க்ஷமயா தாரயம்ல்லோகாந் பார்யிவஃ பார்திவோ பவேத் ।। ௨௨௬.

செல்வம் பெருகச் செய்வதால் தேவர்களில் வருணனாக அழைக்கப்படுகிறான்; பொறுமையால் உலகங்களைத் தாங்குவதால் அரசன் பார்ஜன்யனைப் போல இருக்கிறான்.

புஷ்கர உவாச தண்டப்ரணயநம் வக்ஷ்யே யேந ராஜ்ஞஃ பரா கதிஃ । த்ரியவம் க்ரு'ஷ்ணலம் வித்தி மாஷஸ்தத்‌பஞ்சகம் பவேத் ।। ௨௨௭.

புஷ்கரன் சொன்னான்: அரசன் உயர்ந்த நிலையை அடைய தண்டனை விதிப்பது எப்படி என்பதை நான் விளக்குகிறேன். மூன்று யவம் ஒன்று கிருஷ்ணலம், ஐந்து கிருஷ்ணலம் ஒன்று மாஷம் என்று அறிக.

க்ரு'ஷ்ணலாநாம் ததா ஷஷ்ட்யா௧ கர்ஷார்த்தம் ராம கீர்த்திதம் । ஸுவர்ணஶ்ச விநிர்த்திஷ்டோ ராம ஷோடஶமாஷகஃ ।। ௨௨௭.

அறுபது கிருஷ்ணலம் அரை கர்ஷம் ஆகும் என்று கூறப்பட்டுள்ளது, இராமா; ஒரு சுவர்ணம் பதினாறு மாஷம் என்று நிர்ணயிக்கப்பட்டது, இராமா.

நிஷ்கஃ ஸுவர்ணாஶ்சத்வாரோ தரணம் தஶபிஸ்து தைஃ । தாம்ரரூப்யஸுவர்ணாநாம் மாநமேதத் ப்ரகீர்த்திம்தம் ।। ௨௨௭.

நான்கு சுவர்ணம் ஒன்று நிஷ்கம், பத்து நிஷ்கம் ஒன்று தரணம்; தாமிரம், வெள்ளி, தங்கத்திற்கு இது தான் அளவு என்று கூறப்பட்டுள்ளது.

மத்யமஃ பஞ்ச விஜ்ஞேயஃ ஸஹஸ்ரமபி சோத்தம । சௌரைரமூஷிதோ யஸ்து மூஷிதோऽஸ்மீதி பாஷதே ।। ௨௨௭.

நடுத்தர தண்டனை ஐந்து, மிக உயர்ந்தது ஆயிரம். திருடர்களால் பொருள் இழந்தவன் 'நான் கொள்ளையடிக்கப்பட்டேன்' என்று சொன்னால்,

தத்‌ப்ரதாதரி பூபாலே ஸ தண்ட்யஸ்தாவதேவ து । யோ யாவத்விபரீதார்தம் மித்யா வா யோ வதேத்து தம் ।। ௨௨௭.

அரசன் அந்த பொருளை திருப்பி கொடுத்தால், அவ்வளவுக்கு தண்டனை விதிக்க வேண்டும். ஆனால் யார் பொய் பேசினாலும், எதிர்மறை நோக்கில் சொன்னாலும்,

கூடஸாக்ஷ்யந்து குர்வாணாம்ஸ்த்ரீந் வர்ணாம்ஶ்ச ப்ரதாபயேத் ।। ௨௨௭.

பொய் சாட்சி கூறுபவரும் மூன்று மடங்கு அபராதம் செலுத்த வேண்டும்.

விவாஸயேத் ப்ராஹ்மணந்து போஜ்யோ விதிர்ந்ந ஹீரிதஃ । நிக்ஷேபஸ்ய ஸமம் மூல்யம் தண்ட்யோ நிக்ஷேபபுக் ததா ।। ௨௨௭.

பிராமணரை நாடு கடத்த வேண்டும், ஆனால் உணவு பறிக்கக் கூடாது; இது விதி. வைமையம் செய்தவன் வைமையத்தின் முழு மதிப்பும் அபராதமாகக் கொடுக்க வேண்டும்.

வஸ்த்ராதிகஸ்ய தர்ம்மஜ்ஞ ததா தர்மோ ந ஹீயதே । யோ நிக்ஷேபம் காதயதி யஶ்சாநிக்ஷிப்ய யாசதே ।। ௨௨௭.

