शृणुत धर्ममयां कथाम्। यः धनवान् पुरुषः श्रीविष्णोः परमं देवालयं निर्माति, सः क्रमशः स्वर्गं विष्णुलोकं मोक्षं च प्राप्नोति। यद्यपि तस्य किञ्चिदेव धनं स्यात्, तदापि सः तेन लब्धेन अल्पेनापि देवालयनिर्माणस्य पुण्यं लभते। विष्णोः देवालयं निर्माय, सः महान् पुण्यभाग् भवति—शतसहस्रेण, सहस्रेण, शतेन, अर्धेन वा, यथाशक्ति हर्यर्थं यः निर्माति। हरिं प्रति यः गृहं निर्माति, सः गरुडध्वजस्य हर्याः निवासस्थानं याति; अपि च, बालकाः क्रीडन्तः अपि यदि बालुकया हर्यर्थं गृहं कुर्वन्ति, तेषामपि तदेव फलम्। ये वासुदेवस्य गृहं निर्माति, ते अपि तस्य लोकं गच्छन्ति—तीर्थे, देवालये, पुण्यक्षेत्रे, शुभाष्टमे स्थाने वा। यः विष्णोः देवालयं निर्माति, सः त्रिविधं फलम् अश्नुते। यः वैष्णवदेवालयं बन्धूकपुष्पैः सुरभिमृत्तिकया वा शोभयति, सः भगवत्पुरीं गच्छति। यदि कश्चिद् भगवतः गृहं पतितं वा अर्धपतनं कृत्वा, पुनः तद् पुनरुद्धरति, तस्य द्विगुणं पुण्यं भवति। यः पतितं पुनः स्थापयति, पतनशीलं च रक्षति, तस्य महत् फलम्। यः विष्णोः देवालयं स्थापयति, सः विष्णुलोकं प्राप्नोति, यावत् तत्र हर्याः शिलासंस्था तिष्ठति। तस्य कर्ता सपरिवारः विष्णुलोके पूज्यते; स एव अस्मिन लोके परत्र च पुण्यशीलः पूज्यश्च। यः वासुदेवपुत्रस्य कृष्णस्य देवालयं निर्माति, सः पुण्यात्मा जातः, तस्य कुलं च शुद्ध्यति। विष्णोः, रुद्रस्य, सूर्यस्य, देवीनाम् अन्येषां च देवताभ्यः यः गृहं निर्माति, सः लोके ख्यातिं लभते। यः तु कष्टेन लब्धं धनं रक्षति, कृष्णस्य देवालयं न निर्माति, तस्य पितरः, ब्राह्मणाः, देवाः च तेन धनेन न तुष्यन्ति। न च बान्धवाः तस्य धनं उपभुञ्जते; तस्य धनार्जनं व्यर्थं भवति। यथा मृत्युः निःशङ्कं, तथा धननाशः अपि निश्चितः। मोहितः जनः आयुः चञ्चलं धनं च रक्षति, न ददाति, न स्वयं उपभुञ्जते, न च धर्माय प्रयुञ्जते—किं तस्य स्वामित्वेन? अतः, यः धनं प्राप्तवान्, सः दैवेन वा पुरुषकारेण वा, यथाशक्ति योग्येभ्यः ब्राह्मणेभ्यः दद्यात्, देवालयं च निर्मापयेत्। सर्वदानानां मध्ये देवालयनिर्माणं श्रेष्ठम्, यतः तद् अन्यदानात् अधिकं पुण्यदं। अतः बुधः विष्णोः चान्येषां देवतानां देवालयं निर्माय, भगवत्संयुक्तैः भक्तजनैः हर्याः निवासं स्थापयेत्। तस्मिन्न् स्थापिते, त्रैलोक्यं यत् चलं स्थिरं च, भूतं भविष्यद् वर्तमानं, स्थूलं सूक्ष्मं सर्वं च, तत्रैव समाहितम् अस्ति। ब्रह्माद्यन्तं तृणपर्यन्तं सर्वं विष्णोः