புனிதமான அக் காலத்தில், யுத்தக் கலைகளும், தர்மநீதியும் பற்றி விபுலமாக விவரிக்கப்பட்டது. அதில் முதலில், போரில் பயன்படுத்தப்படும் பல்வேறு யுத்த நுட்பங்கள் கூறப்பட்டன. மேலே பாய்ந்து தாக்குதல் செய்வது, பகைவரை கொல்லுதல், பசுவின் சிறுநீரை போன்று அமைந்த நிலை, இடது வலது பக்கங்களில் நடக்கும் இயக்கங்கள், இடையூறுகளை கடக்க கம்பு பயன்படுத்துவது, கரவீர கம்பு, பகைவரை குழப்பும் நுட்பங்கள்—all these were explained. பின்னர், பக்கவாட்டில் கட்டுவது, அபாமார்க நுட்பம், கொடிய சக்தி, சுதர்சன நுட்பம், சிங்கம், யானை, கழுதை போன்றவைகளின் பாய்ச்சல்கள் ஆகியவை குறிப்பிடப்பட்டன. மேலும், கதைநாயகன், முத்திரை, மல்லியுத்த நுட்பங்கள்—இழுத்தல், திருப்புதல், கரங்களில் உள்ள வேர்கள் பற்றிய அறிவு அவசியம் என கூறப்பட்டது. மேலும், கழுத்தை திருப்புதல், முதுகை முறித்தல் போன்ற கொடிய நுட்பங்கள், எதிர்மாற்றும் எதிர்மாற்றும் இயக்கங்கள், ஆட்டுக்குட்டி, செம்மறி ஆகியவற்றை வெட்டும் போக்கு ஆகியவை விளக்கப்பட்டன. காலால் தாக்குதல், நசுக்குதல், இடுப்பை உயர்த்துதல், உடலை அணைத்தல், தோளில் ஏறுதல், தரையை சுத்துதல் என்று பல்வேறு நுட்பங்கள் கூறப்பட்டன. மார்பும் நெற்றியும் தாக்குதல், தெளிவாக காட்டுதல், மேலே தூக்கி கீழே குலுக்குதல், அகலம் வழி நகர்தல்—all these techniques were detailed. யானையின் தோளில் இருந்து கீழே வீசுதல், திரும்பிச் செல்லுதல், தெய்வீக பாதை, கீழ்நோக்கிப் போக்கும், தவறான பாதையில் குழப்பும் இயக்கங்கள் கூட குறிப்பிடப்பட்டன. கம்பு கொண்டு தாக்குதல், தரையில் வீசுதல், நிலத்தை பிய்த்தல், முழங்கால்களை கட்டுதல், கரங்களை கட்டுதல், உடல் உறுப்புகளை கட்டுவது போன்ற கொடிய நுட்பங்கள் கூறப்பட்டன. பின்னால் இருந்து தாக்குதல், நீர் கொண்டு தாக்குதல், பிரகாசமாக நடப்பது, கரங்களை கட்டுவது—இவை யுத்தத்தில், கவசம், ஆயுதம், யானைகள் முதலியவற்றுடன் செய்யப்பட வேண்டும் என கூறப்பட்டது. யானையில் சிறந்த அங்குசம் பிடித்து ஒருவர், கழுத்தில் ஒருவர், தோள்களில் இருவர், இரு வில்லாளிகள், இரு வாள் வீரர்கள் இருப்பது வேண்டும். ரதத்தில், யுத்தத்தில், யானையில் மூன்று குதிரை வீரர்கள் இருக்க வேண்டும்; குதிரையை காக்க மூன்று வில்லாளிகள் நியமிக்கப்பட வேண்டும். வில்லாளியை பாதுகாக்க ஒரு கவசதாரரை நியமிக்க வேண்டும்; தன் சொந்த மந்திரத்தால் ஆயுதத்தை வழிபட்டு, மூன்று உலகையும் குழப்பும் சாஸ்திரத்தை பயன்படுத்த வேண்டும். இந்நிலையில், ஒரு நாள் அக்னி பகவான் பேசினார்: “நான் இப்போது நீதிநடவடிக்கையை விளக்கும்; அது எது தர்மம், எது அதர்மம் என்பதை வேறுபடுத்தும். அது நான்கு கால்கள், நான்கு ஆதாரங்கள், நான்கு முறைகள் கொண்டதாக கூறப்படுகிறது.” அது நான்கு விதமான பயன்கள், நான்கு பரிமாணங்கள், நான்கு செயல்கள் கொண்டது; எட்டு உறுப்புகள், பதினெட்டு பிரிவுகள், நூறு கிளைகள் கொண்டதாகவும் விளக்கப்பட்டது. மூன்று ஆதிகள், இரண்டு வகை வழக்குகள், இரண்டு வாயில்கள், இரண்டு பாதைகள்—இவை அனைத்தும் இதில் அடங்கும்; தர்மம், நீதிநடவடிக்கை, மரபு, அரசரின் ஆணை ஆகியன குறிப்பிடப்பட்டன. நீதிநடவடிக்கையின் நான்கு கால்களில், கடைசியானது முதல் கால்களை உறுதி செய்யும்; இதில் தர்மம் என்பது சத்தியத்தில் நிலைபெற்று, நீதிநடவடிக்கை சாட்சிகளின் மேல் அமைகிறது. மரபு என்பது மக்கள் அனைவரும் நடத்தும் ஒட்டுமொத்த நடத்தை, அரசரின் ஆணை என்பது அரசன் பிறப்பிக்கும் கட்டளை; நான்கு முறைகளால் இது நடைபெறுவதால் இவ்வாறு