अग्निपुराणम्

किञ्चिद्‌ब्राह्मणसंयुक्तो बहुकर्म्मकरस्तथा । अदेवमातृको भक्तजलो देशः प्रशस्यने ।। २२२.

अगम्यः परचक्राणां व्यालतस्करवर्जितः ।। २२२.

षण्णामेकतमं दुर्गं तच्च कृत्वा वसेद्‌ बली । धनुर्दुंर्गं महीदुर्गं नरदुर्गं तथैव च ।। २२२.

वार्क्षञ्चैवाम्बुदुर्गञ्च गिरिदुर्गञ्च भार्गव । सर्वोत्तमं शैलदुर्गमभेद्यं चान्यभेदनं ।। २२२.

पूरन्तत्र च हट्टाद्यदेवतायतनादिकं । अनुयन्त्रायुधोपेतं सोदकं दुर्गमुत्तमं ।। २२२.

राजरक्षां प्रवक्ष्यामि रक्ष्यो भूपो विषादितः । पञ्चाङ्गस्तु शिरीषः स्यान्मूत्रपिष्टो विपार्द्दनः ।। २२२.

शतावरी छिन्नरुहा विषघ्नी तण्डुलीयकं । कोषातकी च कल्हारी ब्राह्मी चित्रपटोलिका ।। २२२.

मण्डूकपर्णी वाराही धात्र्यानन्दकमेव च । उन्मादिनी सोमराजी विषघ्नं रत्नमेव च ।। २२२.

वास्तुलक्षणसंयुक्ते वसन् दुर्गे सुरान्यजेत् । प्रजाश्च पालयेद्‌दुष्टाञ्जयेद्दानानि दापयेत् ।। २२२.

देवद्रव्यादिहरणात् कल्पन्तु नरके वसेत् । देवालयानि कुर्वीत देवपूजारतो नृपः ।। २२२.

सुरालयाः पालनीयाः स्थापनीयाश्च देवताः । मृण्मयाद्दारुजं पुण्यं दारुजादिष्टकामयं ।। २२२.

ऐष्टकाच्छैलजं पुण्यं शैलजात् स्वर्णरत्नजं । क्रीडन् सुरगृहं कुर्वन् भुक्तिमुक्तिमवाप्नुयात् ।। २२२.

चित्र्कृद् गीतवाद्यादिप्रेक्षणीयादिदानकृत् । तैलाज्यमधुदुग्धाद्यैः स्नाप्य देवं दिवं व्रजेत् ।। २२२.

पूजयेत् पालयेद्विप्रान् द्विजस्वन्न हरेन्नृपः । सुवर्णमेकं गामेकां भूमेरप्येकमङ्गुलं ।। २२२.

हरन्नरकमाप्नोति यावदाहूतसम्प्लवं । दुराचारन्न द्विषेच्च सर्वपापेष्वपि स्थितं ।। २२२.

नैवास्ति ब्राह्मणबधात् पापं गुरुतरं क्वचित् । अदैवं दैवतं कुर्य्युः कुर्य्युर्द्दैवमदैवतं ।। २२२.

ब्राह्णणी रुदती हन्ति कुलं राज्यं प्र्जास्तथा ।। २२२.

साध्वीस्त्रीणां पालनञ्च राजा कुर्य्याच्च धार्मिकः । स्त्रिया प्रहृष्टया भाव्यं गृहकार्यैकदक्षया ।। २२२.

सुसंम्कृतोपस्करया व्यये चामुक्तहस्तया । यस्मै दद्यात्पिता त्वेनां शुश्रषेत्तं पति सदा ।। २२२.

मृते भर्त्तरि स्वर्य्यायात् ब्रह्मचर्ये स्थिताङ्गना । परवेश्मरुचिर्न्न स्यान्न स्यात् कलहशालिनी ।। २२२.

मण्डनं वर्जयेन्नारी तथा प्रोषितभर्तृका । देवताराधनपरा तिष्ठेद्भर्त्तृहिते रता ।। २२२.

धारयेन्मङ्गलार्थाय किञ्चिदाभरणन्तथा । भर्त्राग्नि या विशेन्नारी सापि स्वर्गमवाप्नुयात् ।। २२२.

श्रियः सम्पूजनङ्कार्य्यं गृहसम्मार्जनादिकं । द्वादश्यांकात्तिके विष्णुं गां सवत्सां ददेत्तथा ।। २२२.

सप्तम्यां मार्गशीर्षे तु सितेऽभ्यर्च्य दिवाकरं ।। २२२.

पुष्कर उवाच ग्रामस्याधिपति कुर्य्याद्दशग्रामाधिपं नृपः । शतग्रामाधिपञ्चान्यं तथैव विषयेस्वरं ।। २२३.

तेषां भोगविभागश्च भवेत् कर्म्मानुरूपतः । नित्यमेव तथा कार्य्यं तेतषाञ्चारैः परीक्षणं ।। २२३.

ग्रामे दोषान् समुत्पन्नान् ग्रामेशः प्रशमं नयेत् । अशक्तो दशपालस्य स तु गत्वा निवेदयेत् ।। २२३.

श्रुत्वापि दशपालोऽपि तत्र युक्तिमुपाचरेत् । वित्ताद्याप्नोति राजा वै विष्यात्तु सुरक्षइतात् ।। २२३.

धनवान्धर्म्ममाप्नोति धनवान् काममश्नुते । उच्छिद्यन्ते विना ह्यर्थै१ क्रिया ग्रीष्मे सरिद्यथा ।। २२३.