देवदेवस्य, सर्वव्यापिनः, महात्मनः एवोत्पन्नम्। विष्णोः निवासं स्थाप्य, पुनर्जन्म न लभ्यते; यथा विष्णोः देवालयनिर्माणस्य फलं, तथा अन्येषां देवतानां च। शिवस्य, ब्रह्मणः, सूर्यस्य, विश्वकर्मणः, चण्डिकायाः, लक्ष्म्याः च देवालयनिर्माणस्य पुण्यं प्रतिमास्थापनात् अधिकम्। प्रतिमास्थापनस्य च यज्ञस्य च फलं नान्तम् अस्ति; मृन्मयी प्रतिमा यत्तत् फलं, तस्मात् दारुमयीया अधिकं, तस्मात् ईष्टिकामयीया च, ततोऽपि शिलामयीया, ततोऽपि सुवर्णमयीया वा अधिकं; एवं सप्तजन्मकृतपापं क्षिप्रं नश्यति। यः देवालयं निर्माति, सः स्वर्गं प्राप्नोति, न च नरके पतति; सः शतपरिवारं उद्धरति, तान् विष्णुलोके नयति। यमोऽपि स्वीयान् यमदूतान् एवं आज्ञापयत्—ये देवालयं निर्मितवन्तः, प्रतिमापूजनं च कृतवन्तः, तान् नरके न नयेत; देवालयाध्यक्षान् च सर्वान् समानीय, यथायोग्यं वर्तयन्तु, मम आज्ञा पालनीया। ये भगवत्समर्पिताः, तान् वर्जयन्तु; ये भगवतो भक्ताः, येषां मनः भगवति स्थितम्, ये तं परं पुरुषं प्राप्नुवन्ति, तान् न स्पृशेयुः। ये विष्णुम् अनवरतं पूजयन्ति, ते यमदूतैः दूरे स्थाप्याः; स्थिताः, शयानाः, गच्छन्तः, उत्तिष्ठन्तः, पतन्तः, स्थिताः वा; ये गोविन्दस्य कीर्तिं गायन्ति, ते अपि दूरे स्थाप्याः; ये जनार्दनं नित्यनैमित्तिकैः कर्मभिः पूजयन्ति, तान् नावलोकनीयम्। ये पुष्पैः, धूपैः, उपवासैः, प्रियाभरणैः पूजयन्ति, तान् न स्पृशेयुः; अपि च ये कृष्णगृहे प्रविशन्ति, तान् न स्पृशेयुः; ये तैलाभ्यङ्गे, शुद्धौ च प्रवृत्ताः, तानपि। ये कृष्णस्य गृहे तिष्ठन्ति, तेषां पुत्राः परिवाराश्च अपि वर्जनीयाः। यः विष्णोः देवालयं स्थापयति, तस्य कुलं शुद्ध्यति; शतं दुष्टात्मानः अपि तस्य वंशे जाताः, यमदूतैः नावलोक्याः। यः विष्णोः देवालयं दारुमयम्, शिलामयम्, मृन्मयम् वा निर्माति, सः सर्वपापैः विमुक्तः भवति। यत् नित्ययज्ञस्य महत् फलं, तत् विष्णोः देवालयनिर्माणेन लभ्यते। विष्णुः सप्तलोकव्यापी, तस्य गृहे वसति। यः दिव्यं निवासं निर्माति, तं अच्युतस्य लोके नयति। सप्तलोकव्यापी विष्णुः तस्य गृहे निवसति। सः अनन्तान् लोकान् उद्धरति, अक्षयं स्थानं प्राप्नोति। यावत् तत्र शिलासंस्था तिष्ठति, तावत् सहस्रवर्षाणि सः स्थापकः स्थितः भवति। विष्णुप्रतिमाकारः विष्णुलोकं प्राप्नोति, स्थापकः च हरेः सायुज्यं लभते। एवं देवालयनिर्माणस्य महिमा पुराणेषु कीर्त्यते, यः धर्मार्थकाममोक्षदः, सर्वपापविनाशनः, स्वर्गमोक्षप्रदश्च।