தர்மத்தை அறிந்தவரே, உடை போன்ற பொருட்களுக்கும் இதே விதி பொருந்தும்; சட்டம் குறையாது. வைமையத்தை அழிப்பவனும், வைமையம் இல்லாமல் கேட்டவனும் —

தாவுபௌ சௌரவச்சாஸ்யௌ தண்ட்யௌ வா த்விகுணம் தமம் । அஜ்ஞாநாத்யஃ புமாந் குர்ய்யாத் பரத்ரவ்யஸ்ய விக்ரயம் ।। ௨௨௭.

யாராவது அறியாமலே பிறருடைய பொருளை விற்றால், அவனும், அதுபோல இருவரும் திருடன் போல் தண்டனை பெற வேண்டும்; மேலும் இரட்டிப்பு அபராதம் செலுத்த வேண்டும்.

நிர்த்தோஷோ ஜ்ஞாநபூர்வந்து சௌரவத்தண்டமர்ஹதி

யாராவது குற்றமில்லாதவராக இருந்தாலும், அறிந்து செய்கிறான் என்றால் அவனும் திருடன் போல் தண்டனைக்கு உரியவன்.

மூல்யமாதாய யஃ ஶில்பம் ந தத்யாத் தண்ட்ய ஏவ ஸஃ ।। ௨௨௭.௧௧ ப்ரதிஶ்ருத்யாப்ரதாதாரம் ஸுவர்ணம் தண்டயேந்ந்ரு'பஃ । ப்ரு'தி க்ரு'ஹ்ய ந குர்ய்யாத்யஃ கர்மாஷ்டௌ க்ரு'ஷ்ணலா தமஃ ।। ௨௨௮.

யாராவது வேலைக்காக பணம் பெற்றுவிட்டு, அந்த வேலை செய்யாமல் விட்டுவிட்டால், அவன் தண்டனைக்கு ஆளாக வேண்டும்.

அகாலே து த்யஜந் ப்ரு'த்யம் தண்ட்யஃ ஸ்யாத்தாவதேவ து । க்ரீத்வா விக்ரீய வா கிஞ்சித்யஸ்யேஹாநுஶயோ பவேத் ।। ௨௨௮.

ஒருவன் வேலைக்காரனை காலம் முடிவதற்கு முன் விட்டு அனுப்பினால், அவன் அந்த அளவு தண்டனை பெற வேண்டும்; ஏதேனும் பொருளை வாங்கி அல்லது விற்றுவிட்டு பின்னர் மனதில் வருந்தினால்—

ஸோऽந்தர்தஶாஹாத்தத்ஸ்வாமீ தத்யாச்சைவாததீத ச । பரேண து தஶாஹஸ்ய நாதத்யாந்நைவ தாபயேத் ।। ௨௨௮.

பத்து நாட்களுக்குள் உரிமையாளர் அதை திரும்பக் கொடுக்கலாம் அல்லது திரும்பப் பெறலாம்; ஆனால் பத்து நாட்கள் கடந்த பிறகு, அதை மீண்டும் எடுக்கவும், எடுக்கச் செய்யவும் கூடாது.

தத்தாப்யதத்தா ஸா ஸஸ்ய ராஜ்ஞா தண்ட்யஃ ஶதத்வயம் । ப்ரதாய கந்யாம் யோऽந்யஸ்மை புநஸ்தாம் ஸம்ப்ரயச்சதி ।। ௨௨௭.

ஒரு பெண்ணை கொடுத்துவிட்டாலும், இன்னும் வழங்கப்படவில்லை என்றாலும், அதை மறுபடியும் வேறொருவருக்கு கொடுத்தால், கொடுத்தவர் இருநூறு அபராதம் செலுத்த வேண்டும்.

தண்டஃ கார்ய்யோ நரேந்த்ரேண தஸ்யாப்யுத்தமஸாஹஸஃ । ஸத்யங்‌காரேண வாசா ச யுக்தம் புண்யமஸம்ஶயம் ।। ௨௨௭.

அதற்கும் அரசன் மிக உயர்ந்த அபராதம் விதிக்க வேண்டும்; உண்மையான எண்ணமும் சொல்லும் இருந்தால், அதில் சந்தேகமில்லாமல் புண்ணியம் உண்டு.

லுப்தோऽந்யத்ர ச விக்ரேதா ஷட்‌ஶதம் தண்டமர்ஹதி । தத்யார்த்தநும் ந யஃ பாலோ க்ரு'ஹீத்வா பக்தவேதநம் ।। ௨௨௭.

பிற இடத்தில் பேராசை கொண்ட விற்பனையாளர் ஆறுநூறு அபராதம் பெற வேண்டும்; மேய்ச்சல் பார்ப்பவன் உணவு, கூலி பெற்றுவிட்டு, அரை வில் அளவு கொடுக்காமல் இருந்தால் அவனும் குற்றவாளி.