सहोत्रस्य पुत्रो बृहद् अभवत्। तस्य बृहदः त्रीणि पुत्राणि—अजमीढः, द्विमीढः, महाबलः पुरुमीढः च। अजमीढस्य केशिन्या सह सुप्रसिद्धः जह्नुः जातः। जह्नोः अजकाश्वः, बालकाश्वः च, बालकाश्वस्य पुत्रः अभवत्। बालकाश्वात् कुशिकः, कुशिकात् गाधिः, यो इन्द्रकः इति प्रसिद्धः। गाधेः कन्या सत्यवती, तस्य उत्तमः पुत्रः विश्वामित्रः अभवत्। विश्वामित्रस्य पुत्रौ देवतातः, कतिमुखः च; शुनःशेफः, अष्टकः च अन्यौ; अजमीढात् अपि अन्यः पुत्रः अभवत्। नीलिन्याः शान्तिः जातः, सुशान्तेः पुरुजातिः; पुरुजातेः बाह्याश्वः, बाह्याश्वात् पञ्च राजा अभवन्—मुकुलः, सृञ्जयः, राजा वृहदिषुः, यवीनरः, कृमिलः च। एते पाञ्चालाः इति प्रसिद्धाः। मुकुलात् मौकुल्याः जाताः, क्षेत्रजाः द्विजाः; मुकुलस्य पुत्रः चञ्चाश्वः, तस्य द्वयम् अभवत्। दिवोदासः, अहल्या च; अहल्यायाः शरद्वतः; शतानन्दात् सत्यधृतिः, मिथुनात् वंशः अनुवर्तितः। दिवोदासात् कृपः, कृपी च; मैत्रेयात् सोमपः; सृञ्जयात् पञ्चधनुः, सोमदत्तात् तस्य पुत्रः अभवत्। सोमदत्तात् सहदेवः, सहदेवात् सोमकः; सोमकात् जन्तुः, जन्तोः पृषतस्य पुत्रः। पृषतात् द्रुपदः, तस्मात् धृष्टद्युम्नः; तस्य पुत्रः धृष्टकेतुः; धूमिन्याः ऋक्षः, यः जमीड्हस्य वंशे जातः। ऋक्षात् सम्बलणः, संवरणात् कुरुः, यः प्रयागात् निर्गत्य कुरुक्षेत्रं स्थापयामास। कुरोः सुदन्वन्, ततोऽनन्तरं सुधनुः, परिक्षित्, अरिमेजयः च; सुदन्वतः सुहोत्रः, सुहोत्रात् च्यवनः अभवत्। वसिष्ठः, परिचरः च; गिरिकायाः सप्त पुत्राः—वृहद्रथः, कुशः, वीरः, यदुः, प्रत्यग्रः, बलः च। राजा वृहद्रथात् मत्स्यकाली, कुशाग्रः च; कुशाग्रात् वृषभः, तस्य पुत्रः सत्यहितः। सुदन्वतः पुत्रः उर्ज्जः, उर्ज्जात् सम्भवः; सम्भवात् जरासन्धः, तस्य पुत्रः सहदेवः। सहदेवात् उदापिः, उदापेः श्रुतकर्मकः; परिक्षितस्य उत्तराधिकारी धर्मात्मा जनमेजयः। जनमेजयात् त्रसदस्युः, जह्रोः सुरथः; श्रुतसेनः, उग्रसेनः, भीमसेनः च नाम्ना। जनमेजयस्य पुत्रौ सुरथः, महिमान् च; सुरथात् विदूरथः, विदूरथात् ऋक्षः अभवत्। द्वितीयात् ऋक्षात् भीमसेनः, भीमसेनात् प्रतीपः, प्रतीपात् शान्तनुः। शान्तनुतः देवापिः, वाह्लिकः, सोमदत्तः च; वाह्लिकात् सोमदत्तः, तस्मात् भूः, भूशिरवः, शलः च। गङ्गायाः शान्तनुः भीष्मं प्राप्तवान्; काल्यायाः