पृथिव्यां प्राचीनकाले पृषतः पुत्रः द्रुपदः अभवत्। तस्मात् धृष्टद्युम्नः, तस्य पुत्रः धृष्टकेतुः, धूमिन्याः ऋक्षः जातः, स च जमीढवंशसम्भूतः। ऋक्षात् सम्भलणः जातः, सम्वरणात् कुरुः उत्पन्नः। स कुरुः प्रयागात् निर्गम्य कुरुक्षेत्रं स्थापयामास। कुरोः सुतः सुधन्वा, ततोऽपि सुधनुः, ततः परिक्षित्, अरिमेजयश्च। सुधन्वनः सुतः सुहोत्रः, सुहोत्रात् च्यवनः अभवत्। वसिष्ठपरिचराभ्यां गिरिकायां सप्त पुत्राः जाताः—वृहद्रथः, कुशः, वीरः, यदुः, प्रत्यग्रः, बलश्च। राज्ञः वृहद्रथस्य मत्स्यकाली कुशाग्रश्च पुत्रौ। कुशाग्रात् वृषभः, तस्य पुत्रः सत्यहितः। सुधन्वनः पुत्रः ऊर्ज्जः, ऊर्ज्जात् सम्भवः, सम्भवात् जरासन्धः, तस्य पुत्रः सहदेवः। सहदेवात् उदापिः, उदापेः श्रुतकर्मकः। परिक्षितः उत्तराधिकारी धर्मात्मा जनमेजयः। जनमेजयात् त्रसदस्युः, जह्रोरपि सुरथः जातः। श्रुतसेनः, उग्रसेनः, भीमसेनश्च नाम्नि स्मृताः। जनमेजयस्य पुत्रौ सुरथः महिमांश्च। सुरथात् विदूरथः, विदूरथात् ऋक्षः जातः। द्वितीयात् ऋक्षात् भीमसेनः, तस्मात् प्रतीपः, प्रतीपात् शान्तनुः। शान्तनोरपि देवापिः, वाह्लिकः, सोमदत्तश्च। वाह्लिकात् सोमदत्तः, तस्मात् भूरिः, भूरिश्रवाः, शलश्च। गङ्गायां शान्तनोरभीष्मः, काल्यायां विचित्रवीर्यः, विचित्रवीर्ये क्षेत्रे कृष्णद्वैपायनः जातः। स कृष्णद्वैपायनः धृतराष्ट्रं, पाण्डुं, विदुरं च उत्पादितवान्। पाण्डोः कुन्त्यां युधिष्ठिरः जातः, भीमः अर्जुनश्च, त्रयः। पाण्डोः माध्र्यां दिव्येन प्रकारेण नकुलः सहदेवश्च जातौ। अर्जुनात् सौभद्रः, अभिमन्योः पुत्रः परिक्षित्। द्रौपद्याः, पाण्डवानां प्रियतमे, युधिष्ठिराय प्रतिविन्ध्यः, भीमसेनाय श्रुतकीर्तिः, धनञ्जयाय श्रुतसुम्नः जातः। सहदेवात् श्रुतकर्मा, नकुलस्य पुत्रः शतानीकः, भीमसेनस्य हिङ्बायां घटोत्कचः जातः। एते राजानः अतीतानागताश्च, अनन्ताः। सर्वे कालक्रमेण गताः, कालो हि हरिः। तस्मात् द्विजातिभिः सदा तं हरिं पूजनीयम्। अग्न्यर्चनं कर्तव्यम्, सर्वकामप्रदं हि तत्। अथ अग्निः उवाच—अहं तवायुषधां वेदं प्रवक्ष्यामि, यं धन्वन्तरिर्देवः सुश्रुतायोवाच, येन मृताः अपि जीविताः स्यात्। सुश्रुतः उवाच—भगवन्, आयुर्वेदं ब्रूहि, येन मनुष्याणां, अश्वानां, गवां रोगा ह्रियन्ते, सिद्धयोगाः, मन्त्राः, मृतसंजीवनानि