चक्रपद्मे मासाधिपतीन् क्रमशः पूजनीयान् स्थापयित्वा, ततः अष्ट प्रकृतयः, षट्, पञ्च, चत्वारः चान्याः यथाक्रमं पूजनीयाः। तदनन्तरं यन्त्रे रेखाः आलिख्यन्ति; शृणु—बीजकर्परः पीतः स्यात्, सर्वे पत्राणि श्वेतानि समानि च। पत्राणि द्विहस्ताङ्गुष्ठमितानि, एकहस्ते अर्धमितानि, सर्वे श्वेतवर्णानि; पद्मस्य सन्धिषु श्वेतवर्णेन संयोजनीयम्, इच्छया कृष्णवर्णेन वा नीलवर्णेन च संयोजनम्। केसराणि रक्तपीतवर्णानि, कोणेषु रक्तवर्णेन पूरणम्; योगपीठं इच्छया सर्ववर्णैः अलङ्करणीयम्। संरचनायाः शोभायै लता, छत्राणि, पत्राणि, अन्यानि च अलङ्करणीयानि; आसनद्वारे श्वेतवर्णः शोभायै, रक्तः तेजसः, पीतः च योजनीयः। नीलवर्णेन अलङ्करणं समृद्धये, कोणेषु श्वेतवर्णः; भद्रकस्य पूरणं एवं निर्दिष्टम्, अन्येषु अपि तथा। अरकबीजाः कृष्णाः रक्तरेखाभिः युक्ताः, रक्तात् कृष्णवर्णाः; बहिः श्वेतकृष्णरक्तरेखाः, बहिः पीतरेखाः च दृश्यन्ते। तण्डुलादीनां चूर्णं श्वेतवर्णम्, कुसुम्भादीनाम् रक्तवर्णम्, हरिद्रायाः पीतवर्णम्, दग्धतण्डुलस्य कृष्णवर्णम्। शमीपत्रादीनां बीजाः कृष्णवर्णाः, तेषु चिह्नानि अपि कृष्णवर्णानि; मन्त्रस्य तथा विद्यायाः सिद्ध्यर्थं चतुर्लक्षपरिमाणम्। बुद्धिविद्यायाः दशसहस्रपरिमाणम्, स्तोत्रस्य सहस्रपरिमाणम्; पूर्वं लक्षपरिमाणेन मन्त्रः आत्मा च शुद्ध्येत। अपरलक्षपरिमाणेन मन्त्रः क्षेत्रे प्रतिष्ठायते; पूर्वं बीजानां होमः समः इति वर्णितम्। मन्त्रसेवायाः पूर्वं दशांशः निर्दिष्टः; प्रारम्भिके विधौ मासव्रतम् आचरितव्यम्। वामपादं भूमौ स्थापयित्वा, दानग्रहणं न कर्तव्यम्; एवं द्विगुणत्रिगुणेन मध्यमश्रेष्ठसिद्धयः सम्पद्यन्ते। मन्त्रध्यानं तव कथयिष्यामि, येन मन्त्रोत्पन्नं फलम् अवाप्यते; स्थूलम् शब्दरूपं चित्रं बहिराकारः इति गण्यते। सूक्ष्मरूपं तेजस्वि, हृदयस्थं, चित्तमयं; यद् चित्तवर्जितं, तत् परम् उच्यते। अन्येषाम् हृदयस्थितं चित्तमयं चित्रं सदा स्मरणीयम्; स्थूलं 'विराट्', सूक्ष्मं 'लिङ्ग' इति गण्यते। चित्तवर्जितं रूपं दिव्यं, चैतन्यं अक्षरदीपम्, हृदयपद्मे स्थितम्। बीजं बीजोत्पन्नं कदम्बपुष्परूपेण ध्यानं कर्तव्यम्; घटे दीपः स्थापितः यथा, तस्य ज्वाला संनियता। एवं मन्त्रेश्वरः हृदयस्थः एकीकृतः एकः च तिष्ठति; घटे बहिर्यः छिद्राणि, तद्वत् बीजस्य किरणाः। ताः किरणाः नाड्यः बहिः प्रसारयन्ति; ततः दीप्त्वा दिव्यदेहे