அக்நிபுராணம்

க்வாபி கஸ்யாபி௩ விஶ்வாஸோ பவதீஹஸதா ந்ரு'ணாம் । நிஶ்சயஶ்ச ததா மந்த்ரே கார்ய்ய ஏகேந ஸூரிணா ।। ௨௨௫.

மனிதர்களில் எங்கேயாவது, யாரிடமாவது நம்பிக்கை எப்போதும் இருக்கும்; ஆனால் ஆலோசனையில் முடிவை ஒரு அறிவுடையவன் தான் எடுக்க வேண்டும்.

நஶ்யேதவிநயாத்ராஜாராஜ்யஞ்ச விநயால்லபேத் । த்ரைவித்யேப்யஸ்த்ரயீம் வித்யாம் தண்டநீதிஞ்ச ஶாஶ்வதீம் ।। ௨௨௫.

ஒழுக்கம் இல்லாத அரசன் அழிகிறான்; ஒழுக்கத்தால் தான் அரசை பெறுகிறான்; மூன்று வேதங்களிலிருந்து, மூவகை அறிவும், நிரந்தரமான தண்டனை நிதியும் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

ஆந்வீக்ஷிகீஞ்சார்தவித்யாம் வார்த்தாரம்பாம்ஶ்ச லோகதஃ । ஜிதேந்த்ரியோ ஹிஶக்ரோதி வஶே ஸ்தாபயிதும் ப்ரஜாஃ ।। ௨௨௫.

ஆராய்ச்சி அறிவும், செல்வ அறிவும், வாழ்வாதார வழிகளும் உலகத்திலிருந்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்; தன் உணர்ச்சிகளை வென்றவன் தான் மக்கள் கட்டுப்பாட்டில் இருப்பதைச் செய்ய முடியும்.

பூஜ்யா தேவா த்விஜாஃ ஸர்வே தத்யாத்தாநாநி தேஷு ச । த்விஜே தாநஞ்சக்ஷயோऽயம் நிதிஃ கைஶ்சிந்நி நாஶ்யதே ।। ௨௨௫.

எல்லா தேவர்களையும், இருமுறை பிறந்தவர்களையும் மதிக்க வேண்டும்; அவர்களுக்கு தானம் செய்ய வேண்டும்; இருமுறை பிறந்தவர்களுக்கு தானம் செய்வது ஒருபோதும் அழியாத பொக்கிஷம்; சிலர் அது அழிவதில்லை என்கின்றனர்.

ஸங்‌க்ராமேஷ்வநிவர்த்தித்வம் ப்ரஜாநாம் பரிபாலநம் । தாநாநி ப்ராஹ்மணாநாஞ்ச ராஜ்ஞோ நிஃ ஶ்ரேயஸம்பரம் ।। ௨௨௫.

போரில் பின்வாங்காமல் இருப்பது, மக்களை பாதுகாப்பது, ப்ராமணர்களுக்கு தானம் செய்வது—இவை அரசனுக்கு மிக உயர்ந்த நன்மை.

க்ரு'பணாநாதவ்ரு'த்தாநாம் விதவாநாஞ்ச யோஷிதாம் । யோகக்ஷேமஞ்ச வ்ரு'த்திஞ்ச ததைவ பரிகல்பயேத் ।। ௨௨௫.

ஏழைகள், ஆதரவற்றவர்கள், முதியவர்கள், விதவை பெண்கள் ஆகியோரின் வாழ்வையும் பாதுகாப்பையும் அவர் உறுதி செய்ய வேண்டும்.

வர்ணாஶ்ரமவ்யவஸ்தாநாம் கார்யந்தாபஸபூஜநம் । ந விஶ்வஸேச்ச ஸர்வத்ர தாபஸேஷு ச விஶ்வஸேத் ।। ௨௨௫.

