अग्निपुराणम्

गुल्ममाषतिलव्रीहिचूर्णक्षीरसितान्वितं । अश्वत्थवंशदर्भाणं मूलं वै वैष्णवीश्रियोः ।। ३०२.

मूलं दूर्व्वाश्वगन्धोत्थं पिवेत् क्षीरैः सुतार्थिनी । कौन्तीलक्ष्म्याः शिफा धात्री वज्रं लोध्रं वटाङ्कुरम् ।। ३०२.

आज्यक्षीरमृतौ पेयं पुत्रार्थ त्रिदिवं स्त्रिया । पुत्रार्थिनी विबेत् क्षीरं श्रीमृलं सवटाह्कुरम् ।। ३०२.१७ श्रीवटाङ्कुरदेवीनां रसं तस्ये पिवेच्च सा । श्रीपद्ममूलमुत्‌क्षीरमश्वत्थोत्तरमूलयुक् ।। ३०२.

तरलं पयसा युक्तं कार्पासफलपल्लवं । अपामार्गस्य पुष्पाग्रं नवं समहिषीपयः ।। ३०२.

पुत्रार्थञ्चार्द्धषट्‌शाकैर्योगाश्चत्वार ईरिताः । शर्करोत्‌पलपुष्पाक्षलोद्रचन्दनसारिवाः ।। ३०२.

स्नवमाणे स्त्रिया गर्भे दातव्यास्तण्डुलाम्भसा । लाजा यष्टिसिताद्राक्षाक्षौद्रसर्पींषि वा लिहेत् ।। ३०२.

अटरुषकलाङ्गुल्यः काकमाच्याः शिफा पृथक् । नाभेरघः समालिप्य प्रसूते प्रमदा सुखम् ।। ३०२.

रक्तं शुक्लं जवापुष्पं रक्तशुक्लस्रुतौ पिवेत् । केशरं वृहतीमूलं गोपीयष्टितृणोत्पलम् ।। ३०२.

साजक्षीरं सतैलं तद्भक्षणं रोमजन्मकृत् । शीर्य्यमाणेषु केशेषु स्थापनञ्च भवेदिदम् ।। ३०२.

धात्रीभृड्गरसप्रस्थतैलञ्च क्षीरमाढकम् । ओं नमो भगवते त्र्यम्बकाय उपशमयचुलुमिलि भिद गोमानिनि चक्रिण ह्रूं फट् ३०२.

मारीनिर्नाशनकरः स मां पातु जगत्पतिः । श्लोकौ चैव न्यसेदेतौ मन्त्रौ गोरक्षकौ पृथक् ।। ३०२.

अग्निरुवाच यदा जन्मर्क्षगश्चन्द्रो भानुः सप्तमराशिगः । पौष्णः कालः स विज्ञेयस्तदा ग्रासं परीक्षयेत् ।। ३०३.

कण्ठेष्ठै चलतः स्थानाद्यस्य वक्रा च नासिका । कृष्णा च जिह्वा सप्ताहं जीवितं तस्य वै भवेत् ।। ३०३.

तारो मेषो विषं दन्ती नरो दीर्घो घणा रसः । क्रुद्धोल्काय महोल्काय वीरोत्लाय शिखा भवेत् ।। ३०३.

ह्यल्काय सहसोल्काय वैष्णवोष्टाक्षरो मनुः । कनिष्ठादितदष्टानामङ्गुलीनाञ्च पर्वसु ।। ३०३.

ज्येष्ठाग्रेण क्रमात्तावन् मूर्द्धन्यष्टाक्षरं न्यसेत् । तर्ज्जन्यान्तारमङ्गुष्ठे लग्ने मध्यमया च तत् ।। ३०३.

तलेङ्गुष्ठे तदुत्तारं वीजोत्तारं ततो न्यसेत् । रक्तगौरधूम्रहरिज्जातरूपाः सितास्त्रथः ।। ३०३.

एवं रूपानिमान् वर्णान् भाववुद्धान्न्यसेत् क्रमात् । हृदास्यनेत्रमूर्द्धाङ्घ्रितालुगुह्यकरादिषु ।। ३०३.

अङ्गानि च न्यसेद्वीजान्न्यस्याथ करदेहयोः । यथात्मनि तथा देवेन्यासः सार्य्यः करं विना ।। ३०३.

हृदादिस्थानगान् वर्णान् गन्धपुष्पैः समर्च्चयेत् । धर्म्माद्यग्न्याद्यधर्मादि गात्रे पीठेऽम्बुजे न्यसेत् ।। ३०३.

यत्र केशरकिञ्चल्कव्यापिसूर्य्येन्दुदाहिनां । मण्डलन्त्रितयन्तावद् भेदैस्तत्र न्यसेत् क्रमात् ।। ३०३.

गुणाश्च तन्त्रसत्वाद्याः केशरम्थाश्च शक्तयः । विमलोत्कर्षणीज्ञानक्रियायोगाश्च वै क्रमात् ।। ३०३.

प्रह्वी सत्या तथेशानानुग्रहा मध्यतस्ततः । योगपीठं समभ्यर्च्य समावाह्य हरिं यजेत् ।। ३०३.

वासुदेवादयः पूज्याश्चत्वारो दिक्षु मूर्त्तयः । विदिक्षु श्रईसरस्वत्यै रतिशान्त्यै च पूजयेत् ।। ३०३.

शङ्खं चक्रं गदां पद्मं मुषलं खड्गशार्ङ्गिके । वनमालान्वितं दिक्षु विदिक्षु च यजेत् क्रमात् ।। ३०३.

अब्यर्च्य च चवहिस्तार्क्ष्यं देवस्य पुरतोऽर्च्चयेत् । विश्वक्सेनञ्च सोमेशं मध्ये आवरणाद्वहिः ।। ३०३.

इन्द्रादिपरिचारेण पूज्य सर्व्वमवाप्नुयात् ।। ३०३.

अग्निरुवाच मेषः संज्ञा विषं साज्यमस्ति दीर्घेदकं रसः । एतत् पञ्चाक्षरं मन्त्रं शिवदञ्च शिवात्मकं ॥ ३०४.

तारकादि समभ्यर्च्च्य देवत्वादि समाप्नुयात् । ज्ञानात्मकं परं ब्रह्म परं बुद्धिः शिवो हृदि ॥ ३०४.