स्थिताः। हृदयात् नाड्यः इन्द्रियगोचरः प्रवर्तन्ते; तासु अग्निसोमस्वरूपे द्वे नाड्यः नासाग्रस्थे। योगस्य गुह्याभ्यासेन, कायवायुम् जित्वा, जपध्याननिष्ठः साधकः मन्त्रचिह्नम् अवाप्नोति। भूतानि तेषां सूक्ष्मरूपाणि शुद्ध्वा, योगाभ्यासेन इच्छया, अणिमादिसिद्धयः लभ्यन्ते; विरक्तः तान् अतीत्य। दिव्यभूतैः इन्द्रियग्रहात् विमुक्तः भवति। अग्निः उवाच—स्वस्य परस्य च रक्षणं मार्जनाख्यम् वक्ष्यामि; तेन जनः दुःखात् विमुक्तः सुखम् अवाप्नोति। अग्निः पुनः उवाच—पवित्रारोहणविधिं तथा हरीपूजनस्य वर्षफलम् वक्ष्यामि। आशाढारम्भात् कार्तिकान्तम्, प्रथमदिनम् पवित्रदानाय निर्दिष्टम्। श्री, गौरी, गणेश, सरस्वती, गुह, सूर्यमातृ, दुर्गा, नागाः, ऋषिः, हरिः, मन्मथः च—एवं शिवाय ब्रह्मणे च द्वितीयदिनादारभ्य क्रमशः; यस्य देवतायाः भक्तः, तस्य तदा पवित्रदिनम्। पवित्रारोहणविधौ विधिः समः, मन्त्रादीनां भेदः यदि अस्ति; सुवर्णरजतताम्रसूत्रकपासीवस्त्रादि योजनीयम्। ब्राह्मणस्त्रीया कृतः सूत्रः, यदि न स्यात्, शुद्धेन कर्तव्यम्; त्रिगुणितं कृत्वा पवित्रं निर्मीयते। शताधिकाष्ट, अथवा तस्य अर्धम् श्रेष्ठे; यथाऽवधारितम्, भगवन्, विधिपूर्त्यर्थम्। एवं यत्र पवित्रम्, तत्र कर्तव्यम्, भगवन्, विघ्नः न भवतु, जयम् अक्षयत्वं च देहि। प्रार्थयित्वा, चक्रारम्भे गायत्र्या संयोजनीयम्—ॐ नारायणं ध्यायामः, वासुदेवं सन्दधामः। विष्णुः प्रेरयतु, देवाधिपानुसारम्; जानु-नाभि-नासिकान्तम्, पवित्रम् मूर्तिषु स्थाप्यते। हारः पादान्तम् गच्छेत्, अथवा वनहारः सहस्राष्टाधिकः; अथवा विधिना सिद्धः, द्विगुणः, षोडशाङ्गुलपरिमाणः। मध्यं, केसरं, पत्रं, मन्त्रं, चक्रान्तं; पवित्रं एकचक्रपद्मवत्, चक्रे अङ्गुलपरिमाणम्। वेदिकायाम् स्वाङ्गुलैः सप्तविंशतिः परिमाणम्; आचार्यपितृमातृसूत्राणि ग्रन्थे निर्दिष्टानि। अन्तः द्वादशग्रन्थिः, सुगन्धिपवित्रे अपि तथा; आरम्भे द्व्यङ्गुलम्, द्विगुणहारः शताष्टाधिकः। अथवा, सूर्याय चतुर्विंशतिः वा षट्त्रिंशतिः हारः; अनामिका, मध्यमा, अङ्गुष्ठः तैः हारकामिनां, मन्दारम्भे। कनिष्ठा च तदनन्तरं, अथवा द्वादशग्रन्थिः पवित्रे; सूर्याय, घटाय, अग्नये च, वैष्णवानां मतम्। एवं शास्त्रनिर्दिष्टविधिना, श्रद्धया, भक्त्या, यथाक्रमं, पूजाविधानं, ध्यानं, योगाभ्यासं च कृत्वा, साधकः परमं सुखं, दिव्यं फलम्, अक्षयम् जयम् च अवाप्नोति।