अग्निपुराणम्

कृषिं प्रपद्यमानस्तु स्थालीपाकं यथाविधि । जुहुयात् क्षेत्रमध्ये तु स्वनीस्वाहास्तु पञ्चभिः ।। २५९.

इन्द्राय च मरुद्‌ब्यस्तु पर्ज्जन्याय भगाय च । यथालिङ्गन्तु विहरेल्लाङ्गलन्तु कृषीबलः ।। २५९.

युक्तो धान्याय सीतायै सुनासीरमथोत्तरं । गन्धमाल्यैर्नमस्कारैर्यजेदेताश्च देवताः ।। २५९.

प्रवापने प्रलवने खलसीतापहारयोः । अमोघङ्गर्म्म भवति वर्द्धते सर्व्वदा कृषिः ।। २५९.

समुद्रादिति सूक्तेन कामानाप्नोति पावकात् । विश्वानर इति द्वाभ्यां य ऋग्भ्यां वह्निमर्हति ।। २५९.

स तरत्यापदः सर्व्वा यशः प्राप्नोति चाक्षयं । विपुलां श्रियमाप्नोति जयं प्राप्नोत्यनुत्तमं ।। २५९.

. अग्ने त्वमिति च स्तुत्वा धनमाप्नोति वाञ्छितं । प्रजाकामो जपेन्नित्यं वरुणदैवतत्रयं ।। २५९.

स्वस्त्या त्रयं जपेत् प्रातः सदा स्वस्त्ययनं महत् । स्वस्ति पन्था इति प्रोच्य स्वस्तिमान् व्रजतेऽध्वनि ।। २५९.

विजीगीषुर्वनस्पते शत्रणां व्याधितं भवेत् । स्त्रिया गर्भप्रमूढाया गर्भमोक्षणमुत्तमं ।। २५९.

अच्छावदेति सूक्तञ्च वृष्टिकामः प्रयोजयेत् । निराहारः क्लिन्नवासा न चिरेण प्रवर्षति ।। २५९.

मनसः काम इत्येतां पशुकामो नरो जपेत् । कर्द्दमेन इति स्नायात्प्रजाकामः शुचिव्रतः ।। २५९.

अश्वपूर्वा इति स्नायाद्राज्यकामस्तु मानवः । रोहिते चर्म्मणि स्नायात् ब्राह्मणस्तु यथाविधि ।। २५९.

राजा चर्म्मणि वैयाघ्रे छागे वैश्यस्तथैव च । दशसाहस्रिको होमः प्रत्येकं परिकीर्त्तितः ।। २५९.

आगार इति सूक्तेन गोष्ठे गां लोकमातरं । उपतिष्ठेद् व्रजेच्चैव यदिच्छेत्ताः सदाक्षयाः ।। २५९.

उपेतितिसृभी राज्ञो दुन्दुभिमभिमन्त्रयेत् । तेजो बलञ्ज प्राप्नोति शत्रुञ्चैव नियच्छति ।। २५९.

जमूतमृक्तेन तथा सेनाङ्गान्यभिमन्त्रयेत् । यधा लिङ्गं ततो राजा विनिहन्ति रणे रिपून् ।। २५९.

आग्नेयेति त्रिभिः सूक्तैर्धनमाप्नोति चाक्षयं । अमीवहेति सूक्तेन भूतानि स्थापयेन्निशि ।। २५९.

संबाधे विषमे दुर्गे बन्धो वा निर्गतः क्कचित् । पलायन् वा गृहीतो वा सूक्तमेतत्तथा जपेत् ।। २५९.

त्रिरात्रं नियतोपोष्य श्रापयेत् पायसञ्चरुं । तेनाहुतिशतं पूर्णं जुहुयात् त्र्यम्बकेत्यृचा ।। २५९.

समुद्दिश्य महादेवं जीवेदब्दशतं सुखं । तच्चक्षुरित्यचा स्नात उपतिष्ठेद्दिवाकरं ।। २५९.

उद्यन्तं मध्यागञ्चैव दीर्घमायुर्ज्जिजीविषुः । इन्द्रा सोमेति सूक्तन्तु कथितं शत्रुनाशनं ।। २५९.

यस्य लुप्तं व्रतं मोहाद्‌व्रात्यैर्वा संसृजेत्सह । उपोष्याज्यं स जुहुयात्त्वमग्ने व्रतपा इति ।। २५९.

आदित्येत्यृक् च सम्राजं जप्त्वा वादे जयी भवेत् । महीति च चतुष्केण मुच्यते महतो भयात् ।। २५९.

ऋचं जप्त्वा यदि ह्येतत् सर्व्वकामानवाप्नुयात् । द्वाचत्वारिंशतिं चैन्द्रं जप्त्वा नाशयते रिपून् ।। २५९.

वाचं महीति जप्त्वा च प्राप्नोत्यारोग्यमेव च । शन्नो भवेति द्वाभ्यान्तु भुक्त्वान्नं प्रथतः शुचिः ।। २५९.

हृदयं पाणिना स्पृष्ट्वा व्याधिबिन्नाभिभूयते । उत्तभेदमिति स्नातो हुत्वा शत्रुं प्रमापयेत् ।। २५९.

शन्नोग्न इति सूक्तेन हुतेनान्नमवाप्नुयात् । कन्या वारर्षिसूक्तेन दिग्‌दोषाद्विप्रमुच्यते ।। २५९.

वाचो विदमिति त्वेतां जपन् वाचं समश्नुते । पवित्राणां पवित्रन्तु पावमान्येयृचो मताः ।। २५९.

वैखानसाऋचस्त्रिंशत्पवित्राः परमा मताः । ऋचो द्विषष्टिः प्रोक्ताश्च परस्वेत्यृषिसत्तम ।। २५९.