भगवान् अग्निः पवित्रं विश्वरूपमयम् उत्तमं सूत्रं सर्वदायकं, पापनाशनं, पूर्वापरकुलोद्धारकं च भक्ताय सम्प्रदत्तवान्। ततः स भगवान् अग्निः पुनरुवाच—वसुदेवादीनां देवतानां मन्दिरनिर्माणस्य पुण्यफलम् अहं विस्तरेण कथयामि, यत् दिव्यधामकामिनां सहस्रजन्मार्जितपापहरं भवति। ये मनसा कृष्णस्य गृहम् निर्मान्ति, तेषां शतजन्मनां पापानि नश्यन्ति; कृष्णस्य गृहनिर्माणे जनाः प्रमुद्यन्ते। त एव पापमुक्ताः अच्युतलोकम् आप्नुवन्ति, नरः दशसहस्राणि पूर्वापरकुलानि नेतुम् अर्हति। हरये गृहम् निर्माय, स शीघ्रमेव तान् विष्णुलोकं नयति; पितरः तद् विष्णुलोकदर्शनात् भूषिताः तत्र वसन्ति। कृष्णमन्दिरनिर्माता, यः देवालयं निर्माति, स पातकसमूहं ब्रह्महत्यादिकं नाशयति, नरकक्लेशैः विमुक्तः भवति। यज्ञैः लभ्यम् फलम् एव मन्दिरनिर्माणेन लभ्यते; देवालयनिर्माणेन सर्वतीर्थस्नानफलम् अपि प्राप्यते। देवद्विषां युद्धे हतानां यद् फलम्, तदेव मन्दिरं मिथ्यया वा बालुकया वा निर्माय लभ्यते। यः एकं मन्दिरं निर्माति, स स्वर्गं गच्छति; त्रिभिः ब्रह्मलोकम्, पञ्चभिः शिवलोकम्, अष्टभिः हरिसमीपं वसति। षोडशमन्दिरनिर्माणेन भोगमोक्षौ प्राप्येते; हरये कनीयसीं मध्याम् उत्तमां वा गृहं निर्माय— स स्वर्गं विष्णुलोकं मोक्षं च क्रमशः प्राप्नोति; विष्णोः उत्तममन्दिरनिर्माणेन धनाढ्यः तत् फलम् आप्नोति। कनीयसा अपि धनिकः तद् पुण्यम् आप्नोति; सम्पदः लब्ध्वा अल्पेनापि देवालयं निर्मातव्यं। हरये मन्दिरनिर्माणेन श्रेष्ठं पुण्यं लभ्यते; यः शतसहस्रेण, सहस्रेण, शतेन, अर्धेन वा हरये गृहं निर्माति— स गरुडध्वजस्य हर्याः स्थानं गच्छति; बालाः अपि क्रीडया बालुकया हरये गृहं कुर्वन्ति—ते अपि वासुदेवस्य लोकं यान्ति। पुण्ये क्षेत्रे, देवालये, पुण्यभूमौ, वा शुभाष्टमे स्थले—यः विष्णोः मन्दिरं निर्माति, स त्रिविधं फलम् आप्नोति। वैष्णवमन्दिरं बन्धूकपुष्पैः मधुरमृदया च समलङ्कृत्य ये लिप्यन्ति, ते भगवत्पुरीं यान्ति; पतितं वा अर्धपतितं च ये पुनः स्थापयन्ति— हर्याः मन्दिरस्य पुनः स्थापने द्विगुणं पुण्यं लभ्यते; पतितं यः स्थापयति, पतिष्यन्तं रक्षति, तयोः पुण्यं द्विगुणं। विष्णोः मन्दिरस्य स्थापने, यावत् ईष्टिका-व्यवस्था तिष्ठति, तावत् विष्णुलोकं प्राप्नोति; तस्य कुलसमेतस्य विष्णुलोके मान्यत्वं भवति। स एव लोकेऽस्मिन् परत्र च पुण्यात्मा पूज्यः। यः वासुदेवपुत्रस्य कृष्णस्य मन्दिरं स्थापयति, स पुण्यकृत् जातः, तस्य