சமூகத்தின் வகுப்புகளும் வாழ்க்கை நிலையங்களும் நிலைநிறுத்தப்பட வேண்டும்; தவசிகளை மதிக்க வேண்டும்; ஆனால் எல்லோரையும் நம்பக் கூடாது, தவசிகளை மட்டும் நம்பலாம்.

விஶ்வாஸயேச்சாபி பரந்தத்த்வபூதேந ஹேதுநா । வககவச்சிந்தயேதர்தம் ஸிம்ஹவச்ச பராக்ரமேத் ।। ௨௨௫.

உயர்ந்த உண்மையை அடிப்படையாகக் கொண்டு மட்டுமே நம்பிக்கை அளிக்க வேண்டும்; கொக்கு போல் சிந்தித்து, சிங்கம் போல் துணிச்சலுடன் செயல்பட வேண்டும்.

வ்ரு'கவச்சாவலும்பேத் ஶஶவச்ச விநிஷ்பதேத் । த்ரு'டப்ரஹாரீ ச பவேத் ததா ஶூகரவந்ந்ரு'பஃ ।। ௨௨௫.

நரி போல் பிடித்து, முயல் போல் விலகி, பன்றி போல் உறுதியாக தாக்க வேண்டும், அரசே.

சித்ராகாரஶ்ச ஶிகிவத்‌ த்ரு'டபக்திஸ்ததா ஶ்வவத் । பவேச்ச மதுராபாஷீ ததா கோகிலவந்ந்ரு'பஃ ।। ௨௨௬.

மயில் போல் அழகாக, நாய் போல் உறுதியான பக்தியுடன், குயில் போல் இனிமையாக பேச வேண்டும், அரசே.

காகஶங்கீ பவேந்நித்யமஜ்ஞாதாம் வஸதிம் வஸேத்। நாபரீக்ஷிதபூர்வஞ்ச போஜநம் ஶயநம் ஸ்ப்ரு'ஶேத் ।। ௨௨௫.

எப்போதும் காகம் போல் எச்சரிக்கையுடன் இருக்க வேண்டும்; அறியாத இடத்தில் தங்க வேண்டும்; முன்பே பரிசோதிக்கப்படாத உணவு, படுக்கை ஆகியவற்றை தொடக் கூடாது.

நாவிஜ்ஞாதாம் ஸ்த்ரியம் கச்சேந்நாஜ்ஞாதாம் நாவமாருஹேத் । ராஷ்ட்ரகர்ஷீ ப்ரஸ்யதே சராஜ்யார்தாச்சைவ ஜீவிதாத் ।। ௨௨௫.

அறியாத பெண்ணை அணுகக் கூடாது; தெரியாத படகில் ஏறக் கூடாது; கவனமின்றி நடந்த அரசன் தனது நாட்டையும் உயிரையும் இழக்கிறான்.

ப்ரு'தோ வத்ஸோ ஜாதபலஃ கர்மயோக்யோ யதா பவேத் । ததா ராஷ்ட்ரம் மஹாபாக ப்ரு'தம் கர்மஸஹம் பவேத் ।। ௨௨௫.

கன்றுக்குட்டி வளர்ந்து வேலை செய்யும் நிலையில் வரும் போல், நல்ல ஆதரவுடன் இருக்கும் நாடும் செயலாற்றும் திறன் பெறும், பெருமையே.

ஸர்வம் கர்மேதமாயத்தம் விதாநே தைவபௌருஷே । தயோர்தைவசசிந்த்யம் ஹி பௌருஷே வித்யதே க்ரியா ।। ௨௨௫.

எல்லா செயல்களும் விதியும் மனித முயற்சியும் சார்ந்தவை; இதில் விதியை எண்ண வேண்டும், ஆனால் செயல் மனித முயற்சியில் உள்ளது.

புஷ்கர உவாச ஸ்வமேவ கர்ம தைவாக்யம் வித்தி தேஹாந்தராஜிதம் । தஸ்மாத் பௌருஷமேவேஹ ஶ்ரேஷ்டமாஹுர்மநீஷிணஃ ।। ௨௨௬.

