अग्निपुराणम्

दूतीमन्त्रेण द्वारादौ एकवृक्षे श्मशानके । एवञ्च सर्व्वकामाप्तिर्भुङ्‌क्ते सर्व्वां महीं नृपः ।। ३११.

अग्निरुवाच विद्याप्रस्तावमाख्यास्ये धर्म्मकामादिसिद्धिदम् । नवकोष्ठविभागेन विद्याभेदञ्च विन्दति ।। ३१२.

अनुलोमविलोमेन समस्तव्यस्तयोगतः । कर्णाविकर्णयोगेन अत ऊद्‌र्ध्वं विभागशः ।। ३१२.

त्रित्रिकेण च योगेन देव्या सन्नद्धविग्रहः । जानाति सिद्धिदान्मन्त्रान् प्रस्तावान्निर्गतान् बहून् ।। ३१२.

शास्त्रे शास्त्रे स्मृता मन्त्राः प्रयोगास्तत्र दुर्ल्लभाः । गुरुः स्यात् प्रथमो वर्णः पूर्व्वेद्युर्न च वर्ण्यते ।। ३१२.

प्रस्तावे तत्र चैकार्णा द्व्यर्णस्त्र्यर्णादयोऽभवन् । तिर्य्यगूद्‌र्ध्वगता रेखाश्चतुरश्चतुरो भजेत् ।। ३१२.

नव कोष्ठा भवन्त्येवं मध्यदेशे तथा इमान् । प्रदक्षिणेन संस्थाप्य प्रस्तावं भेदयेत्ततः ।। ३१२.

प्र्स्तावक्रमयोगेन प्रस्तावं यस्तु विन्दति । करमुष्टिस्थितास्तस्य साधकस्य हि सिद्धयः ।। ३१२.

त्रैलोक्यं पादमूले स्यान्नवखण्डां भुवं लभेत् । कपाले तु समालिख्य शिवतत्त्वं समन्ततः ।। ३१२.

श्मशानकर्पटे वाथ वाह्यं निष्क्रम्य मन्त्रवित् । तस्य मध्ये लिखेन्नाम कर्णिकोपरि संस्थितम् ।। ३१२.

तापयेत्‌खादिराङ्गारैर्भूर्जमाक्रम्य पादयोः । सप्ताहादानयेत् सर्व्वं त्रैलोक्यं सचराचरम् ।। ३१२.

वज्रसम्पुटगर्भे तु द्वादशारे तु लेखयेत् । मध्ये गर्भगतं नाम सदाशिवविदर्मितम् ।। ३१२.

कुड्ये१ फलकके वाथ शिलापट्टे हरिद्रया। मुखस्तम्भं गतिस्तम्भं सैन्यस्तम्भन्तु जायते ।। ३१२.

विषरक्तेन संलिख्य शमशाने कर्परे बुधः । षट्‌कोणं दण्डमाक्रान्तं समन्ताच्छक्तियोजितम् ।। ३१२.

मारयेदचिरादेष श्मशाने निहतं रिपुं । छेदं करोति राष्ट्रस्य चक्रमध्ये न्यसेद्रिपुं ।। ३१२.

चक्रधाराङ्गतां शक्तिं रिपुनाम्ना रिपुं हरेत् । तार्क्ष्येणैव चु वीजेन खड्गमध्ये तु लोखयेत् ।। ३१२.

विदर्भरिपुनामाथ श्मशानाङ्गारलेखितम् । सप्ताहात्साधयेद्देशं ताडयेत् प्रेतभस्मना ।। ३१२.

भेदने छेदने चैव मारणेषु शिवो भवेत् । तारकं नेत्रमुद्देष्टं शान्तिपुष्टी नियोजयेत् ।। ३१२.

दहनादिप्रयोगोयं शाकिनीञ्चैव कर्षयेत् । मध्यादिवारुणीं यावद्वक्रतुण्डसमन्वितः ।। ३१२.

कुष्ठाद्या व्याधयो ये तु नाशयेत्तान्न संशयः । मध्यादिउत्तरान्तन्तु करालीबन्धनाज्जपेत् ।। ३१२.

रक्षयेदात्मनो विद्यां प्रतिवादी यदा शिवः । वारुण्यादि ततो न्यस्य ज्वरकाशविनाशनम् ।। ३१२.

. सौम्यादि मध्यमान्तन्तु गुरुत्वं जायते वटे । पूर्व्वादि मध्यमान्तन्तु लघुत्वं कुरुते क्षणात् ।। ३१२.

भूर्ज्जे रोचनया लिख्य एतद्वज्राकुलं पुरम् । क्रमस्थैर्म्मन्त्रवीजैस्तु रक्षां देहेषु कारयेत् ।। ३१२.

वेष्टिता भावहेम्ना च रक्षेयं मृत्युनाशिनी । विघ्नपापारिदमनी सौभाग्यायुःप्रदा धृता ।। ३१२.

द्यूते रणे च जयदा शक्रसैन्ये न संशयः । बन्ध्यानां पुत्रदा ह्येणा चिन्तामणिरिवापरा ।। ३१२.

साधयेत् परराष्ट्राणि राज्यञ्च पृथिवीं जयेत् । फट् स्त्रीं क्षें हूँ लक्षज्प्याद्यक्षादिर्वशगो भवेत् ।। ३१२.

अग्निरुवाच ओं विनायकार्चनं वक्ष्ये यजेदाधारशक्तिकम् । धर्म्माद्यष्टककन्दञ्च नालं पद्मञ्च कर्णिकाम् ।। ३१३.

केशरं त्रिगुणं पद्मं तीव्रञ्च ज्वलिनीं यजेत् । नन्दाञ्च सुयशाञ्चोग्रां तेजोवतीं विन्ध्यवासिनीं ।। ३१३.

गणमूर्त्तिं गणपतिं हृदयं स्याद्‌गणं जयः । एकदन्तोत्कटशिरःशिखायाच्लकर्णिने ।। ३१३.