सर्वं कुलं शुद्ध्यति। विष्णोः, रुद्रस्य, सूर्यस्य, देवीनाम् अन्येषां च मन्दिरनिर्माता कीर्तिमान् भवति; ये तु धनसम्पदं केवलं रक्षन्ति, तेषां किम्? श्रान्तेन सम्पद् लब्धा येन, स कृष्णस्य मन्दिरं न निर्माति, तस्य पितरः, ब्राह्मणाः, देवाः च तस्य धनं नाश्नुवन्ति। न बान्धवाः तस्य सम्पदं उपभुञ्जते; तस्य सम्पद् व्यर्था; मृत्युः यथा निश्चितः, तथा सम्पदः नाशः अपि निश्चितः। मूढः जनः जीविते चञ्चले च सम्पदः आसक्तः भवति, न दानाय, न भोगाय सम्पद् प्रयुञ्जानः। न कीर्त्यर्थं, न धर्माय—किम् तस्य स्वाम्ये फलम्? तस्मात्, दैवयोगेन वा प्रयत्नेन वा सम्पद् लब्ध्वा—युक्तया ब्राह्मणान् सम्पूज्य, देवालयं स्थापयेत्। सर्वेषां दानानां मध्ये मन्दिरनिर्माणं श्रेष्ठम्, अन्यदानात् अधिकम्। अतः प्राज्ञः विष्णोः च अन्येषां च देवतानां मन्दिरं निर्मायेत्, भक्तिश्रेष्ठैः सह हर्याः धाम स्थापयेत्। तस्य स्थापने त्रिलोक्यं सर्वं चराचरं भूतं—भूतं, भविष्यत्, वर्तमानं, स्थूलं, सूक्ष्मं, सर्वम् एव—तत्र अन्तर्भवति। ब्रह्माद्यन्तं तृणपर्यन्तं सर्वं विष्णोः, देवदेवस्य, सर्वव्यापिनः, महात्मनः एवोत्पन्नम्। विष्णोः निवासं स्थापयित्वा, पुनर्जन्म न भवति; विष्णोः मन्दिरनिर्माणस्य यत् फलम्, तदेव देवतानां च। शिवस्य, ब्रह्मणः, सूर्यस्य, विश्वकर्मणः, चण्ड्याः, लक्ष्म्याः, अन्येषां च, मन्दिरनिर्माणस्य पुण्यं प्रतिमास्थापनात् अधिकम्। प्रतिमास्थापने यज्ञे च फलं न समाप्तिः; मृन्मयीप्रतिमायाः फलं दारुमयीया अधिकम्, ततः ईष्टिकामयी, ततः शिलामयी, ततः सुवर्णमयी इत्यादि क्रमशः अधिकं पुण्यं ददाति; तेन सप्तजन्मनां पापानि क्षिप्रं नश्यन्ति। मन्दिरनिर्माता स्वर्गं गच्छति, नरकं न याति; स शतपरिवारं उद्धृत्य विष्णुलोकं नयति। यमः तु स्वदूतान् प्रति आज्ञापयत्—"ये देवालयं निर्माय, प्रतिमादिपूजनं कृतवन्तः, तान् नरकं न नयेत; देवालयाध्यक्षान् च आनयन्तु, यथायोग्यं विचरन्तु, मम आज्ञा पालनिया।" "युष्माकं वशगताः प्राणिनः व्रतभङ्गं न करिष्यन्ति, ये तु अनन्तेश्वरशरणं गताः, तान् वर्जयन्तु; तेषां अत्र अधिकारः नास्ति। ये लोके भगवति भक्ताः, येषां चित्तं तस्मिन् एव स्थिरं, स एव परायणम्—" "ये विष्णुं सदा पूजयन्ति, तान् युष्माभिः दूरतः परिहार्याः; तेषां स्थितानां, सुप्तानां, गच्छतां, उत्तिष्ठतां, पततां, स्थितानां वा—" इति। एवं भगवान् अग्निः मन्दिरनिर्माणस्य महिमानं शुभफलसमेतं भक्ताय निवेदयामास।