विचित्रवीर्यः; विचित्रवीर्यस्य क्षेत्रे कृष्णद्वैपायनः अभवत्। सः धृतराष्ट्रम्, पाण्डुम्, विदुरम् च उत्पादितवान्। पाण्डोः कुन्त्याः युधिष्ठिरः, भीमः, अर्जुनः च त्रयः जाताः। माद्र्याः पाण्डोः नकुलः, सहदेवः च दिव्येन मार्गेण जातौ; अर्जुनात् सौभद्रः, अभिमन्योरपि पुत्रः परिक्षित् अभवत्। द्रौपदी पाण्डवानां प्रिया युधिष्ठिराय प्रतिविन्ध्यं, भीमसेनाय श्रुतकीर्तिं, धनञ्जयाय पुत्रं च समुत्पादयामास। सहदेवात् श्रुतकर्मा, नकुलस्य पुत्रः शतानिकः; भीमसेनात् हिम्बायाः अन्यः पुत्रः घटोत्कचः अभवत्। एते राजानः अतीतान् भविष्यांश्च अनन्ताः; सर्वे कालस्य गत्याः अन्ते गताः; कालः हरीरिति, द्विजातयः तं पूजयन्तु। अग्नये होमं कुर्युः, सर्वं तेन लभ्यते। अग्निः उवाच—धन्वन्तरिर्देवः यः सुश्रुताय आयुर्वेदं उक्तवान्, मृतानपि जीवयन्, तस्य सारं वक्ष्यामि। सुश्रुतः उवाच—मानवानां, अश्वानां, गोभिः सह रोगनाशनं, सिद्धयोगान्, सिद्धमन्त्रान्, मृतजीवनं च आयुर्वेदं कथय। धन्वन्तरिः उवाच—ज्वरस्य बले रक्षणाय, उपवासीणं चिकित्सकः लघु आहारं दद्यात्; सिक्तयवाः, लाजाः, शीतितं कषायं च, तृष्णा ज्वरं च नाशयेत्। मुस्त, पर्पट, कोषिर, चन्दन, उदिच्य, नागर च, ज्वरस्य शान्तौ तिक्तं योगं दद्यात्। स्नेहप्रयोगेण दोषान् निष्कृत्य ततः विरेचनं कुर्यात्; सुपक्वः शष्टिकः, निवारः, रक्तशालिः, प्रमोदकः च युक्तः। एते ज्वरे आहाराः, यवपाकाः अपि; मुद्गः, मसूरः, चणकः, कुलथः, कुष्ठयुक्तः च। अटक्य, नरक, कर्कोटक, कटोल्वक, पतोलः फलसहितः, निम्बः, पर्पटः, दाडिमः च ज्वरे हितः। अधोवातव्याधिषु वमनं श्रेष्ठम्; ऊर्ध्ववातव्याधिषु विरेचनम्; रक्तपित्ते षडङ्गकषायं शुण्ठीवर्जितं पिबेत्। सिक्तयवाः, गोधूमः, शालिः, मसूरः, कुष्ठयुक्तः, चणकः, मुद्गः च हितः; गोधूमपाकाः उपयुक्ताः। घृतक्षीरयुक्तं भोजनं, मधु, वृषमूत्रं, पुनः मधु च हितम्; पुरातनं शालिं ग्रहणं अतिसारे शुभम्। यः भोजनं बाधां न कुर्यात्, लोध्रचूर्णसहितं युक्तम्; सर्वे गुल्मरोगे वातं सावधानीया त्यजेत्। गोधूमः, शालिः, मुद्गः, ब्राह्मी, खदिरः, हरितकी, पञ्चमरिचम्, वनीयशाकाः, निम्बः, आमलकी, पतोलः च ज्वरस्य उपचाराय अनुशंस्यन्ते। एवं वंशपरंपरया राजानः, आयुर्वेदस्य रहस्यं च अग्निना धन्वन्तरिरुक्तं, सुश्रुताय कथितम्।