புஷ்கரன் சொன்னான்: விதி என்று சொல்லப்படுவது முன்பிருந்த உடலில் செய்த கர்மமே; அதனால், இந்த உலகில் மனித முயற்சியே சிறந்தது என்று அறிவாளிகள் கூறுகிறார்கள்.

ப்ரதிகூலம் ததா தைவம் பௌருஷேண விஹந்யதே । ஸாத்த்விகாத் கர்ம்மணஃ பூர்வாத் ஸித்திஃ ஸ்யாத்பௌருஷம் விநா ।। ௨௨௬.

எதிர்மறை விதியையும் மனித முயற்சி வெல்லும்; ஆனால் முன்பு செய்த நல்ல செயலால் முயற்சி இல்லாமலேயும் வெற்றி கிடைக்கும்.

பௌருஷம் தைவஸம்பத்த்யா காலே பலதி பார்கவ । தைவம் புருஷகாரஶ்ச த்வயம் பும்ஸஃ பலாவஹம் ।। ௨௨௬.

மனித முயற்சி விதியின் அருளுடன் சேர்ந்தால் கனிவை தரும், பார்கவா; விதியும் முயற்சியும் இரண்டும் மனிதனுக்கு பலனை தரும்.

க்ரு'ஷேர்வ்ரு'ஷ்டிஸமாயோகாத் காலே ஸ்யுஃ பலஸித்தயஃ । ஸதர்ம்மம் பௌருஷம் குர்யாந்நாலஸோ ந ச தைவவாந் ।। ௨௨௬.

விவசாயம் மழை சேரும்போது காலத்துக்கு ஏற்ப பயிர் விளைபோல், கடமையைப் பின்பற்றி செயல்பட வேண்டும்; சோம்பேறியாகவோ விதி மட்டுமே நம்பியவனாகவோ இருக்கக் கூடாது.

ஸாமாதிபிருபாயைஸ்து ஸர்வே ஸித்த்யந்த்யுபக்ரமாஃ । ஸாம சோபப்ரதாநஞ்ச சபேததண்டௌ ததாபரௌ ।। ௨௨௬.

சமரசம் போன்ற வழிகளால் எல்லா முயற்சிகளும் வெற்றி பெறும்; சமரசம், பரிசு, பிளவு, தண்டனை ஆகிய நான்கு முக்கியமான வழிகள்.

மாயோபேக்ஷேந்த்ரஜாலஞ்ச உபாயாஃ ஸப்த தாஞ்ச்ச்ரு'ணு । த்விவிதம் காதிதம் ஸாம தத்யஞ்சாதத்யமேவ ச ।। ௨௨௬.

கேள்: சமரசம், பரிசு, பிளவு, தண்டனை, மாயை, புறக்கணிப்பு, மாயாஜாலம் — இவை ஏழு வழிகள்; சமரசம் இருவகை — உண்மை மற்றும் தொடர்ந்தது என்று கூறப்படுகிறது.

தத்ராப்யதத்யம் ஸாதூநாமாக்ரோஶாயைவ ஜாயதே । மஹாகுலீநா ஹ்ய்ரு'ஜவோ தர்மநித்யா ஜிதேந்த்ரியாஃ ।। ௨௨௬.

இதில், பொய் சமரசம் தீயவர்களை கண்டிக்க மட்டுமே பயன்படும்; உயர்ந்த குலம், நேர்மை, தர்மத்தில் நிலை, மனக்கட்டுப்பாடு உள்ளவர்கள்—

ஸாமஸாத்யா அதத்யைஶ்ச க்ரு'ஹ்யந்தே ராக்ஷஸா அபி । ததா ததுபகாராணாம் க்ரு'தாநாஞ்சைவ வர்ணநம் ।। ௨௨௬.

