ईश्वर उवाच अथैकतात्त्विकी दीक्षा लघुत्वादुपदिश्यते । सूत्रबन्धादि कुर्व्वीत यथायोगं निजात्मना
कालाग्न्यादिशिवान्तानि तत्त्वानि परिभावयेत्। समतत्त्वे समग्राणि सूत्रे मणिगणानिव
आवाह्य शिवतत्त्वादि गर्भाधानादि पूर्ववत्। मूलेन किन्तु कुर्व्वीत सर्व्वशुल्कसमर्पणं
प्रददीत ततः पूर्णां तत्त्वव्रातोपगर्भितां। एकयैव यया शिष्यो निर्व्वाणमधिगच्छति
योजनायै शिवे चान्यां स्थिरत्वापादनाय च। दत्वा पूर्णां प्रकुर्वीत शिवकुम्भाभिषेचनं
ईश्वर उवाच शिवमभ्यर्च्याभिषेकं कुर्य्याच्छिष्यादिके क्षिये। सुम्भानीशादिकाष्ठासु क्रमशो नव विन्यसेत्
तेषु क्षारोदं क्षीरीदं दध्युदं घृतसागरं। इक्षुकादम्बरीस्वादुमस्तूदानष्टसागरान्
निवेशयेद् यथासङ्ख्यमष्टौ विद्येश्वरानथ। एकं शिखण्डिनं रुद्रं श्रीकण्ठन्तु द्वितीयकं
त्रिमूर्त्तमेकरुद्राक्षमेकनेत्रं शिवोत्तमं। सप्तमं सूक्ष्मनामानमनन्तं रुद्रमष्टमं
मध्ये शिवं समुद्रञ्च शिंवमन्त्रं च विन्यसेत्। यागालयान् दिगीशस्य रचिते स्नानमण्डपे
कुर्य्यात् करद्वयायामां वेदीमष्टाङ्गुलोच्छ्रितां। श्रीपर्णाद्यासने तत्र विन्यस्यानन्तमानसं
शिष्यं निवेश्य पूर्वास्यं सकलीकृत्य पूजयेत्। काञ्चिकौदनमृद्भस्मदूर्वागोमयगोलकैः
सिद्धार्थदधितोयैश्च कुर्य्यान्निर्म्मञ्छनं ततः। क्षारोदानुक्रमेणाथ हृदा विद्येशशम्बरै
कलसैः स्नापयेच्छिष्यं स्वधाधारणयान्वितं। परिधाप्य सिने वस्त्रे निवेश्य शिवदक्षिणे
पूर्व्वोदितासने शिष्यं पुनः पूर्ववदर्च्चयेत्। उष्णीषं योगपट्टञ्च मुकुटं कर्त्तरीं घटीं
अक्षमालां पुस्तकादि शिविकाद्यधिकारकं। दीक्षाव्याख्याप्रतिष्ठाद्यं ज्ञात्वाऽद्यप्रभृति त्वया
सुपरीक्ष्य विधातव्यमाज्ञां संश्रावयेदिति। अभिवाद्य ततः शिष्यं प्रणिपत्य महेश्वरं
विघ्नज्वालापनोदार्थं कुर्य्याद्विज्ञापनां यथा। अभिषेकार्थमादिष्टस्त्वयाऽहं गुरुमुर्त्तिना
संहितापारगः सोऽयमभिषिक्तो मया शिव। तृप्तये मन्त्रचक्रस्य पञ्चपञ्चाहुतीर्यजेत्
दद्यात् पूर्णां ततः शिष्यं स्थापयेन्निजदक्षिणे। शिष्यदक्षिणपाणिस्था अह्गुलष्ठाद्यङ्गुलीः क्रमात्
लात्र्छयेदुपबद्धाय दग्धदर्भाग्रशम्बरैः। कुसुमानि करे दत्वा प्रणामं कारयेदमुं
कुम्भेऽनले शिवे स्वस्मिंस्ततस्तत्कृत्यमाविशेत्। अनुग्राह्यास्त्वया शिष्याः शास्त्रेण सुपरीक्षिताः
भूपबन्मानवादीनामभिषेकादबीप्सितं। आं श्रां श्रौं पशुं हूं फडिति अस्त्रराजाभिषेकतः
ईश्वर उवाच अभिषिक्तः शिवं विष्णुं पूजयेद्भास्करादिकान्। शङ्खभेर्य्यादिनिर्घाषैः स्नापयेत् पञ्चगव्यके
यो देवान्देबलोकं स याति स्वकुलमुद्धरन्। वर्षकोटिसहस्रेषु यत् पापं समुपार्ज्जितं
घृताभ्यङ्गेन देवानां भस्मीभवति पावके। आढकेन घृताद्यैश्व देवान् स्नाप्य सुरो भवेत्
चन्दनेनानुलिप्याथ नान्धाद्यैः पूजयेत्तथा। अल्पायासन स्तुतिभि स्तुता देवास्तु सर्वदा
अतीतानागतज्ञानमन्त्रधीभुक्तिमुक्तिदाः। गृहीत्वा प्रश्नसूक्ष्मार्णे हृते द्वाभ्यां शुभाशुभं
त्रिभिर्जीवो मूलधातुश्चतुर्भिब्राह्मणादिधीः। पञ्चादौ भूततत्त्वादि शेष चैवं जपादिकं
एकत्रिकातित्रिकान्ते पदे द्विपमकान्तके। अशुभं मध्यमं मध्येष्विन्द्रश्त्रिषु नृपः शुभः