அழைக்கப்படுகிறது. இது நான்கு ஆத்தாரங்கள் கொண்டது, ஏனெனில் அது நான்கு வகை பயன்களை காக்கிறது; செய்பவர், சாட்சிகள், சத்தியமானவர்கள், அரசன் என நான்கு பேர் இதில் அடங்குவர். செய்பவர் நான்கு திசைகளிலும் பரவுவதால், இது நான்கு பரிமாணங்கள் கொண்டது: தர்மம், செல்வம், புகழ், உலக நலன். நான்கு செயல்கள்—அரசன், நபர், நீதிபதிகள், சாஸ்திரம், கணக்காளர், எழுத்தாளர்—இவை காரணமாக இது நான்கு செயல்கள் கொண்டது. பொன், அக்னி, நீர்—இவை எட்டு உறுப்புகள்; ஆசை, கோபம், லோபம் ஆகிய மூன்று காரணிகளால் இது எழுகிறது. மூன்று ஆதிகள் இவ்வாறு கூறப்படுகின்றன, அவைதான் சண்டைகளுக்கு காரணம்; இரண்டு வகை வழக்குகள் உள்ளன—ஒரு சந்தேகத்தின் காரணமாக, மற்றொன்று உண்மை கூறுதலின் காரணமாக. சந்தேகம் ஆறு விதமான தொடர்புகளால் எழும், உண்மை கூறுதல் உரியதை பார்த்து வரும்; இரண்டு விதமான அறிவு தொடர்பால் இரண்டு வாயில்கள் கூறப்படுகின்றன. இரண்டில், முன்னதாகக் கூறுவது வாதம், பின்னதாகக் கூறுவது எதிர்வாதம்; உண்மை அல்லது பொய்யான காரணங்களைப் பின்பற்றுவதால் இரண்டு பாதைகள் உள்ளன. கடன், கொடுக்க வேண்டியது, கொடுக்கக் கூடாதது, யார், எங்கு, எப்படி, எது; கொடுத்தல், பெற்றல், கடமை—இவை கடன் எடுத்தல் என அழைக்கப்படுகிறது. ஒருவர் தன் சொத்தை சந்தேகமின்றி மற்றொருவனிடம் ஒப்படைத்தால், அது வைப்பு எனச் சாஸ்திர நிபுணர்கள் பெயரிட்டுள்ளனர். வணிகர்கள் மற்றும் பிறர் ஒன்றாக சேர்ந்து வேலை செய்வது, அத்தகைய கூட்டுப் பணியால் எழும் பிரச்சினை நீதிமுறையாகும். ஒருவர் சொத்தை முறையாக கொடுத்து, பின்னர் அதை மீண்டும் பெற விரும்பினால், அது “கொடுத்தது திருப்பிக் கொடுக்கப்படவில்லை” எனும் சண்டைக்கு காரணம். ஒருவர் வேலை செய்ய ஒப்புக்கொண்டு, அதை நிறைவேற்றாதால், அது “ஒப்புக்கொண்டு செய்யாமை” எனும் சண்டைக்கு காரணம். உழைக்கும் ஊதியத்தை தரும் முறையும், ஊதியம் வழங்கப்படாதால் அது சண்டைக்கு காரணம். ஒருவர் மற்றவரின் தொலைந்த அல்லது வைப்பு சொத்தை கண்டுபிடித்து, அல்லது பலவந்தமாக எடுத்துக்கொண்டு, மறைமுகமாக விற்றால், அது பிறருடைய பொருளை அனுமதியின்றி விற்றல் எனப்படும். ஒரு பொருள் விற்பனையாகி, விலை வாங்கப்படவில்லை என்றால், அது விற்பனைக்குப் பிறகு கொடுக்கப்படாததற்கான சண்டை. வாங்கிய பொருளில் குறை காண்பது, அல்லது திருப்தியின்றி இருப்பது, அது தவறான விற்பனைக்கான சண்டை. மதச்சார்பற்றோர், வணிகர்கள் மற்றும் பிறர் இடையே உள்ள ஒப்பந்தங்கள், அவை ஒழுங்கு என அழைக்கப்படுகின்றன; அவை மீறப்பட்டால் சண்டைக்கு காரணம். எல்லை, தடுப்பு, வயலின் எல்லை, பயிரிடப்பட்ட மற்றும் இடுபடாத நிலங்களுக்கிடையிலான சண்டை, நிலம் தொடர்பான சண்டை எனப்படுகிறது. ஆணும் பெண்ணும் திருமண விதிகள் குறித்து விவாதிக்கும்போது, அது மணமுடிப்பு சண்டை எனப்படும். மகன்கள் பிதாமஹ சொத்தைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் போது, அது பாகப்பிரிவுக்கான சண்டை. அசட்டையாக, வன்முறையோடு, பெருமிதத்தோடு யாராவது செயல் புரிந்தால், அது வன்முறை செயல் எனப்படும். நாட்டை, ஜாதியை, குடும்பத்தை இகழும் வார்த்தைகளோடு பேசப்பட்ட பகைமை வாய்ந்த பேச்சு, அது வாய்மொழி இழிவாகும். மற்றொருவரின் உடலை கை, கால், ஆயுதம் அல்லது அக்னி போன்றவற்றால் தாக்குதல், அது உடல் இழிவாகும். இவ்வாறு, யுத்த நுட்பங்களும், நீதிநடவடிக்கையின் விதிகளும், மனித வாழ்வில் ஏற்படும் பல்வேறு சிக்கல்களும், அவற்றை தீர்க்கும் முறைகளும், அந்த காலத்தில் தெளிவாகக் கூறப்பட்டன.