உண்மையான சமரசத்தால் ராட்சசர்களையும் வெல்ல முடியும்; இப்படிப்பட்ட செயல்களின் பயன் இங்கு கூறப்பட்டது.

ஆத்மீயாந் தர்ஶயேதாஶாம் யேந தோஷேண பிப்யதி । பராஸ்தேநைவ தே பேத்யா ரக்ஷ்யோ வை ஜ்ஞாதிபேதகஃ ।। ௨௨௬.

தன் மக்களுக்கு அவர்கள் பயப்படும் குறையை வைத்து நம்பிக்கையை ஏற்படுத்த வேண்டும்; அதே வழியில் பிறரைப் பிளக்கலாம்; ஆனால் உறவினர்களிடையே பிளவை ஏற்படுத்துபவரை கவனமாக பாதுகாக்க வேண்டும்.

அந்தஃகோஷஞ்சோபஶாம்யம் குர்வந் ஶத்ரோஶ்ச தம் ஜயேத் ।। ௨௨௬.

உள் சுற்றத்தினை அமைதிப்படுத்தி, அவ்வாறு செய்தால் பகைவரையும் வெல்ல முடியும்.

உபாயஶ்ரேஷ்டம் தாநம் ஸ்யாத்தாநாதுபயலோகபாக் । ந ஸோऽஸ்தி நாம தாநேந வஶகோ யோ ந ஜாயதே ।। ௨௨௬.

எல்லா வழிகளிலும் சிறந்தது கொடை; கொடை கொடுத்தால் இரு உலகிலும் நன்மை கிடைக்கும். கொடையால் வசப்படாதவர் யாரும் இல்லை.

தாநவாநேவ ஶக்நோதி ஸம்ஹதாந் பேதிதும் பராந் । த்ரயாஸாத்யம் ஸாதயேத்தம் தண்டேந ச க்ரு'தேந ச ।। ௨௨௬.

கொடை அளிப்பவரே ஒன்றாக இணைந்துள்ள பகைவரை பிரிக்க முடியும்; மூவராலும் முடியாததை, தண்டனை மற்றும் செயலில் கொண்டு முடிக்க முடியும்.

தண்டே ஸர்வம் ஸ்திதம் தண்டோ நாஶயேத் துஷ்ப்ரணீக்ரு'தஃ । அதண்ட்யாந் தண்டயந்நஸ்யேத்தண்ட்யாந் ராஜாப்யதண்டயந் ।। ௨௨௬.

எல்லாம் தண்டனையில் நிலைத்திருக்கிறது; தண்டனை தவறாக வழங்கப்பட்டால் அனைத்தும் அழியும். குற்றமற்றவரை தண்டிப்பதும், குற்றவாளியை தண்டிக்காமலும் அரசன் அழிவை சந்திப்பான்.

தேவதைத்யோரகநராஃ ஸித்தா பூதாஃ பதத்ரிணஃ । உத்க்ரமேயுஃ ஸ்வமர்யாதாம் யதி தண்டாந் ந பாலயேத் ।। ௨௨௬.

தேவர்கள், அசுரர்கள், பாம்புகள், மனிதர்கள், சித்தர்கள், பூதங்கள், பறவைகள் — தண்டனை நிலைத்திருக்காவிட்டால் தங்கள் எல்லைகளை மீறிவிடுவார்கள்.

யஸ்மாததாந்தாந் தமயத்யதண்ட்யாந்தண்டயத்யபி । தமநாத்தம்டநாச்சைவ தஸ்மாத்தண்டம் விதுர்புதாஃ ।। ௨௨௬.

அடங்காதவர்களை அடக்குவதாலும், தண்டிக்க முடியாதவர்களையும் தண்டிப்பதாலும், அடக்கம் மற்றும் தண்டனை மூலம் அறிவாளிகள் அவரை தண்டனை என அறிகின்றனர்.