अग्निपुराणम्

यतिः कुमारभावेऽपि विष्णुं ध्यात्वा हरिं गतः । देवयानी सुक्रकन्या ययातेः पत्न्यऽभूत्तदा ॥ २७४.

वृषपर्व्वजा सर्म्मिष्ठा ययातेः पञ्च तत्सुताः । यदुञ्च तुर्व्वसुञ्चैव देवयानी व्यजायत ॥ २७४.

द्रुह्यञ्चानूञ्च पूरुञ्च शर्म्मिष्ठा वार्षपर्व्वणी । यदुः पूरुश्चाभवतान्तेषां वंशविवर्द्धनौ ॥ २७४.

अग्निरुवाच यदोरासन्‌पञ्च पुत्रा ज्येष्ठस्तेषु सहस्रजित् । नीलाञ्जिको रधुः क्रोष्टुः शतजिच्च सहस्रजित् ।। २७५.

शतजिद्धैहयो रेणुहयो हय इति त्रयः । धर्म्मनेत्रो हैहयस्य धर्म्मनेत्रस्य संहनः ।। २७५.

महिमा संहनस्यासीन्महिम्नो भद्रसेनकः । भद्रसेनाद् दुर्गमोऽभूद्‌दुर्गभात्कनकोऽभवत् ।। २७५.

कनकात् कृतवीर्य्यस्तु कृताग्निः करवीरकः । कृतौजाश्च चचतुर्थोऽभूत् कृतवीर्य्यात्तु सोऽर्जुनः ।। २७५.

दत्तोऽर्ज्जुनाय तपते सप्तद्वीपमहीशताम् । ददौ बाहुसहस्रञ्च अजेयत्वं रणेऽरिणा ।। २७५.

अधर्म्मै वर्त्त मानस्य विष्णुहस्तान्मृतिर्ध्रु बा । दश यज्ञसहस्राणि सोऽर्ज्जुनः कृतवान्तृपः ।। २७५.

अनष्टद्रव्यता राष्ट्रे तस्य संस्मरणादभूत् । न नूनं कार्त्तवीर्य्यस्य गतिं यास्यन्ति वै नृपाः ।। २७५.

यज्ञैर्द्दानैस्तपोभिश्च विक्रमेण श्रुतेन च । कार्त्तवीर्यस्य च शतं पुत्त्राणां पञ्च वै पराः ।। २७५.

सूरसेनश्च सूरश्च धृष्टोक्तः कृष्ण एव च । जयध्वजश्च नामासीदावन्त्यो नृपतिर्महान् ।। २७५.

जयध्वजात्तालजङ्घस्तालजङ्घात्ततः सुताः । हैहयानां कुलाः पञ्च भोजाश्चावन्तयस्तथा ।। २७५.

वीतिहोत्राः स्वयं जाताः शौण्डिकेयास्तथैव च । वीतिहोत्रादनन्तोऽभूदनन्ताद्‌दुर्ज्जयो नृपः ।। २७५.

क्रोष्टोर्व्वंशं प्रवक्षअयामि यत्र जातो हरिःस्वयम् । क्रोष्टोस्तु वृजिनीवांश्च स्वाहाऽभूद्‌वृजिनीवतः ।। २७५.

स्वाहापुत्रो रुषद्‌गुश्च तस्य चित्रस्थः सुतः । शशविन्दुश्चित्ररथाच्चक्रवर्त्ती हरौ रतः ।। २७५.

शशविन्दोश्च पुत्त्राणां शतानामभवच्छतम् । धीमतां चारुरूपाणां भूरिद्रविणतेजसाम् ।। २७५.

पृथुश्रवाः प्रधानोऽभूत्तस्य पुत्त्रः सुयज्ञकः । सुयज्ञस्योशनाः पुत्रस्तितिक्षुरुशनः सुतः ।। २७५.

तितिक्षोस्तु मरुत्तोऽभूत्तस्मात्कम्बलवर्हिषः । पञ्चाशद्रुक्मकवचाद्रुक्मेषुः पृथुरुक्मकः ।। २७५.

हविर्ज्यामघः पापघ्नो ज्यामघः स्त्रीजितोऽभवत् । सेव्यायां ज्यामघादासीद्विदर्बस्तस्य कौशिकः ।। २७५.

लोमपादः क्रथः श्रेष्ठात् कृतिः स्याल्लोमपादतः । कौशिकस्य चिदिः पुत्रस्तस्माच्चैद्या नृपाः स्मृताः ।। २७५.

क्रथाद्विदर्भपुत्राश्च कुन्तिः कुन्तेस्तु धृष्टकः । धृष्टस्य निधृतिस्तस्य उदर्काख्यो विदूरथः ।। २७५.

दशार्हपुत्रो व्योमस्तु व्योमाज्जीमूत उच्यते । जीमूतपुत्रो विकलस्तस्य भीमरथः सुतः ।। २७५.

भीमरथान्नवरथस्ततो दृढ़रथोऽभवत् । शकुन्तिश्च दृढ़रथात् शकुन्तेश्च करम्भकः ।। २७५.

करम्भाद्देवलातोऽभुत् देवक्षेत्रश्च तत्सुतः । देवक्षेत्रान्मधुर्नाम मधोर्द्रवरसोऽभवत् ।। २७५.

द्रवरसात् पुरुहुतोऽभूज्जन्तुरासीत्तु तत्सुतः । गुणी तु यादवो राजा जन्तुपुत्रस्तु सात्त्वतः ।। २७५.

भजमानस्य वाह्योऽभूद्‌वृष्टिः कृमिर्निमिस्तथा । देवावृधाद्वभ्रुरासीत्तस्य श्लोकोऽत्र गीयते ।। २७५.

यथैव श्रृणुमो दूरात् गुणांस्तद्वत्समन्तिकात् । वभ्रुः श्रेष्ठो मनुष्याणआं देवैर्देवावृधः समः ।। २७५.

चत्वारश्च सुता वभ्रोर्वासुदेवपरा नृपाः । कुहुरो भजमानस्तु शिनिः कम्बलवर्हिषः ।। २७५.