च कथय। धन्वन्तरिरुवाच—ज्वरिणां बलरक्षणाय, उपवासीये लघु भोजनं चिकित्सकेन दातव्यम्। भृष्टयव, लाजाः, शीतलीकृतं काष्ठोदकं च, तृष्णां ज्वरं च नयन्ति। मुस्त, पर्पट, कोशिर, चन्दन, उदीच्या, नागर च, ज्वरशान्तौ तिक्तयोगः दातव्यः। स्नेहने कृतवति दोषनिष्क्रान्ते च, ततः विरेचनं कार्यम्। सुपक्वशष्टिक, निवार, रक्ततण्डुल, प्रमोदकयुक्तं भोजनम् उपयुक्तम्। ज्वरेषु एवमेव अन्नानि, यवैः सिद्धानि, मुद्ग, मसूर, चणक, कुलथ, कुष्ठयुक्तानि च। अतक्या, नरक, कर्कोटक, कटोल्वक, फलयुक्तं पटोल, निम्ब, पर्पट, दाडिम—एते ज्वरे हिताः। अधोगतदोषे वमनं श्रेष्ठम्, ऊर्ध्वगते विरेचनम्। रक्तपित्ते षडङ्गकषायः, शुण्ठीवर्जितः, पेयः। भृष्टयव, गोधूम, तण्डुल, मसूर, कुष्ठयुक्तचणक, मुद्गः च, गोधूमसिद्धानि च हितानि। घृतदुग्धयुक्तं भोजनं, मधु, वृषमूत्र, मधु च, दीर्घातिसारिणां पुरातनतण्डुलः हितः। अनुपहतोदकं लोध्रयुक्तं भोजनं युक्तम्। गुल्मेषु वातः सर्वथा वर्जनीयः। गोधूम, तण्डुल, मुद्ग, ब्राह्मी, खदिर, हरितकी, पञ्चमरिच, वन्यशाक, निम्ब, आमलकी, पटोल—एतेषु सिफलम्। मातुलुङ्गरस, जाति, शुष्कमूल, सैन्धव—एते त्वचामयिनां खदिरोदकं पेयम्। मसूर, मुद्ग—एते मण्डे, सुपक्वतण्डुलः अन्ने, निम्ब, पर्पटशाक, मृगरसयुक्तं भोजनं च। विदङ्ग, मरिच, मुस्त, कुष्ठ, लोध्र, सुवर्चिका, मनःशिला, तगर—एतानि मूत्रपिष्टानि त्वचामयान् नाशयन्ति। पिष्टक, कुष्ठयुक्तानि, कुल्माष, यव, इत्याद्यन्नानि मूत्रकृच्छ्रिणां हितानि। यव, मुद्ग, कुलथ, सुपक्वतण्डुलः उपयुक्तः। तिक्तानि शुष्कशाकानि, तिक्तशाकानि, तैलानि—तिल, सरषप, विभीतक, इङ्गुद—युज्यन्ते। मुद्ग, यव, गोधूम, संवत्सरस्थितधान्यं, मृगरसः क्षयिणां श्रेष्ठम्। कुलथ, माष, रास्ना, शुष्कमूल, मृगमांसं, पुष्पैः, धान्यैः, दधिदाडिमसिद्धैः वा योज्यते। मातुलुङ्गरस, मधु, द्राक्षा, पिप्पली, यथोचितानि, यव, गोधूम, तण्डुलयुक्तं भोजनं श्वासकासिनां दातव्यम्। मण्ड, युष, दशमूलकषाय, बाल, रास्ना, कुलथयुक्तानि श्वासहिक्कायाः औषधानि। पचिता तण्डुल, गोधूम, यवाः, शुष्कमूलरस, कुलथ, वन्यमूल, उशीरयुतानि उपयुज्यन्ते। एवं पूर्वपुरुषाणां वंशः, तथा आयुर्वेदस्य रहस्यं, अग्निना धन्वन्तरिसुश्रुतयोः संवादे, जगति हिताय प्रतिपादितम्।